Στην Ελλάδα πια κοινό μέλλον δεν υπάρχει. Υπάρχουν αυτοί που υποστήριξαν τις κάθε είδους παρατάξεις για προσωπικά οφέλη και αυτοί που προσπάθησαν να ζήσουν την ζωή τους με τον καλύτερο τρόπο, χωρίς να υποτάσσονται σε κάθε είδους μικροσυμφέροντα και παρατάξεις.

Οι δεύτεροι είναι πολλοί, αλλά δεν το γνωρίζουν, γιατί ουδέποτε επεδίωξαν να ασχοληθούν με συμφέροντα και παρατάξεις και έτσι ποτέ δεν γνωρίστηκαν μεταξύ τους.

Τα κοινά τους σημεία είναι τα εξής: Έχουν επιμελημένη μόρφωση και παιδεία, έχουν σωστή αγωγή, αγαπούν με τον δικό τους τρόπο την Ελλάδα, είναι άνθρωποι ηθικοί, χωρίς αυτοί να το γνωρίζουν, έχουν αγωνισθεί στην ζωή τους για ό,τι θεωρούσαν σωστό, ηθικό και δίκαιο και τώρα, με τις νέες εξελίξεις, αγωνιούν για το Μέλλον.

Σήμερα, πολιτικός δεν υπάρχει στην Ελλάδα, που να μην ασχολείται με το μικροπαραταξιακό του συμφέρον. Ευθύνη δεν έχουν μόνο τα πρόσωπα, έχουν και οι πολιτικές παρατάξεις που βάζουν μπροστά τους σαν μόνο στόχο το κυνήγι της εξουσίας και εμποδίζουν τα μέλη τους να σκέπτονται με ευρύτητα τα προβλήματα του τόπου.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όλοι είναι αδαείς περί τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη. Ασχολούνται μόνο με αυτά που νομίζουν ότι σήμερα συνιστούν «πολιτική σκέψη» και εγκλωβίζονται συνεχώς στους στενούς ορίζοντες μιας πολύ ρηχής σκέψης.

Το γνωρίζουμε όλοι από καιρό και σταδιακά έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη στα πολιτικά πρόσωπα αυτής της χώρας. Όμως, το να χάνεις την εμπιστοσύνη σου στην πολιτική σκέψη, μόνο κατάθλιψη προκαλεί. Είμαστε Έλληνες και η σκέψη για τα κοινά είναι στον γενετικό κώδικα που παράγει τον εγκέφαλό μας. Δεν μπορούμε να ζήσουμε σαν απομονωμένοι, σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από ρηχές σκέψεις, πρόχειρους πολιτικούς χειρισμούς και αδέξιες πολιτικές πράξεις.

Στην Ελλάδα, όταν το περιβάλλον δεν είναι αυτό που μας ταιριάζει, πάντα προσπαθούμε να το αλλάξουμε.

Το ζήτημα όμως σήμερα είναι πρώτα να καταλάβουμε σε τι κόσμο ζούμε, μετά να κατανοήσουμε το μέλλον και στην συνέχεια να αποφασίσουμε ποιος είναι ο δρόμος που μας ταιριάζει.

Είναι δύσκολο αυτό και είναι ένα εγχείρημα που δεν έχουμε ξανακάνει. Έχουμε μάθει, σε αυτόν και στον προηγούμενο αιώνα, να ακολουθούμε όλων των ειδών τις πολιτικές παρατάξεις, να υποστηρίζουμε την μία ή την άλλη πολιτική ιδεολογία και να εκβιάζουμε το μυαλό μας οπωσδήποτε να συνταχθεί με όποιον νομίζουμε ότι έχει δίκιο.

Αυτός ο εκβιασμός του μυαλού, οπωσδήποτε να χωρέσει στα πρότυπα των άλλων, είναι που έχει καταστρέψει την σημερινή Ελλάδα. Γιατί, ως φαίνεται, δεν χωράμε στα πρότυπα άλλων και δεν μας κάνουν. Έχουμε εμείς τα δικά μας.

Εδώ δεν θα πούμε ποια είναι. Θα δείξουμε ποια είναι. Είναι τα πρότυπα που οχύρωσαν στην Αθήνα την Δημοκρατία, έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να πείσει τον άλλον, αν τα δικά του επιχειρήματα και ο δικός του Λόγος δεν έχουν μέσα τους σοφία και πολιτική σκέψη.

Είναι τα πρότυπα που έκαναν τον Πυθαγόρα να ιδρύσει μια νέα σχολή που δίδασκε έναν καινούριο τρόπο σκέψης, ένα θαυμάσιο μίγμα επιστημονικής λογικής, πραγματισμού και ευθύγραμμης σχέσης που συνδέει το αίτιο με το αποτέλεσμά του.

Είναι τα πρότυπα που έκαναν τον Αρχιμήδη να γεμίσει το μυαλό του με όλων των ειδών τις Ροές, μεταξύ διαφορετικών δοχείων για να καταφέρει τελικά να αποκαλύψει ότι οι ροές αυτές συνδέονται μεταξύ τους με αιτιώδεις σχέσεις και δεν κινούνται κατά πως θέλει το υγρό μέσα σε κάθε δοχείο.

Είναι τα πρότυπα που έκαναν τον Καλλικράτη να ονειρευτεί τον Παρθενώνα τόσο πολύ και με τόση διάθεση ψυχής, ώστε να γίνει τελικά ικανός να τον κατασκευάσει.

Είναι τα πρότυπα που οδήγησαν τους τρεις Μεγάλους, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, να μελετήσουν σε ευθεία γραμμή την συμπεριφορά του ανθρώπου και την αιτιώδη συνάφεια της θεϊκής έμπνευσης με την δική του σκέψη. Και κοντά σε αυτούς ο Αναξαγόρας, ο Επίκουρος και ο Ερατοσθένης να χωράνε στην ανθρώπινη λογική το μεγαλείο της φύσης, ο άνθρωπος να είναι το μέτρο των πάντων και ο άνθρωπος να μετράει τον ήλιο και τις αποστάσεις των άστρων, αυτό είναι το πραγματικό μέγεθος της δικής του διανοίας.

