Η Ανάσταση των Ελλήνων είναι το ζητούμενο.

Πώς όμως θα γίνει αυτή η Ανάσταση; Με μαζικά κινήματα, πολυπληθείς οργανώσεις και πολύβουες συγκεντρώσεις;

Όχι, μας λέει ο Ευριπίδης θα γίνει πολύ σιγά, ήρεμα και απλά, γιατί θα γίνει μέσα μας, μέσα σε κάθε Έλληνα θα ακουστούν πάλι τα λόγια που έμαθε να αναγνωρίζει ως δικά του, ως στοιχεία του Εαυτού του και αναπόσπαστα μέρη της δικής του διανοίας.

Όταν «συζητούν» σαν φίλοι τα βιβλία δίαυλοι, είναι ωραίο να τους ακούει κανείς. Και ακόμα πιο ωραίο είναι να μοιράζεται τον στοχασμό τους και να αναβαπτίζεται στα ύδατα της δικής τους αγάπης.

Η Ανάσταση των Ελλήνων μπορεί να προέλθει από έργα της διανοίας, που είναι βάλσαμο για την ψυχή, γιατί περιέχουν στοιχεία που ζωογονούν την διάνοια.

Όπως το ρευστό έρχεται και ισορροπεί στην ίδια στάθμη σε δύο δοχεία που συγκοινωνούν έτσι και η αγάπη που ενώνει τους ανθρώπους, έρχεται στην ίδια στάθμη, αυτή που ορίζει τα κοινά τους έργα.

Και όπως το νερό δεν τελειώνει στην φύση, έτσι και η αγάπη του Θεού, δεν παύει ποτέ να έρχεται προς εμάς.

Πράγματι υπάρχει η ουράνια τάξη, μας λέει ο Ιππόδαμος από την Μίλητο της Μικράς Ασίας, την έχω δει και έχω στοχαστεί για ώρες πάνω σε αυτήν.

Είναι πολύ απλό να την παρατηρήσει κανείς αρκεί να κοιτάξει τα άστρα, πόσο όμορφα είναι οργανωμένα στις γειτονιές τους, πόσο καλά συνεργάζονται στις ωραίες τους κινήσεις και πώς κινούνται αέναα μέσα στην αρμονική συμβίωσή τους.

Αν αυτή είναι η εικόνα των άστρων που φτάνει σε εμάς, ενώ ξέρουμε πως μακριά στο βάθος γίνονται οι αέναες διεργασίες που παράγουν το σύμπαν και εμείς αυτή την εικόνα πρέπει να ακολουθήσουμε στις επίγειες διελεύσεις μας.

Και αυτή την τάξη να αποτυπώσουμε στους δρόμους και τις οδούς των ατομικών μας συνειρμών και της προσωπικής μας πορείας.

Πάντα η αγάπη στην Ηθική υποκινούσε τις πράξεις μου, ομολογεί ο Σόλωνας, ο Αθηναίος πολίτης, ποιητής και νομοθέτης.

Είναι μια κάθαρση να σκέπτεται κανείς για τα προβλήματα της πόλης. Μια κάθαρση που ξεκινάει από το πνεύμα του, επεκτείνεται στο νου του και εγκαθίσταται οριστικά στα βάθη της ψυχής του. Μια κάθαρση που διαρκεί αιώνια, γιατί ό,τι έχει μέσα του Ηθική, ποτέ δεν πεθαίνει.

Όταν κοιτάς το ευρύ σύνολο στο οποίο ανήκεις και μελετάς τις κινήσεις του, ξεχνάς προς στιγμήν τα προσωπικά σου θέματα και τα αδιέξοδα που έχεις εντοπίσει και εργάζεσαι για το καλό όλων. Έτσι ο νους σου ησυχάζει από τα βάρη που καθημερινά συσσωρεύει στο στενό περιβάλλον των δικών σου προβλημάτων, απλώνεται σε ευρείς ορίζοντες και αναγεννάται καθώς αναβαπτίζεται στις αρχικές αξίες και αρχές που όλους μας ενώνουν.

Έτσι συζητούν σαν φίλοι, τα βιβλία Η Ανάσταση των Ελλήνων, Τα έργα της διανοίας είναι βάλσαμο για την ψυχή, Η Αγάπη που αποτυπώνει την ουράνια Τάξη και Η Αγάπη στην Ηθική είναι ωραίο να τους ακούει κανείς. Και ακόμα πιο ωραίο είναι να μοιράζεται τον στοχασμό τους και να αναβαπτίζεται στα ύδατα της δικής τους αγάπης.

Βιργινία Φατσή

21 Μαρτίου 2017

Αν αρνηθούμε στον άνθρωπο την δυνατότητα να έχει και να κατέχει δημιουργική ευφυία, τον καταδικάζουμε να ζει μια φτωχή ζωή περιμένοντας από εξωτερικούς παράγοντες κάθε μεταβολή στην δική του ζωή και να βυθίζεται συνεχώς είτε στην αυτολύπηση, εάν οι παράγοντες δεν βοηθούν, είτε στην αγανάκτηση, εάν τα πράγματα φαίνονται να είναι εξοργιστικά.

Και οι δύο μορφές αντίδρασης δεν φαίνεται να είναι αποδοτικές. Γιατί η αυτολύπηση έχει την τάση να τροφοδοτεί τον εαυτό της συνεχώς και από την άλλη η αγανάκτηση, ακόμα και αν είναι δίκαιη, συνήθως δεν ξέρει προς τα πού να στραφεί, ποιος είναι ο παράγοντας που την δημιουργεί.