Τέτοιου είδους είναι τα σημερινά πρότυπα που πρέπει να βρούμε. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο, ούτε απλό, η κοινωνία γύρω μας δεν βοηθάει, μας τροφοδοτεί συνεχώς με πρότυπα που παραλύουν την διάνοιά μας, παράγοντας συνεχώς κατάθλιψη στο περιβάλλον. Χρειαζόμαστε επειγόντως βοήθεια και συμβουλή και καλές πνευματικές δυνάμεις.

Τα βιβλία της συλλογής είναι αποκωδικοποιημένες σκέψεις που αυτοί οι μεγάλοι διανοούμενοι θα μπορούσαν να έχουν κάνει, αν ζούσαν στο σημερινό περιβάλλον και βίωναν τα προβλήματα του σημερινού ανθρώπου.

Είναι ένα προχώρημα της δικής τους σκέψης, από εκεί που την άφησαν, όταν έγραφαν τα δικά τους έργα ή μοιραζόντουσαν με τους άλλους την δική τους γνώμη. Είναι όμως ένα προχώρημα, που μας πηγαίνει στο μέλλον, αυτό που μας ανήκει και μπορούμε να φτιάξουμε όλοι μαζί και ο καθένας για τον εαυτό του, στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα ποτέ δεν κέρδιζαν έδαφος οι ισοπεδωτικές σκέψεις. Ο καθένας έκανε τις δικές του σκέψεις, σε ένα περιβάλλον αγωγής και παιδείας που έφτιαχναν οι σκέψεις όλων όσοι είχαν μέσα τους την Ελλάδα. Το περιβάλλον αυτό πάμε να κτίσουμε ξανά, την διαύγεια, την σταθερότητα και την συνοχή της σκέψης που μας βοηθάει να αντιλαμβανόμαστε το μέλλον και να το πραγματοποιούμε.

Στην Ελλάδα γεννήθηκε κάποτε ο Άνθρωπος, ως ον θεϊκής προέλευσης και καταγωγής, δυνάμενο να τροποποιήσει την πραγματικότητα με τις δικές του σκέψεις, ως υπόσταση πνευματικής ουσίας και ως μέλος μιας κοινωνίας που πάντα υποστηρίζει την εξέλιξη του ανθρώπου.

Ας ευχηθούμε να ενεργήσουν σωστά αυτά τα βιβλία, για τον καθένα από εμάς που πάντα αγωνίστηκε στην ζωή του για αυτά που πίστευε ότι ήταν καλά και ήταν ωραία και έδιναν νόημα στην ζωή του ανθρώπου που τα επιχειρούσε.

Βιργινία Φατσή

4 Μαρτίου 2017

www.kinoniagnosis.com

Αν σταματήσουμε να στοχαζόμαστε, να φιλοσοφούμε και να αναρωτιόμαστε για την ζωή μας, κάτι παθαίνει ο οργανισμός, δεν λειτουργεί καλά όπως και πρώτα, μια δυσθυμία, ένας οχετός γίνεται η ζωή από όπου ρέει και χάνεται ο Εαυτός μας.

Σήμερα επελάσαμε στις καταναλωτικές συνήθειες άλλων λαών, να τις απορροφήσουμε όλες και να πνίξουμε μέσα σε αυτές τις υγιείς φωνές του πολιτισμού του δικού μας, που λέει, όλα με μέτρο παιδιά, για να είναι μέτρον πάντων ο άνθρωπος, να μην μας καταπίνουν αυτά, αλλά πάνω σε αυτά να επιβαλλόμαστε με το σθένος της διανοίας το εκπληκτικό, που μας μεταγγίζουν οι πρόγονοί μας.

Ο Επίκουρος, ένας από τους αγαπημένους φιλόσοφους της Αθήνας, θα μας συμβούλευε λέγοντας ότι η καινοτομία είναι σωστή μόνο όταν εδράζεται σε γερή βάση, να γνωρίζετε καλά την ψυχή ο καθένας την δική του, τι έχει μέσα της και τι επιθυμεί να κάνει στην ζωή του, τότε θα τον συμβουλεύσει σωστά ποιον δρόμο να πάρει στην ζωή του και τότε θα την ακούσει και αυτός και θα καταλάβει σωστά τα δικά της λόγια.

Ο Λόγος είναι τελικά, ο λόγος είναι που θα μας δώσει πίσω την ψυχική μας υγεία, εδώ δεν εννοώ ότι ο άνθρωπος έχει διαπιστώσει ότι δεν είναι υγιής, πάντα όμως υπάρχει και το καλύτερα και για αυτό  όλοι προσπαθούμε.

Φαίνεται πως για όλα αυτά μονόδρομος είναι η ειρηνική επανάσταση των διανοουμένων, αρκεί να καταλαβαίνουμε την λέξη σωστά, τον διανοούμενο δεν τον κάνουν τα πτυχία, γίνεται διανοούμενος όποιος έχει αγάπη για την δουλειά, ουσιαστική αγάπη για την παιδεία, μορφώνει τον εαυτό του διαρκώς και επαναστατεί ενάντια στην πνευματική δουλεία, όπως άλλοτε οι πρόγονοί μας πάντοτε πολεμούσαν τον δυνάστη.

Εμείς σήμερα έχουμε την πένα ή το πληκτρολόγιο και όλα τα συστήματα ανοικτά για να ακουστούν οι δικές μας απόψεις, αρκεί να μην θέλουμε να γίνουμε σε όλους αρεστοί, μια καλή συζήτηση απαιτεί διαφωνίες. Αρκεί να έχουμε καλή καρδιά και να αγαπάμε τον συνομιλητή μας, αυτά τα δύο είναι αρκετά για να πολεμήσουμε με τις δικές μας ιδέες, ενάντια στην αμάθεια και το ψέμα, ενάντια στην δυσώδη απαξία της διανοίας του κάθε ανθρώπου και ενάντια στο τέλμα.

Αν σταματήσουμε να στοχαζόμαστε, να φιλοσοφούμε διαρκώς και να αναρωτιόμαστε για την ζωή μας, κάτι παθαίνει ο οργανισμός, δεν λειτουργεί καλά όπως και πρώτα, μια δυσθυμία, ένας οχετός γίνεται η ζωή από όπου ρέει και χάνεται ο Εαυτός μας.