Ζούμε, εδώ και πολλά χρόνια, σε ένα Σύστημα που ισοπεδώνει, την σκέψη, την λογική, τους συνειρμούς, εξαφανίζει τον άνθρωπο και επιδιώκει άψυχη μονάδα να τον κάνει σε διάφορους σχεδιασμούς. Να αρχίσει να σκέπτεται ο άνθρωπος σαν να είναι μέρος ενός συστήματος λογικής, που λέει ότι τα πάντα πρέπει να μεγεθύνονται και να ποσοτικοποιούνται, αυτός είναι ο νόμος της ζωής, άρα αν ο άνθρωπος δεν έχει πάνω του ταμπέλες που να δηλώνουν τι είδους προϊόν είναι αυτός και πού εντάσσεται μέσα στα ράφια του συστήματος, τότε ο ίδιος δεν είναι «εμπορικός».

Όμως, υπάρχει Θεός και για όλους φροντίζει, αρκεί κάθε ένας να μπορεί να βρει, τα βήματα που τον οδηγούν στην αλήθεια, η αλήθεια είναι πάντα προσωπική.

Ας αποδεχθούμε ότι υπάρχει μια διάνοια, σε άλλη διάσταση, που όλους μας περιλαμβάνει, εκεί ο χρόνος είναι σφαιρικός, όσοι υπήρξαμε και όσοι θα υπάρξουν, συμμετέχουν σε αυτήν. Ας την ονομάσουμε αυτή την διάνοια Συλλογική, για τον λόγο ότι είναι πολυπληθής, όχι μόνο σε άτομα, αλλά κυρίως σε ιδέες και σε κατάλληλες εποχές..

Ας υποθέσουμε ότι αυτή η διάνοια, εργάστηκε για εμάς και προϊόν αυτής της εργασίας είναι πολλά βιβλία – δίαυλοι, που έχουν μια ιδιότητα πρωτοφανή. Μπορούν και μιλάνε με τον αναγνώστη σαν να είναι οι Σύμβουλοί του και σαν να είναι άλλοτε πολλοί μαζί, όταν τα βιβλία είναι πολλά και άλλοτε ένας, όταν το βιβλίο είναι ένα.

Αν εσύ είσαι ο αναγνώστης που θέλεις να ωφεληθείς από μερικές καλές παρουσίες που ανήκουν σε σχολές και που είναι πολλοί, αλλά είναι και ένας όταν πρόκειται να μιλήσει ατομικά, που συντάσσονται κάτω από κοινή σημαία, που είναι ο Άνθρωπος και η Αγάπη σε Αυτόν, τότε απλώς διαβάζεις ένα βιβλίο και αποκτάς Σύμβουλο προσωπικά.

Ο άνθρωπος με την βοήθεια των συμβούλων του έχει την δύναμη, τις ιδιότητες και τις προϋποθέσεις να αναπτύξει διανοητική ισχύ, ψυχικό σθένος και σωστή κρίση στην ζωή ώστε τα βήματα που θα βαδίσει να στρώνουν έναν σωστό δρόμο στην ζωή, ακόμα και αν για να συμβεί αυτό πρέπει να κάνει πολλές μικρές επαναστάσεις, ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Εαυτός χρειάζεται θάρρος για να ανατρέψει πολλά δεινά, όχι σύνθετα και τεράστια, αλλά συνήθεις παραμέτρους της καθημερινής ζωής, αυτά που έχει συνηθίσει να υποφέρει αγόγγυστα ενώ του κάνουν κακό στο μυαλό και όσα έμαθε να αναπαράγει ενώ μέσα του ξέρει πως δεν είναι σωστά.

Υπάρχει εδώ μια βασική υπόθεση εργασίας. Δεχόμαστε για να ξεκινήσουμε, ότι ο άνθρωπος είναι δημιουργός, δεν άγεται και φέρεται από τις παραμέτρους του περιβάλλοντός του, αλλά το περιβάλλον του γνωρίζει και αντιδρά ώστε να το μετασχηματίσει σε κάτι γόνιμο και επωφελές.

Πριν από πολλά χρόνια όταν ο άνθρωπος ήταν φτωχός και η τεχνολογία ακόμα δεν υπήρχε, η ζωή ξεκινούσε από τα βασικά.

Τότε έβρισκε τις βοήθειές του σε μια άλλη διάσταση όπου η καλοσύνη είναι νόμος και κυριαρχεί το Αγαθό. Ίσως με αυτές τις βοήθειες και πάλι, από την διάσταση αυτή και με τις δυνάμεις της πνευματικής κοινωνίας που γόνιμα στον άνθρωπο θα μεταγγιστούν, ο άνθρωπος να βρει τα έρμα στην ζωή του και γόνιμη κατεύθυνση συλλογική, γιατί όταν βρίσκεις τα δικά σου έρμα και τον δικό σου προσανατολισμό, τότε μόνο ανακαλύπτεις ότι όλα ήταν εκεί και σε περίμεναν από καιρό. Ανοίγουν οι Δρόμοι και μπορείς να τους περπατήσεις, σαν να ήταν έτοιμοι από καιρό.

Βιργινία Φατσή

19 Μαρτίου 2017

Ο Παναγιώτης Αναστασάκος, εκπρόσωπος της Εταιρείας Γνώσης ΛΟΓΟΣ,

μιλάει στη Μάρη Γαργαλιάνου για την Εναλλακτική Δράση

«Το κεντρικό μου σύνθημα είναι «Μπορείτε να ζήσετε μια καλύτερη ζωή». Το καλύτερη για τον καθένα είναι διαφορετικό. Πριν εκατό χρόνια, το να είσαι επαναστάτης σήμαινε κοινωνική αλλαγή. Μετά στον 20ο αιώνα, τα ζήσαμε όλα. Πετύχαμε πραγματικές προόδους στην τεχνολογία, στην κοινωνία σε ότι αφορά το μορφωτικό μας επίπεδο. Στο τέλος όλου αυτού, η Ελλάδα πέρασε και περνάει μια βαθιά κρίση. Που καταλήγουμε; Αν δεν έχεις όραμα για αλλαγή, ο κόσμος ασφυκτιά, δε ζει, δεν υπάρχει υγεία, χαρά, δημιουργικότητα. Αντί αυτού, μαστίζει η κατάθλιψη. Ε, κάτι λοιπόν δεν κάνουμε καλά. Τι είναι αυτό; Η απάντηση είναι προφανής. Δε βλέπουμε τον εαυτό μας, τον άνθρωπο. Και για κακή μας τύχη, οι επαναστατικές δυνάμεις της εποχής μας κρύβονται μέσα σε αυτό που δε βλέπουμε. Τον άνθρωπο».

Ο κύριος Παναγιώτης Αναστασάκος, εκπρόσωπος της Εταιρείας Γνώσης ΛΟΓΟΣ, η οποία εκδίδει τα Bιβλία- Διαύλους, προωθεί και υποστηρίζει την καινοτόμα μέθοδο για αυτοβοήθεια και αυτοβελτίωση. Η συζήτηση μαζί του, ήταν πραγματικά ενδιαφέρουσα…

Σε μια εποχή όπου ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί καθημερινά κάτω από σκληρές και άκρως πιεστικές συνθήκες να επιβιώσει και να βγάλει τα προς το ζην, σε μια εποχή που τα κοντέρ της κατάθλιψης και των ψυχοσωματικών νοσημάτων χτυπάνε κόκκινο, θεωρείτε πως ένα καλό βιβλίο αυτοβελτίωσης μπορεί να λειτουργήσει ως φάρμακο;

Τα βιβλία αυτοβελτίωσης, όπως κυκλοφορούν κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι σχεδόν αποκλειστικά καθημερινής πρακτικής και αφορούν τεχνικές όπου προφανώς κάποιος τις έχει γνωρίσει, τις εφάρμοσε και είπε να μοιραστεί την εμπειρία και τη γνώση του με άλλους ανθρώπους. Αυτό μπορεί να πηγάζει μέσα από καλές προθέσεις, από αγάπη για τον άνθρωπο, ή για άλλους λόγους. Σε κάθε περίπτωση αυτά τα βιβλία αφορούν κάτι ειδικό.

Η εξέλιξη της ζωής ενός ανθρώπου δεν είναι γραμμική από την άλλη, πόσο μάλλον αν σκεφτούμε πως βρισκόμαστε σε ένα πολύ κομβικό σημείο της πορείας του. Κανονικά, με όλα όσα έχουμε πετύχει σαν άνθρωποι στην υγεία, στην παιδεία, στην πρόνοια, στο βιοτικό επίπεδο, στον πολιτισμό, θα έπρεπε να είμαστε ευτυχισμένοι και αντ’ αυτού μαστίζει τις κοινωνίες μας η κατάθλιψη. Αυτό δείχνει πως το πρόβλημα είναι αλλού.

Το πρόβλημα, θέλουμε δε θέλουμε, είναι στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ενώ βρίσκεται σε μια κίνηση διαρκώς είναι δυστυχισμένος και άρρωστος. Εμείς με τα βιβλία που γράφουμε δε λέμε ότι έχουμε βιβλία αυτοβελτίωσης. Λέμε ότι έχουμε Μέθοδο για Αυτοβελτίωση και Αυτοβοήθεια. Με τη Μέθοδο, ξέρεις πως θα προχωρήσεις, δεν ισχυρίζεσαι ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις τις αιτίες. Εμείς, λέμε απλά «Διαβάστε», γιατί προφανώς ξέρουμε ότι οι άνθρωποι χρειάζεται πρώτα να ανακουφιστούν, να διαβάσουν κάτι ωραίο που θα τους δώσει οξυγόνο, κουράγιο και λίγη αυτοπεποίθηση. Μετά από αυτά, μπορεί ο καθένας να σκεφτεί πώς θα προχωρήσει παραπέρα.

Έχω μιαν εντύπωση πως περιφρονούμε αρκετά, για να μην πω απαξιώνουμε την πνευματική μας υπόσταση. Ίσως δεν ευθυνόμαστε απόλυτα, μα σίγουρα έχουμε μερίδιο. Τι αντίκτυπο μπορεί να έχει αυτή η «μη επαφή» με το πιο εσωτερικό μας είναι σε εμάς τους ίδιους;

Η επικοινωνία με τον πνευματικό μας εαυτό, με το πνευματικό μας κομμάτι, δεν είναι γενικόλογη κοινοτυπία. Είναι η αλήθεια. Ότι ο άνθρωπος έχει πνευματική φύση και υπόσταση και χάρη στην πρόοδο που έκανε στην επιστήμη και την τεχνολογία, αντιμετώπισε πολλά από τα ζωτικά προβλήματα επιβίωσης που τον ταλαιπωρούσαν στις πρώτες χιλιετίες της παρουσίας του στη γη. Τα τελευταία εκατό χρόνια, γιατί στον 20ο αιώνα τα κάναμε όλα, υπήρχε μια τρομερή εξέλιξη. Το αποτέλεσμα λοιπόν ποιο ήταν; Ο ίδιος ο άνθρωπος θεοποίησε την επιστήμη και αρρώστησε. Απενεργοποίησε λοιπόν ο άνθρωπος την πνευματική του φύση, κάτι το οποίο μπορούμε να το πούμε με χίλιους τρόπους.