Το αγαθό γονίδιο της καθαρής ψυχής μας, που μας ωθεί να στοχαζόμαστε και να φιλοσοφούμε, θέλει πάντα Δρόμους να ανοίγει μπροστά, αν από παντού φαινόμαστε κλεισμένοι, κάποιο σχέδιο θα βρει, κάποια απόφαση θα πάρει να βγούμε από το αδιέξοδο συλλογικά, αλλά και ο καθένας με τις δικές του δυνάμεις.

Αυτό είναι που έχει αξία στην σημερινή εποχή, όλοι μαζί και ο καθένας με τον Εαυτό του, όλοι να μετέχουμε στις ίδιες δυνάμεις, να βλέπουμε τον κόσμο πάλι αλλιώς, σαν κάτι που περιμένει εμάς για να το κατακτήσουμε, κάθε Έλληνας έχει το γονίδιο αυτό, παντού στην οικουμένη.

Ναι, πράγματι, δεν είναι απλά τα βιβλία αυτά που κατάφερα να φτιάξω. Είναι ουσία, δύναμη και ηθική, που έρχονται από άλλες διαστάσεις, εκεί που πάντα κατοικούν, δημιουργούν και εργάζονται τα πνεύματα των αγαθών μας προγόνων.

Είναι απίστευτο και νομίζω ότι δεν έχει ξανασυμβεί, μια ολόκληρη Κοινωνία να υπάρχει εκεί πάνω στους αιθέρες, συντεταγμένη κατά την ψυχή και ιεραρχημένη κατά την γνώση, που επιθυμεί να μεταγγίσει σε όσους το επιθυμούν, ένα μέρος από τις δικές της ιδιότητες.

Έχω γράψει και γράφω συνεχώς χιλιάδες σελίδες για να μπορέσουν να συμπυκνωθούν τα νοήματα σε λίγες σελίδες ενός βιβλίου και εκεί να υπάρχουν τα λόγια που είναι κατάλληλα για τον καθένα από εμάς για να μιλήσουν στην ψυχή του και να μεταγγίσουν σε αυτήν την ουσία αυτού που του μιλάει, μπορεί να είναι ο Ηρόδοτος αυτός, ο Πυθαγόρας ή ο Ιπποκράτης, δεν έχει σημασία αυτό, αξία έχει ότι υπάρχει ένας καλός Σύμβουλος, που μέσα από τον λόγο του βιβλίου είναι ζωντανός, του μιλάει, συναινεί και τον παροτρύνει, ήσυχα με διάρκεια και με αγάπη πολλή, όση θα μπορούσε να δώσει και ένας ζωντανός άνθρωπος, που αγαπάει.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό, υπάρχει και κάτι παραπάνω. Ότι όλοι αυτοί, που ο καθένας για λογαριασμό του μιλάει, έχουν συναινέσει από την αρχή ότι μιλούν και μας απευθύνονται ως Κοινωνία, ως μια Ψυχή δηλαδή που έχει τις επιμέρους της εκφράσεις.

Έτσι ο λόγος τους δεν είναι αντιθετικός, είναι προσθετικός ο ένας στον άλλον, όταν διαβάσεις τον Ασκληπιό και μετά ακούσεις τον Αρχιμήδη γίνεται ακόμα πιο καθαρή η συμβουλή που ο καθένας δίνει, είτε αυτή είναι προσωπική, είτε αφορά σε ευρύτερα θέματα, αυτά που συνηθίσαμε να λέμε κοινωνικά, δεν είναι όμως παρά μια ευρύτερη πτυχή των προσωπικών μας θεμάτων.

Αν τόσοι πολλοί έχουν στρατευθεί, από τους αγαθούς μας προγόνους, σίγουρα δεν έγινε αυτό για να ταλαιπωρήσουν τον αναγνώστη, αλλά για να του δώσουν με τρόπο εύληπτο και σωστό τις νέες του δυνάμεις, αυτές που χρειάζεται στην σημερινή εποχή για να ζήσει καλά και σωστά να επιβιώσει.

Και γιατί όχι;; Και μερικά θαύματα να συμβούν από αυτά που καθημερινά άλλοτε συνέβαιναν στην Ελλάδα, μια καλή ιδέα να ειπωθεί, κάτι σωστό να μπει στον δρόμο του, μια καλή συντροφιά να δημιουργηθεί, την ομόνοια να βρούμε ανάμεσά μας, την αλληλεγγύη που μας συγκινεί και την Αγάπη στην καρδιά μας.

Τι άλλο χρειαζόμαστε έξω από αυτά για να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε ως Έλληνες;;

Βιργινία Φατσή

3 Μαρτίου 2017

Ο Δρόμος για την Ίαση από κάθε μορφής ασθένεια που πλήττει την κοινωνία μας προϋποθέτει Δράση με Αυτογνωσία, για να βρούμε την Ισορροπία ανάμεσα σε μια Μαθηματική Σκέψη που εξελίσσεται με τόλμη και ηθική και σε όσα η Σοφία της Ψυχής μας υπαγορεύει να κάνουμε.

Όσο υπάρχει Άνθρωπος υπάρχει και χρόνος και αν ο χρόνος είναι ένα απλό μέγεθος μιας ευρύτερης Δημιουργίας που τώρα καλούμαστε να ανακαλύψουμε, τότε εύλογα μπορούμε να υποθέσουμε ότι όλοι οι Έλληνες, τόσοι αυτοί που ζούσαν στην αρχαία Ελλάδα, όσο και εμείς που ζούμε στο σήμερα, έχουμε έναν κοινό Τόπο και αυτός λέγεται «Ελλάδα»

Δεν είναι θέμα γεωγραφικού προσδιορισμού, αλλά πολιτισμού, αγωγής και ευπρέπειας, η πρόθεσή μας να ζούμε σε μια χώρα που λέγεται Ελλάδα και την καταλαβαίνουμε να γεφυρώνει επάξια το χθες με το σήμερα, την ανώτερη σκέψη των προγόνων μας με τις σημερινές αξίες του πολιτισμού μας και την αγάπη που εκείνοι εκδήλωναν στον άνθρωπο, με τις αρχές που σήμερα τηρούμε.