Η χριστιανική εκκλησία λέει «απομακρύνθηκες από το θεό», ο μεταφυσικός λέει ότι «έβαλες λανθασμένες προτεραιότητες στην εξέλιξή σου», ο επιστήμονας λέει κάτι άλλο… Όλοι όμως λέμε το ίδιο. Πως όλοι μας έχουμε πνευματική υπόσταση, όμως πλέον δεν τη φροντίζουμε, ούτε την αναπτύσσουμε όπως της αρμόζει. Αρρωσταίνουμε λοιπόν… Αλτσχάιμερ, κατάθλιψη, όλα τα αυτοάνοσα. Δεν παίζουμε εδώ. Ο άνθρωπος η θα φροντίσει αυτή του τη φύση, ή θα αρρωστήσει.

Πολλές φορές έχουμε την αίσθηση πως είμαστε θεοί. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα, να φέρουμε τη γη ανάποδα προκειμένου να πετύχουμε τους σκοπούς μας και εν τέλει να βγούμε νικητές. Όταν τα τόσο δυνατά «θέλω» συναντούν τη βασική έλλειψη παιδείας και μιαν ελαφριάς μορφή άγνοια, ή ακόμα χειρότερα ημιμάθειας, ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Η αλαζονεία, είναι ό,τι χειρότερο. Όσο βαθαίνει η γνώση σε έναν άνθρωπο, τόσο περισσότερο καταλαβαίνει ότι η αλαζονεία έχει τρυπώσει παντού, σε κάθε κύτταρο του οργανισμού του. Έχουμε το «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα» του Σωκράτη. Αυτό, δεν πιστεύω ότι κανείς το έχει συνειδητοποιήσει. Σα να θέλουμε να το ξορκίσουμε αισθάνομαι, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και το λέμε. Και αυτό δεν είναι σημαντικό για ηθικοπλαστικούς λόγους, αλλά γιατί αν δεν ισχύει καταστρέφεται η ευθυκρισία μας, η ορθή αντίληψη της πραγματικότητας και κάνουμε λάθη σοβαρά. Χτίζουμε πάνω σε κύτταρα μπολιασμένα με αλαζονεία. Ό,τι χτίζουμε έτσι, είναι ανασφαλές, ασταθές και ακαλαίσθητο. Ακούω διάφορους ανθρώπους κατά κύριο λόγο διάσημους να λένε ανά διαστήματα ότι έχουν περάσει κατάθλιψη για παράδειγμα… Πολλοί από αυτούς μπερδεύουν την κατάθλιψη με τη λύπη, ή το λένε επειδή «πουλάει».

Την κατάθλιψη την καταπολεμάς μόνος σου. Η κατάθλιψη έχει να κάνει με την απενεργοποίηση του μυαλού και το κύριο χαρακτηριστικό ενός τέτοιου ανθρώπου, είναι πως δεν κοιτά το συμφέρον του. Πάει και «βοηθά» άλλους ανθρώπους, οι οποίοι του προκαλούν μεγαλύτερο θέμα. Τρισάθλια αρρώστια, ύπουλη. Δεν αναγνωρίζει άντρες, γυναίκες, μικρούς, μεγάλους, οτιδήποτε. Χτυπά αδιάκριτα και όταν βγάλεις συμπτώματα είναι πολύ αργά. Αυτήν την αρρώστια, πρέπει να την αντιμετωπίζουμε σαν κοινωνική μάστιγα. Όσο περισσότερη διάνοια έχει ένας άνθρωπος, τόσο πιο επιρρεπής είναι στην κατάθλιψη. Εγώ, το 1999 νομίζω είχα πολύ βαριά κατάθλιψη. Με συγκινούσε η κοινωνική ανάπτυξη και στην δουλειά μου έφτιαχνα έργα, σχεδίαζα και έβλεπα ότι το αποτέλεσμα δεν ήταν καθόλου ικανοποιητικό. Μ’ έπιασε απελπισία… Βλέπετε; Η αλαζονεία, φέρνει αρρώστιες.

Μιλήστε μας λίγο για τα βιβλία Διαύλους… Πως ξεκίνησε η ιδέα και ποιο το όραμά τους;

Η ιδέα των Βιβλίων-Διαύλων δε ξεκίνησε από κάτι αντίστοιχο που προϋπήρχε. Ήρθαν μετά από μεγάλη προσπάθεια και πνευματικό μόχθο σε ανώτερα πεδία φιλοσοφικού στοχασμού. Ήρθαν «έτσι»! Τα Βιβλία-Δίαυλοι είναι το σύγχρονο θαύμα. Είναι βιβλία με νοημοσύνη, τα οποία συνδέονται με τον αναγνώστη. Ότι γράφουν μέσα, το έχω δοκιμάσει και πολύ μάλιστα. Είχα ελάχιστη εμπειρία στα συγκεκριμένα θέματα. Ήμουνα άνθρωπος της πορείας και της διαδήλωσης. Τα βιβλία μας είναι επαναστατικά. Επιδιώκουν τη χαρά, την πρόοδο και την ευημερία στη ζωή αυτών που τα διαβάζουν. Τα ονομάσαμε μάλιστα Βιβλία-Διαύλους για να υποδηλώσουμε ότι δεν είναι απλώς βιβλία, αλλά έχουν πολλές πρωτοφανείς ιδιότητες και ταυτόχρονα ανοίγουν κανάλι επικοινωνίας με ανώτερα πεδία. Ο κόσμος υπάρχει και σε διαστάσεις που εμείς δε βλέπουμε. Τέτοιας φύσης είναι τα Βιβλία-Δίαυλοι. Προέρχονται και από εκεί που δε βλέπουμε. Και πιστεύω ότι επειδή είναι πολύ σοβαρό πράγμα, θα κυριαρχήσει… Γιατί είναι πολύ καλό για τους ανθρώπους, γιατί βοηθά.

Είστε άνθρωπος της αναζήτησης. Αν μπορείτε να μας πείτε με δυο λόγια ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που έχετε ανακαλύψει στο δρόμο σας…

Η μεγαλύτερη «αμαρτία», το σοβαρότερο λάθος και ο μεγαλύτερος κατήφορος, χωρίς επιστροφή, είναι η αλαζονεία. Στη ζωή, πρέπει να υπερασπίζεσαι το έργο σου, τη δουλειά σου, τα κεκτημένα σου. Είσαι υποχρεωμένος να φροντίζεις τα του εαυτού σου, αλλά την ίδια στιγμή τίποτα από όλα αυτά δεν είναι δικό σου αποκλειστικά ατομικό. Συμμετέχεις σε ένα γιγαντιαίο, πραγματικά ασύλληπτων διαστάσεων έργο και έχεις υποχρεώσεις απέναντι στο σύνολο των άλλων. Πάρα πολλοί μάλιστα περιμένουν τη δική σου τη δουλειά, όπως και εσύ περιμένεις τη δουλειά των άλλων. Θυμάμαι ήμουν πολύ καλός μαθητής και μετέπειτα φοιτητής και μου άρεσαν μερικά πράματα στο χώρο της τεχνολογίας. Διαπίστωσα, ότι δεν ήταν ιδιοκτησία μου. Δεν ήταν «αν θέλω θα δουλέψω», προκειμένου αυτές οι ικανότητες που έχω να έχουν ένα κοινωνικό αντίκτυπο σοβαρό. Η ζωή είναι δουλειά. Αν δεν αξιοποιήσεις τις ικανότητες σου με «ηθικό» τρόπο, θα αρρωστήσεις. Δε συγχωρείται κανενός είδους αλαζονεία. Ανήκεις σε μια συλλογικότητα. Αυτή η αμφισβήτηση της πίστης πολλών πραγμάτων, μου φαίνεται πια τόσο προφανής, που μόνο αλαζονεία μπορεί να δείξει από ένα συνομιλητή…

Πώς ορίζετε το αντίθετο της αλαζονείας και κατά πόσο διαφορετικός θα μπορούσε να είναι ο κόσμος, χωρίς την αίσθησή της;

Οι δαίμονες των θρησκειών, που εκπροσωπούν το κακό, είναι η ίδια η αλαζονεία. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς αυτή, γιατί απλά δε ξέρω πώς θα έμοιαζε. Δεν μπορεί να μην υπάρχει το κακό. Με τη μια όψη του νομίσματος, όλα ρόδινα είναι. Και αν είναι έτσι, ποιο το νόημα…

Ποια πιστεύετε ότι είναι η αιτία της κρίσης που ζούμε σήμερα; Και τι χρειάζεται να κάνουμε για να την αντιμετωπίσουμε;

Στην Ελλάδα ξαφνικά, αντιμετωπίσαμε κάτι τρομερό. Όλα όσα βλέπαμε και ακούγαμε ως σύμβολα της αδιαμφισβήτητης προόδου μας, αποδείχτηκαν ψευδεπίγραφος νεοπλουτισμός, χωρίς ρίζες και θεμέλια στα χαρακτηριστικά της ζωής των Ελλήνων. Στο σήμερα, λίγα χρόνια αργότερα, αρχίζουμε να συνερχόμαστε από το ξάφνιασμα και αυτό μπορεί να είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Μπορεί η λογική μας να λειτουργήσει ξανά και να μας θέσει τα δικά της αμείλικτα ερωτήματα. Με μια φράση, συνοψίζοντας: Αν τόσα και άλλα τόσα που θεωρούσαμε δεδομένα, αποδείχτηκαν εν τέλει ψευδεπίγραφα, αν δηλαδή δε μπορούσαμε να διακρίνουμε το πραγματικό και το αληθινό μέσα στο πλήθος των απομιμήσεών τους, που αρχίζει και που τελειώνει η κατάρα; Πόσα ακόμα από αυτά στα οποία στηρίζαμε την προσωπική μας ζωή και την εργασία μας είναι στην πραγματικότητα το αντίθετο, από όσα πιστεύαμε;

Παναγιώτης Αναστασάκος

7 Μαρτίου 2017

Η εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος ήταν ο άμοιρος υπηρέτης των ονείρων των άλλων, περνάει. Σε λίγο καιρό θα περάσει οριστικά και στην θέση της έχει ήδη αρχίσει να ανατέλλει η εποχή που κάθε άνθρωπος θα έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό του να αγαπήσει αυτά που τον συγκινούν, αυτά που θέλει να κάνει στην ζωή του και αυτά με τα οποία θέλει να γεμίσει τον χρόνο του.