Αυτογνωσία λοιπόν, μια καλή βάση, που είναι οι αρχές του πολιτισμού μας και ένα δρών υποκείμενο που είναι η ενεργός συνείδηση του ανθρώπου, με τον συνδυασμό αυτών των δύο μπορούμε να επιτύχουμε θαύματα.

Όμως, τα Ελληνικά θαύματα δεν περιορίζονται στην αυτο-ίαση του ανθρώπου, ή σε μικρής κλίμακας επιτεύγματα συγκεκριμένων ομάδων, έτσι δείχνει το παρελθόν μας, αυτό υποδηλώνει η Ιστορία για το μέλλον μας.

Επεκτείνονται και καλύπτουν όλα τα θέματα που στην εποχή τους είναι ανοικτά, είτε αυτά αφορούν στην ανθρώπινη φυσιολογία και την εξελικτική διαδικασία του ανθρώπινου κυττάρου, είτε σε μεγάλης κλίμακας παρεμβάσεις και επεμβάσεις για να γίνει πιο ανθρώπινη η ζωή όλων.

Έτσι πάντα οι Έλληνες ισορροπούσαν, ανάμεσα στο πιο μικρό που πάντως είναι ανθρώπινο και στο πιο απέραντο, που είναι η ανάπτυξη της διανοίας μέχρι να καλύψει όλους τους κόσμους και τους ουρανούς.

Αυτή την ισορροπία πρέπει ξανά να βρούμε και να αποκαταστήσουμε ανάμεσά μας, βρίσκοντας ο καθένας ποιο είναι το πιο μικρό, που θεωρεί στην ζωή του ανθρώπινο και το πιο μεγάλο, που θέτει ως όριο της δικής του διανοίας.

Ειδάλλως κινδυνεύουμε είτε να μας απορροφήσουν τα δεινά του βίου και να μας εξαφανίσουν κάθε προσπάθεια για καλυτέρευση, κάθε πρόθεση για συλλογικότητα και κάθε εκδήλωση αγάπης προς τον εαυτό μας, είτε να αιωρούμαστε διαρκώς στους απέραντους ουρανούς αγαθών συλλογισμών που πάντως δεν βρίσκουν στην ζωή πραγμάτωση.

Η αγάπη στον εαυτό κατά την αρχαιοελληνική της σημασία, ορίζεται ως φροντίδα και αφοσίωση στην αποκρυπτογράφηση των μυστηρίων αυτού του ασήμαντου βίου που λέγεται ζωή, ώστε το υποκείμενο της εξελικτικής διαδικασίας να κτίζει έναν ωραίο βίο και μια καλή ζωή.

Αυτογνωσία λοιπόν, μια καλή βάση, που είναι οι αρχές του πολιτισμού μας και ένα δρών υποκείμενο που είναι η ενεργός συνείδηση του ανθρώπου, με τον συνδυασμό αυτών των δύο μπορούμε να επιτύχουμε θαύματα.

Μας είναι απαραίτητη η σοφία της ψυχής αυτή την εποχή, όχι μόνο γιατί χωρίς αυτήν βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο σε ένα βαρυτικό πεδίο αδρανειακών σκέψεων, αλλά κυρίως γιατί φέρνει μαζί της την χαρά, την γαλήνη και την ηρεμία που χρειάζεται κάθε σκέψη για να αναπτυχθεί και να αναπτυχθεί σωστά.

Όμως αυτή την σοφία δεν μπορούμε να την κατακτήσουμε με τους κοινούς τρόπους με τους οποίους μαθαίνουμε, αναπτύσσουμε συλλογισμούς και επικοινωνούμε με το περιβάλλον μας.

Ίσως κάποιος να μας την χαρίσει και ίσως επέλεξε αυτή την Συλλογή με βιβλία διαύλους για να κάνει μια αρχή, μια αρχή που λέει ότι η αγάπη έχει την δύναμη να πολλαπλασιάζεται, να αλλάζει τον άνθρωπο και να γιγαντώνεται, να διαρρέει τα έργα της διανοίας του και δια αυτών να γονιμοποιεί κάθε ψυχή που αγαπάει τον άνθρωπο.

Το Συμβόλαιο των Ελλήνων με την κοινή τους μοίρα, προϋποθέτει πως υπάρχει άφθονη Αγάπη, που ρέει σαν ρευστό υπερκόσμιας ύλης από τον Θεό προς τον άνθρωπο.

Ο Δρόμος για την Ίαση από κάθε μορφής ασθένεια που πλήττει την κοινωνία μας προϋποθέτει Δράση με Αυτογνωσία, για να βρούμε την Ισορροπία ανάμεσα σε μια Μαθηματική Σκέψη που εξελίσσεται με τόλμη και ηθική και σε όσα η Σοφία της Ψυχής μας υπαγορεύει να κάνουμε.

Βιργινία Φατσή

2 Μαρτίου 2017

Αν στην συνείδηση του ανθρώπου επιβάλλονται καταναλωτικά πρότυπα από την κοινωνία, με τον βίαιο τρόπο που χρησιμοποιεί η σημερινή κοινωνία για να επιβάλει τα πρότυπά της, τότε η συνείδηση του ανθρώπου απομακρύνεται από το δικό του πνεύμα και μαθαίνει να αγαπά το ψέμα.

Στην άκριτη κατανάλωση υπάρχει πολύ ψέμα, εξωθείται ο άνθρωπος να φαντάζεται ανάγκες που δεν τις έχει και να απομακρύνεται ταυτόχρονα από τις πραγματικές του ανάγκες που είναι να έχει μια φιλία με το πνεύμα και με την ψυχή του.

Οι Έλληνες έθεσαν τις βάσεις του θεάτρου και των ρόλων, αυτό έγινε για να εκπαιδεύσουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων να επιδιώκουν πάντα την αρετή και να αναγνωρίζουν πίσω από την θολή επιφάνεια των πραγμάτων, τον αληθινό άνθρωπο και τις επιλογές της καθαρής συνείδησής του.

Η πρώτη ύλη που χρησιμοποιούσαν στην αρχαία Ελλάδα για να κτίσουν ένα τόσο γερό οικοδόμημα όπως ο Ελληνικός πολιτισμός, ήταν ο Άνθρωπος και οι δικές του ιδιότητες.

Το πνεύμα, η φαντασία, η ψυχή, η δημιουργική ευφυία, αυτά τα διαθέτουμε όλοι οι άνθρωποι.

Οι Έλληνες στις αρχές του πολιτισμού μας, πίστευαν ότι σε τρία πράγματα αξίζει ο άνθρωπος να αναλώσει την ζωή του, το ένα είναι να κτίσει γερή ψυχή, το άλλο να δώσει χώρο στο πνεύμα για να δημιουργήσει τα αγαθά του και το τρίτο είναι να προσπαθήσει συνειδητά, κάθε άνθρωπος πνευματικά αγαθά να αποκτήσει.

Κοιτάζουμε σήμερα την δημοκρατία, την ανάπτυξη της Αθηναϊκής κοινωνίας, τις φιλοσοφικές σχολές, τον αγώνα των φιλοσόφων για την παιδεία και τα θεωρούμε όλα περίπου ως δεδομένα, σαν να είναι φυσικά φαινόμενα που κάποτε είχαν υπάρξει και η φυσική συνέχειά τους βρίσκεται στην σημερινή εποχή μας. Όμως, δεν είναι έτσι.

Αν ζούσαν σήμερα, οι ωραίοι πρόγονοι που έκτισαν τον κόσμο των θεών και των ανθρώπων μέσα από το χάος, σίγουρα θα μας συμβούλευαν να ακολουθήσουμε τα πρότυπα τους, σε αυτές τις δύσκολες ώρες για την δική μας κοινωνία.

Είτε μιλάμε για τα ζωογόνα ύδατα των ποταμών της σκέψης, είτε αναφερόμαστε στην καθημερινή ζωή και τις δικές της απαιτήσεις, αυτά τα δύο πρέπει να συνδέονται μεταξύ τους.

Από το μεγάλο πρέπει πάντα να ξεκινάμε για να προσεγγίσουμε εύστοχα το μικρό, αν το μεγάλο είναι η Ελληνική φιλοσοφική σκέψη, τότε το μικρό είναι κάθε είδους σκέψη, απόφαση και πράξη που επηρεάζει την ζωή του ανθρώπου.

Η ευημερία, η ευζωία, η καλή αντίληψη των πραγμάτων, η πρόοδος, η ανάπτυξη, τα καλά σχέδια για το μέλλον όλα αυτά χρειάζονται άλλοτε την ψυχή και άλλοτε το πνεύμα.

Η ανάπτυξη είναι καταρχήν πνευματικό έργο. Αν μιλάμε για την ανάπτυξη του ανθρώπου, το πνεύμα του θα τον βοηθήσει να βρει τους δρόμους, αν μιλάμε για την ανάπτυξη μιας πόλης οι πνευματικές προσπάθειες όλων θα βοηθήσουν και αν μιλάμε για την ανάπτυξη καλών σχέσεων ανάμεσά μας, πάλι το πνεύμα θα βοηθήσει.

Είναι ωραία τα πρότυπα που δημιουργήθηκαν στην αρχαία Ελλάδα, αρκεί να τα κατανοήσουμε επί της ουσίας, σαν μια μέθοδο για την πραγμάτωση πνευματικών άθλων που ισοδύναμα μεταφράζονται σε μια ευζωία για τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Χρειαζόμαστε όμως να συνδεθούμε πάλι με τις Πηγές της δικής μας ιστορίας. Δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε απλό, ζούμε μέσα σε μια καταναλωτική κοινωνία που καθημερινά βομβαρδίζει την συνείδησή μας, με εικόνες και λόγο που επιβάλλουν στερεότυπά της.

Ας αντιτάξουμε στα καταναλωτικά πρότυπα τα βιβλία διαύλους που αντικαθιστούν τα πρότυπα της καταναλωτικής κοινωνίας με την ωραία, γόνιμη σκέψη των Ελλήνων, που κτίζει πολιτισμούς από το μηδέν και παράγει τις οικονομίες που τους ταιριάζουν.

Τα καταναλωτικά πρότυπα καταστρέφουν την ουσιώδη επιδίωξη για την ευτυχία, γιατί στρέφουν τις προσπάθειες του ανθρώπου σε μια διαρκή αγωνία όλο και περισσότερα πράγματα να αποκτήσει, η κατανάλωση παράγει την βουλιμία για όλο και περισσότερα νεκρά αντικείμενα και είδη.

Ο άνθρωπος, μέσα σε αυτήν την βουλιμία που η καταναλωτική κοινωνία παράγει, έχει αρχίσει να καταναλώνει και την ψυχή του, αναλίσκοντας τα αποθέματά της σε δυνάμεις, σε λάθος δρόμους για την επιδίωξη του πλούτου. Ο πλούτος πρέπει να ξεκινάει πάντα από το πνεύμα, έτσι μας έχουν διδάξει οι αρχαίοι πρόγονοί μας, αυτά τα μηνύματα αφομοιώνουμε μέσα από την Ελληνική μας παιδεία.

Οι Έλληνες πάντα ήταν πραγματιστές, αν ονειρευόντουσαν μια ιδανική κοινωνία, αυτό γινόταν για να έχουν το όραμα μέσα στην ψυχή τους και να επιδιώκουν να την πραγματοποιήσουν.

Ο άνθρωπος ποτέ δεν είναι μόνος, μας δίδαξαν οι Έλληνες με το παράδειγμά τους. Είναι πάντα κοντά του τα όνειρα και οι ελπίδες αυτών που έζησαν πριν από εκείνον και τα πραγματοποίησαν ανοίγοντας τους δικούς τους δρόμους. Μαζί με αυτά έρχονται πάντα και οι ψυχικές δυνάμεις που κάθε άνθρωπος χρειάζεται για να προσεγγίσει καλύτερα το δικό του πνεύμα.

Βιργινία Φατσή

1 Μαρτίου 2017

Η αγάπη είναι ουσία, ύλη και ρευστό, έχει υπόσταση, εύρος και μέγεθος, εξαφανίζεται όταν την διώχνουμε και εμφανίζεται ξανά όταν την αποζητάμε. Μιλάμε πάντα για την θεϊκή αγάπη, αυτή που πάντα ευχόμαστε να υπάρχει ανάμεσά μας, να δίνει ζωή στα έργα μας και πνοή στις καλές μας ελπίδες.