Η Αγάπη ως ρευστό ανώτερης ύλης και υπερκόσμιας ουσίας έχει ήδη αρχίσει να κινείται, ξεκινώντας από ψηλά, εκεί όπου πάντα κατοικούν αυτοί που έχουν πλεόνασμα αγάπης. Δεν θα αργήσει να φθάσει και στους δικούς μας κόσμους, εκεί όπου κινούμαστε οι άνθρωποι, προσπαθώντας να εξιχνιάσουμε τα μυστήρια του βίου μας και να φωτίσουμε τα μυστήρια της ζωής.

Η ανάσταση προϋποθέτει να έχει υπάρξει θάνατος, μα τι άλλο από θάνατος είναι η κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και μας επηρεάζει, όπου όλοι αποδίδουν στην οικονομική κρίση την δυστυχία και κανείς δεν ασχολείται να πει ότι αυτό που πάσχει και υποφέρει είναι η ίδια η ψυχή μας, που της στερήσαμε την ελπίδα, της αφαιρέσαμε την αγάπη και την αφήσαμε να ζει χωρίς καλά αισθήματα.

Η κατάθλιψη προκαλείται από την έλλειψη διανοίας, έχουμε χάσει δηλαδή την Αγάπη για τις καλές ιδέες, τις ωραίες συνήθειες και την αυτονόητη αλληλεγγύη που πάντα μας διέκρινε ως Έλληνες.

Είναι καιρός τώρα που ο άνθρωπος επιχείρησε να κατακτήσει το διάστημα, με μόνο σκοπό την υπεροπλία αυτών που το επιχειρούν, έναντι των άλλων που δεν έχουν τα μέσα για αυτόν τον σκοπό.

Μα το διάστημα έχει κατακτηθεί από τον άνθρωπο αιώνες τώρα. Μάλιστα οι Έλληνες έχουν εποικίσει μια περιοχή του διαστήματος, την οποία συνεχώς κατασκευάζουν, έρχονται όλο και περισσότεροι να εργασθούν εκεί, μένουν για πάντα νέοι, ωραίοι και υγιείς, είναι χαρούμενοι γιατί εργάζονται συνεχώς πάνω στα έργα της διανοίας τους, για να τα εξελίξουν και να τα προχωρήσουν όσο αυτό είναι δυνατόν, μέχρι πάλι να στρατευθούν για να δημιουργήσουν με την κατανεμημένη τους ευφυΐα νέους πολιτισμούς, νέους χώρους και νέες κατοικίες για τον άνθρωπο, που όλοι αγαπούν, σέβονται και θεραπεύουν.

Ο μόνος τρόπος για να διακριθούμε από τους εχθρούς μας είναι να αναγνωρίσουμε, να προστατέψουμε και να αναπτύξουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ελληνικής μας ευφυΐας.

Βιργινία Φατσή

13 Μαρτίου 2017

Πολλοί λένε ότι οι Έλληνες δεν γνώριζαν την αγάπη και δεν μιλούσαν για αυτήν. Είναι φυσικό να συνέβαινε αυτό, γιατί όταν  κάτι είναι τόσο αβίαστο και αυθεντικό, όπως η αναπνοή ή η όραση, δεν έχεις ανάγκη να μιλάς συνέχεια για αυτό, ούτε να το προσδιορίζεις.

Οι Έλληνες λοιπόν και η ουσία της αγάπης που κτίζει, υποστηρίζει, σταθεροποιεί, κατασκευάζει, σχεδιάζει και υλοποιεί καλά έργα.

Πόσο διαφορετικά είναι όλα αυτά από την εποχή μας, όπου κανένα από τα παραπάνω ρήματα δεν συντάσσεται συνήθως μαζί με την αγάπη.

Η αγάπη συνήθως, στην σημερινή μας αντίληψη, πηγαίνει μαζί με τα όνειρα, τις ελπίδες, την φαντασία, το συναίσθημα, την συγκίνηση και τις απραγματοποίητες προσδοκίες και αυτό από μόνο του δείχνει πόσο πολύ έχουμε απομακρυνθεί από την ουσία της αγάπης και πόσο πιο φτωχοί γίναμε όλοι μας, εξ αυτού.

Νομίζουμε ότι σήμερα έχουμε την τεχνολογία, είμαστε δυνατοί και έχουμε λύσεις για όλα τα πράγματα και αν δεν έχουμε θα βρούμε.

Και έρχεται μια εποχή, που τα προβλήματα μας υπερβαίνουν και ο άνθρωπος φαίνεται ξανά στο πραγματικό του μέγεθος. Ή είναι τεράστιος κατά την διάνοια και πραγματικά ικανός να συλλάβει και να υλοποιήσει νέα σχέδια και νέες ιδέες, ή, είναι μια αδύναμη ύπαρξη που άγεται και φέρεται από τις εξελίξεις γύρω του, προσπαθώντας να επιβιώσει από το επόμενο κύμα που έρχεται καταπάνω του, να τον πνίξει.