Σήμερα βιώνουμε πενία πνεύματος και όχι μόνο ψυχής, πενία σε αγαθά οράματα και καλές σκέψεις, πενία στο εύρος των συλλογισμών μας και στην αντοχή της σκέψης μας.

Πενία λοιπόν στην θέση της αγάπης. Και τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό;

Τώρα η διάνοιά μας ισοπεδώθηκε και η σκέψη μας αλλοτριώθηκε από ξένα πρότυπα. Και θα είχε χαθεί κάθε ελπίδα, αν δεν υπήρχε η ελληνική ψυχή μας που είναι νοήμων, αυτάρκης και αυτεξούσια και θέτει τα δικά της όρια.

Αυτή μας βοηθάει να αντιστεκόμαστε.

Ποιος άλλος από τους Έλληνες μπορεί σήμερα να μας δείξει την φύση της αγάπης, αυτής της τεράστιας δύναμης που βρίσκεται πίσω από κάθε βήμα προόδου για τον άνθρωπο και το είδος του;;

Στον σύγχρονο κόσμο η αγάπη είναι μια παρεξηγημένη έννοια.

Πιστεύουν όλοι ότι είναι ένα ήσυχο, αόριστο συναίσθημα, που ανήκει σε άλλες εποχές, όπου και οι άνθρωποι ήταν πιο ήσυχοι και με λιγότερες έγνοιες.

Η αγάπη όμως που είχαν οι Έλληνες ανάμεσά τους έλεγε ότι πρέπει να βοηθάς τον άλλον να βρίσκει το μέγεθος της δικής του ψυχής, το εύρος των δικών του έργων και το ύψος της δικής του σκέψης.

Για να το κάνεις όμως αυτό, πρέπει να γνωρίζεις και ο βίος σου να σε δικαιώνει. Οι Έλληνες είναι κατά την διάνοια μεγάλοι, γιατί ως κοινωνία ήταν αυθεντικοί. Και είχαν ορισμένα όρια προς τα κάτω, που δεν τα ξεπερνούσαν, είχαν μέτρο, σύνεση και σοφία όλοι, κατά το μέγεθος της διανοίας του ο καθένας και κατά το εύρος της συλλογικής τους διανοίας όλοι μαζί.

Αυτό είναι αγάπη. Να υπάρχει μια κοινωνία που να σε στηρίζει για να είσαι αληθής, να προκρίνεις μόνος σου τον ατομικό βίο που ευθυγραμμίζεται  με την αγωγή και την παιδεία σου και να εντάσσεσαι κοινωνικά ανάλογα με το εύρος των δικών σου προσπαθειών, αλλά και την αναγνώριση ενός συστήματος κοινωνικής αρωγής που σε καταλαβαίνει και σε υποστηρίζει.

Πενία λοιπόν στην θέση της αγάπης. Και τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό;

Να διαβάσουμε τα βιβλία διαύλους.

Σε κάθε βιβλίο δίαυλο, υπάρχουν πολλοί συγγραφείς, μια ολόκληρη κοινωνία που εκφράζεται κάθε φορά ανάλογα με το ποιος διαβάζει το βιβλίο και σε ποια φάση βρίσκεται ως αναγνώστης, αν είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζει ή το πολλοστό.

Είναι σύντροφοι τα βιβλία, γιατί έχουν φτιαχτεί με αγάπη, αυτό το είδος της παντοδύναμης, πυκνής και πολλαπλασιαζόμενης αγάπης των Ελλήνων για τον  άνθρωπο και τα καλά έργα, την πραγματική ευφυΐα και τον πολιτισμό, την αλληλεγγύη και την ομοψυχία αυτών που ομονοούν.

Πολλοί αναγνώστες περιγράφουν την εμπειρία σαν να έρχεται η καλή παρουσία ενός αγαθού προγόνου και τους μιλάει, τον «ακούνε» να τους συμβουλεύει και να τους μεταγγίζει  δύναμη, παρότρυνση και κουράγιο να προχωρήσουν.

Άλλοι πάλι λένε ότι σαν να καθαρίζει το μυαλό τους, να φεύγει μια ομίχλη, ένα πέπλο που το σκέπαζε και ξαφνικά μερικά πράγματα τους φαίνονται προφανή και αυτονόητα, σε σημείο να απορούν γιατί τόσον καιρό δεν τα έβλεπαν. Θα ήταν πάντα εκεί λένε, μόνο που εμείς δεν μπορούσαμε να τα διακρίνουμε.

Η ψυχή των Ελλήνων είναι γεμάτη με αγάπη. Αγάπη για τον άνθρωπο και την ωραία ζωή, αγάπη για τα καλά έργα που έχουν διαχρονική αξία, αγάπη για μια κοινωνία που προωθεί τις καλές ιδέες και τις βοηθάει να βρουν την δική τους θέση μέσα σε αυτήν.

Αγάπη για το αύριο και για το μέλλον, αγάπη για τους ανθρώπους που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα και αγάπη για τους μακρινούς προγόνους, που δεν γνωρίσαμε ποτέ.

Αγάπη για τον πλανήτη και το φυσικό περιβάλλον, αγάπη για τα έργα του Θεού και αγάπη για την αγάπη των ανθρώπων.

Η ουσία της ψυχής των Ελλήνων είναι η αγάπη.

Μια αγάπη σοφά κτισμένη με καλά έργα, γνήσια εκπεφρασμένη στον γραπτό λόγο, ικανή να συγκρατεί τον εαυτό της ζωντανό μέσα στα ήθη και τις παραδόσεις, να εκφράζεται μέσα στις κοινωνίες και να τις ενεργοποιεί, να στηρίζει τον άνθρωπο σε κάθε δυσκολία, να θεραπεύει τον νου από την αμάθεια, τον σκοταδισμό και τα πικρά λόγια, να ησυχάζει τον άνθρωπο προσφέροντάς του την βεβαιότητα της αθανασίας, να σταθεροποιεί τον εαυτό στο εύρος των δημιουργικών δυνάμεων της δικής του διανοίας, να κτίζει σοφά την συνείδηση με υλικό πανανθρώπινες αξίες και να παρηγορεί τον άνθρωπο δείχνοντάς του πόσο όμορφος είναι ο κόσμος όταν υπάρχει αγάπη.