Η αγάπη είναι ουσία, ύλη και ρευστό, έχει υπόσταση, εύρος και μέγεθος, εξαφανίζεται όταν την διώχνουμε και εμφανίζεται ξανά όταν την αποζητάμε. Μιλάμε πάντα για την θεϊκή αγάπη, αυτή που πάντα ευχόμαστε να υπάρχει ανάμεσά μας, να δίνει ζωή στα έργα μας και πνοή στις καλές μας ελπίδες.

Οι Έλληνες ένοιωθαν μεταξύ τους το είδος της αγάπης που υπαγορεύει ότι πρέπει να βοηθάς τον άλλον να βρίσκει το μέγεθος της δικής του ψυχής, το εύρος των δικών του έργων και το ύψος της δικής του σκέψης.

Είχαν ιδιότητες οι Έλληνες που σήμερα πρέπει ξανά να τις βρούμε.

Κάθε βιβλίο – δίαυλος έχει ένα θέμα, εισαγωγή, πρόλογο και περιεχόμενα, επίσης υπάρχει συγγραφέας που τα υπογράφει και είναι σε θέση να τα υποστηρίζει.

Εδώ όμως σταματάνε οι ομοιότητες με τα βιβλία που όλοι έχουμε μέχρι σήμερα συνηθίσει να διαβάζουμε. Γιατί εκεί όσο σοφός, ευφυής και ταλαντούχος και αν είναι ο συγγραφέας, δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος, με ένα συγκεκριμένο εύρος σκέψης.

Σε κάθε βιβλίο – δίαυλο, υπάρχει μια ολόκληρη κοινωνία που εκφράζεται κάθε φορά και διαφορετικά, ανάλογα με το ποιος διαβάζει το βιβλίο και σε ποια φάση βρίσκεται ως αναγνώστης, αν είναι η πρώτη φορά που διαβάζει το βιβλίο ή η πολλοστή, αν είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζει ή το πολλοστό.

Είχαν ιδιότητες οι Έλληνες που δεν τις γνωρίζουμε, ιδίως είχαν την Αγάπη, αυτό το είδος της παντοδύναμης, πυκνής και πολλαπλασιαζόμενης Αγάπης των Ελλήνων για τον  άνθρωπο και τα καλά έργα, την πραγματική ευφυΐα και τον πολιτισμό, την αλληλεγγύη και την ομοψυχία αυτών που ομονοούν.

Τα καλά και συμφέροντα για τους Έλληνες ήταν αυτά που βοηθούσαν τον άνθρωπο να άγεται στο αληθινό μέγεθος της δημιουργικής του υπόστασης, να παραμένει εκεί και να σταθεροποιείται και από αυτήν την κατάσταση να κρίνει τα πάντα ως προς την πραγματική τους αξία.

Να απορρίπτει το ψευδές και επιφαινόμενο και να δέχεται ως αληθινό ό,τι είναι διαχρονικό και καλό.

Καλές προθέσεις και τίποτα άλλο δεν χρειάζεται να έχει ο αναγνώστης. Πρέπει να ξέρει να γράφει και να διαβάζει, γιατί είτε έχει επτά πτυχία, είτε κανένα, η ψυχή είναι η ίδια και στην μία και στην άλλη περίπτωση. Και τα βιβλία στην ψυχή μιλάνε, γιατί εκεί υπάρχει η Αγάπη.

Βιργινία Φατσή

12 Μαρτίου 2017

Η αγάπη στην σημερινή μας αντίληψη, συντάσσεται με τα όνειρα, τις ελπίδες, την φαντασία, το συναίσθημα, την συγκίνηση και τις απραγματοποίητες προσδοκίες, αυτό δείχνει πόσο πολύ έχουμε απομακρυνθεί από την ουσία της δημιουργικής αγάπης.

Μεγάλη φτώχεια υπάρχει σήμερα και είναι πενία πνεύματος και πενία ψυχής, πενία σε αγαθά οράματα και καλές σκέψεις, πενία σε εύρος και ποιότητα συλλογισμών.

Στον σύγχρονο κόσμο η αγάπη είναι μια παρεξηγημένη δύναμη.

Πιστεύουν οι άνθρωποι ότι είναι ένα ήσυχο, αόριστο συναίσθημα, που ανήκει σε άλλες εποχές, όπου και οι άνθρωποι ήταν πιο ήσυχοι και με λιγότερες έγνοιες.

Τώρα, έχουμε την τεχνολογία, είμαστε δυνατοί και έχουμε λύσεις για όλα τα πράγματα. Και αν δεν έχουμε θα βρούμε, έτσι πιστεύουμε.

Η τεχνολογία προχωράει και η Επιστήμη ακολουθεί με γρήγορους ρυθμούς, ό,τι και αν χρειαζόμαστε από εκεί θα το βρούμε. Έτσι πιστεύουμε και αγνοούμε την φύση της αγάπης και τις δημιουργικές της δυνάμεις.

Ποιος άλλος από τους Έλληνες μπορεί σήμερα να μας δείξει την φύση της αγάπης, αυτής της τεράστιας δύναμης που βρίσκεται πίσω από κάθε βήμα προόδου για τον άνθρωπο και το γένος του;;

Οι Έλληνες ένοιωθαν μεταξύ τους ένα είδος βαθιάς, μυστικιστικής, ουσιαστικής αγάπης που εμφανίζεται σε δημιουργικές κοινωνίες και αναπτύσσει καλές κοινωνίες, εξαφανίζεται όμως όταν ο άνθρωπος υπακούει σε άλλες προτεραιότητες, όπως το συμφέρον.