Βιργινία Φατσή

28 Φεβρουαρίου 2017

Υπάρχει κάτι πιο δημιουργικό από το να βρει ένας άνθρωπος τι του αρέσει να κάνει, πώς του αρέσει να ζει και με ποιους θέλει να συνεργάζεται;

Στον σύγχρονο κόσμο η αγάπη είναι μια παρεξηγημένη έννοια, πιστεύουν όλοι ότι είναι ένα ήσυχο, αόριστο συναίσθημα, που ανήκει σε άλλες εποχές, όπου και οι άνθρωποι ήταν πιο ήσυχοι και με λιγότερες ανησυχίες.

Πολλοί μιλάνε για την αλήθεια, δεν την υπερασπίζεται όμως κανείς, όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί δεν ξέρει πώς να το κάνει, δεν γνωρίζει δηλαδή πώς να είναι ο ίδιος αληθής.

Ο Αριστοτέλης είχε δίκιο όταν υποστήριζε ότι κατά την διάνοια κρίνεται ο άνθρωπος αν είναι ελεύθερος και υγιής, όχι κατά τα παροδικά φαινόμενα του βίου και της ζωής, που άλλοτε δείχνουν άσπρο και άλλοτε μαύρο, ανάλογα πώς τα βλέπει κανείς.

Ο Πυθαγόρας θα συμφωνούσε μαζί του, προσθέτοντας ότι εφόσον η διάνοια είναι υγιής δεν  τρομάζει τον άνθρωπο  καμιά σκέψη όσο και αν είναι λεπτοφυής. Μπορεί να κινείται στους απέραντους κόσμους της ανθρώπινης λογικής και πάντα τον δρόμο του να βρίσκει, ενώ παράλληλα να είναι τόσο υψιπετής που να ανεβαίνει εκεί που η νέα γνώση κατοικεί, να την αντιλαμβάνεται, να την μορφοποιεί και να δίνει στους ανθρώπους τα αγαθά της δικής του ψυχής.

Ο Δρόμος προς την γνώση είναι μια πορεία, άλλοτε ευχάριστη και άλλοτε δυσχερής, πάντοτε όμως αληθής και η αλήθεια είναι η μόνη θεραπεία σε αυτή την ζωή, που πάντοτε διαρκεί και ποτέ δεν θα προδώσει τον άνθρωπο, αρκεί να μάθει πώς να είναι, να αισθάνεται και να φέρεται αυτός ο ίδιος ως αληθής.

Σήμερα, ποιο έργο είναι πολυτιμότερο από την ίδια την ζωή;; Να ζήσει καθένας έναν καλό βίο, γεμάτο από ουσία και καλά νοήματα της ζωής, να κάνει καλές σκέψεις και τα νοήματα να συναισθανθεί, να υπερασπίζεται την υγεία, την δική του και του συνανθρώπου, από όποιον πάει να γεμίσει την ζωή ασχήμια, αθλιότητα και υποταγή;;

Ο άνθρωπος μπορεί να είναι ελεύθερος και στην χειρότερη φυλακή, σήμερα όμως μπορεί να νομίζει πως είναι ελεύθερος και αυτός κατά την διάνοια να είναι υπόδουλος στους Ιούς, που μέσα στον άνθρωπο διαλύουν τους ιστούς της αγάπης, της αλήθειας και της κοινωνίας της αληθινής.

Ο Δρόμος για την Ίαση του ανθρώπου από τους ιούς της διανοίας του χρειάζεται απαραίτητα Στοιχεία που ζωογονούν την διάνοια.

Όταν η διάνοια του ανθρώπου ασθενεί από ιούς, ο εγκέφαλος αρχίζει να παραπαίει, σαν δηλητηριασμένος από ουσίες και νωθρός, χωρίς σωστά αντανακλαστικά και ανίκανος να κάνει σκέψεις σωστές.

Το θεϊκό στην ανθρώπινη κοινωνία που της δίνει δύναμη πολλή, είναι  πως αν ένα κύτταρό της μάθει πώς να θεραπεύει και πώς στην νόσο να αντιδρά, τότε η ίαση είναι βέβαιη και για όλους της τους ιστούς, όχι μονάχα για ένα άτομο, αλλά και για την κοινότητα όπου ζει. Αρκεί βέβαια αυτή η κοινότητα να θέλει να θεραπευτεί.

Ο Ασκληπιός πίστευε στα Όνειρα. Είχε αυτός συναισθανθεί ότι κάποιου είδους δονήσεις γίνονται στην διάρκεια των ονείρων, που ενεργοποιούν τα εγκεφαλικά κύματα και εκεί που το μυαλό του ανθρώπου μπορεί να είναι ένα δυσώδες έλος, ακίνητα νερά σε παρακμή, να αρχίσουν κάποιες φωτεινές ακτίνες από ψηλά να έρχονται, σαν μια όμορφη φωτεινή βροχή που καθώς μπαίνει στο δυσώδες έλος, παράγει δίνες και το κινητοποιεί και εκεί που είχαμε θάνατο, αρχίζει να σχηματίζεται η ζωή.

Αν αυτό συμβαίνει τακτικά, τότε νούφαρα φυτρώνουν στην λίμνη και από αυτά βγαίνει ευωδιά, είναι οι σκέψεις που γεννιούνται, που δεν έχουν πια παρακμή, μπορεί να βγήκαν από το έλος, το εξυγιαίνουν όμως με την παρουσία τους εκεί, με τις ρίζες,  με τον κορμό τους, με τα ωραία τους άνθη, τα φύλλα και την ομορφιά.

Όταν στο έλος δούμε λουλούδια, θα έλεγε ο Ασκληπιός, τότε η φωτεινή βροχή των ονείρων πρέπει να απομακρυνθεί και ο άνθρωπος να γυρίσει στην ζωή του, με τον νου του ζωντανό, με αγάπη στην ψυχή του και με έναν κόσμο φωτεινό, εκεί που υπάρχει ακόμα η λίμνη και το νούφαρο ευδοκιμεί.

Η διάνοια θεραπεύει και θεραπεύεται και ο άνθρωπος χρειάζεται στοιχεία που ζωογονούν την διάνοιά του.

Βιργινία Φατσή

23 Φεβρουαρίου 2017

Η αγάπη στον εαυτό κατά την αρχαιοελληνική της σημασία, ορίζεται ως φροντίδα και αφοσίωση στην αποκρυπτογράφηση των μυστηρίων αυτού του ασήμαντου βίου που λέγεται ζωή, ώστε το υποκείμενο της εξελικτικής διαδικασίας να κτίζει έναν ωραίο βίο και μια καλή ζωή.

Αυτογνωσία λοιπόν, μια καλή βάση, που είναι οι αρχές του πολιτισμού μας και ένα δρών υποκείμενο που είναι η ενεργός συνείδηση του ανθρώπου, με τον συνδυασμό αυτών των δύο μπορούμε να επιτύχουμε θαύματα.

Ο δρόμος για την ίαση από κάθε μορφής ασθένεια που πλήττει την κοινωνία μας προϋποθέτει Δράση με Αυτογνωσία, για να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα σε μια Μαθηματική Σκέψη που εξελίσσεται με τόλμη και ηθική και σε όσα η Σοφία της Ψυχής μας υπαγορεύει να κάνουμε.

Όσο υπάρχει Άνθρωπος υπάρχει και χρόνος και αν ο χρόνος είναι ένα απλό μέγεθος μιας ευρύτερης Δημιουργίας που τώρα καλούμαστε να ανακαλύψουμε, τότε εύλογα μπορούμε να υποθέσουμε ότι όλοι οι Έλληνες, τόσοι αυτοί που ζούσαν στην αρχαία Ελλάδα, όσο και εμείς που ζούμε στο σήμερα, έχουμε έναν κοινό Τόπο και αυτός λέγεται «Ελλάδα»

Δεν είναι θέμα γεωγραφικού προσδιορισμού, αλλά πολιτισμού, αγωγής και ευπρέπειας, η πρόθεσή μας να ζούμε σε μια χώρα που λέγεται Ελλάδα και την καταλαβαίνουμε να γεφυρώνει επάξια το χθες με το σήμερα, την ανώτερη σκέψη των προγόνων μας με τις σημερινές αξίες του πολιτισμού μας και την αγάπη που εκείνοι εκδήλωναν στον άνθρωπο, με τις αρχές που σήμερα τηρούμε.

Τότε, η κατάθλιψη υποχωρεί από τις κοινωνίες μας και αρχίζουν πάλι αυτές να δρουν και να εργάζονται σε νέες κατευθύνσεις.

Για τους Έλληνες, νέο είναι το παλιό, εκείνες οι αξίες και οι αρχές που θεμελίωσαν μια υγιή Ελλάδα, σε συνθήκες πλήρους βαρβαρισμού των υπολοίπων στο περιβάλλον της.

Η Αυτογνωσία είναι απαραίτητη τόσο σε συλλογική, όσο και σε ατομική βάση. Όμως, κάθε αυτογνωσία πρέπει να έχει μια ισχυρή βάση, αρχών, ιδεών και αντιλήψεων, ως προς τις οποίες το υποκείμενο της αυτογνωσίας, αναγνωρίζει τον εαυτό του.

Αν αποδεχθούμε, με ανοχή, ηρεμία και πεποίθηση, ότι σήμερα η κοινωνία μας πάσχει και βαριά νοσεί, από μια νόσο που λέγεται κατάθλιψη, τότε αυτομάτως τοποθετούμε τον εαυτό μας στην θέση αυτών που αναγνωρίζουν στον Ελληνικό πολιτισμό τις αξίες του και ως προς αυτές κρίνουν τα σημερινά φαινόμενα.

Ας μην βλέπουμε το σύμπτωμα, ας δούμε την νόσο.

Τα Ελληνικά θαύματα δεν περιορίζονται στην αυτό- ίαση του ανθρώπου, ή σε μικρής κλίμακας επιτεύγματα συγκεκριμένων ομάδων, έτσι δείχνει το παρελθόν μας, αυτό υποδηλώνει η Ιστορία για το μέλλον μας.

Επεκτείνονται και καλύπτουν όλα τα θέματα που στην εποχή τους είναι ανοικτά, είτε αυτά αφορούν στην ανθρώπινη φυσιολογία και την εξελικτική διαδικασία του ανθρώπινου κυττάρου, είτε σε μεγάλης κλίμακας παρεμβάσεις και επεμβάσεις για να γίνει πιο ανθρώπινη η ζωή όλων.

Έτσι πάντα οι Έλληνες ισορροπούσαν, ανάμεσα στο πιο μικρό που πάντως είναι ανθρώπινο και στο πιο απέραντο, που είναι η ανάπτυξη της διανοίας μέχρι να καλύψει όλους τους κόσμους και τους ουρανούς.

Μας είναι απαραίτητη η σοφία της ψυχής αυτή την εποχή, όχι μόνο γιατί χωρίς αυτήν βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο σε ένα βαρυτικό πεδίο αδρανειακών σκέψεων, αλλά κυρίως γιατί φέρνει μαζί της την χαρά, την γαλήνη και την ηρεμία που χρειάζεται κάθε σκέψη για να αναπτυχθεί και να αναπτυχθεί σωστά.

Όμως αυτή την σοφία δεν μπορούμε να την κατακτήσουμε με τους κοινούς τρόπους με τους οποίους μαθαίνουμε, αναπτύσσουμε συλλογισμούς και επικοινωνούμε με το περιβάλλον μας.

Χρειαζόμαστε την αγάπη στον εαυτό, που σύμφωνα με την αρχαιοελληνική της σημασία, ορίζεται ως φροντίδα και αφοσίωση στην αποκρυπτογράφηση των μυστηρίων αυτού του ασήμαντου βίου που λέγεται ζωή, ώστε το υποκείμενο της εξελικτικής διαδικασίας να κτίζει έναν ωραίο βίο και μια καλή ζωή.

Βιργινία Φατσή

22 Φεβρουαρίου 2017