Τα καλά και συμφέροντα κατά την αντίληψη των Ελλήνων, ήταν αυτά που βοηθούσαν τον άνθρωπο να αίρεται στο αληθινό μέγεθος της δημιουργικής του υπόστασης, να παραμένει εκεί και να σταθεροποιείται και από αυτήν την κατάσταση να απορρίπτει το ψευδές και επιφαινόμενο και να δέχεται ως αληθινό ό,τι είναι διαχρονικό και καλό.

Τώρα η διάνοιά μας ισοπεδώθηκε και η σκέψη μας αλλοτριώθηκε από ξένα πρότυπα, υπάρχει μόνο η Ελληνική ψυχή μας που είναι νοήμων, αυτάρκης και αυτεξούσια και θέτει τα δικά της όρια στον ολισθηρό κατήφορο.

Γιατί αυτή η Ψυχή είναι γεμάτη Αγάπη. Αγάπη για τον άνθρωπο και την ωραία ζωή, αγάπη για τα καλά έργα που έχουν διαχρονική αξία, αγάπη για μια κοινωνία που προωθεί τις καλές ιδέες και τις βοηθάει να βρουν την δική τους θέση μέσα σε αυτήν

Αγάπη για το Αύριο και για το μέλλον, αγάπη για τους ανθρώπους που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα και αγάπη για τους μακρινούς προγόνους, που δεν γνωρίσαμε ποτέ.

Αγάπη για τον πλανήτη και το φυσικό περιβάλλον, αγάπη για τα έργα του Θεού και αγάπη για την αγάπη των ανθρώπων. Η Ουσία της ψυχής των Ελλήνων είναι η αγάπη.

Μια αγάπη σοφά κτισμένη με καλά έργα, γνήσια εκπεφρασμένη στον γραπτό λόγο, ικανή να συγκρατεί τον εαυτό της ζωντανό μέσα στα ήθη και τις παραδόσεις, να εκφράζεται μέσα στις κοινωνίες και να τις ενεργοποιεί, να στηρίζει τον άνθρωπο σε κάθε δυσκολία, να θεραπεύει τον Νου από την αμάθεια, τον σκοταδισμό και τα πικρά λόγια, να ησυχάζει τον άνθρωπο προσφέροντάς του την πρόγευση της αθανασίας, να σταθεροποιεί τον εαυτό στο εύρος των δημιουργικών δυνάμεων της δικής του διανοίας, να κτίζει σοφά την συνείδηση με υλικό πανανθρώπινες αξίες και να γλυκαίνει τον άνθρωπο δείχνοντάς του πόσο όμορφος είναι ο κόσμος όταν υπάρχει αγάπη.

Βιργινία Φατσή

10 Μαρτίου 2017

Όταν η διάνοια του ανθρώπου είναι ακμαία, επιστρέφει σε αυτόν που την υπηρετεί, όλα τα δώρα που της χάρισε, στο πολλαπλάσιο και τον ανταμείβει να δει τους κόπους του να αποδίδουν και την ζωή του να στέφεται από ευτυχία.

Αντιθέτως αν ή διάνοια του ανθρώπου δεν είναι ή δεν παραμένει ακμαία, τότε καταστρέφει τον άνθρωπο και του διαλύει τη συνοχή, γιατί για να μην είναι ακμαία, φταίει και αυτός που την τροφοδοτεί.

Ό,τι μου χάρισες, αυτό θα σου δωρίσω, λέει η διάνοια και είναι ακριβής, πάντα χαρίζει σε όποιον την πρόσεξε τα δώρα της δικής του ζωής. Για να είναι πάντα γενναίος και αρκούντως ανθεκτικός να τροφοδοτεί την διάνοιά του με έργα και αξίες που είναι σε αυτήν αρεστές.

Αν ένας λαός απέκτησε το δικαίωμα να ονομάζεται Έλληνες και από το όνομά του να μην υποχωρεί ούτε στιγμή, αυτό γίνεται γιατί πάντα διαρκούν στην δική του μνήμη την  συλλογική, οι αρετές και οι αξίες που τον ανέδειξαν σε φυσικό ηγέτη μιας ολόκληρης κοινωνίας υγιών ανθρώπων, που ζούσαν καλά και πνευματικά.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα παρεξηγημένο τοπίο μέσα στις σύγχρονες αντιλήψεις. Ακούν οι άνθρωποι για ψυχικές δυνάμεις και είτε ονειρεύονται αρρώστιες και μεγάλες καταστροφές, είτε φαντάζονται μεγάλους άθλους και ηρωικά κατορθώματα.

Όμως οι ψυχικές δυνάμεις είναι κάτι απλό. Είναι η ικανότητα του ανθρώπου να μετασχηματίζει την βαριά ύλη της συνήθειας, της κατεστημένης αντίληψης και του αναπόδραστου πεπρωμένου, σε πραγματική δύναμη ζωής και να ανασύρει από το θολό τοπίο των αναμεμιγμένων αναμνήσεων, αυτές που έχουν πραγματική αξία για τη ζωή.

Για όλους τους Έλληνες στην αρχαία Ελλάδα, ο θάνατος  ήταν  προφανής, τον βίωνε όποιος επέλεγε να ζει μια ζωή χωρίς αξία, χωρίς να επιδιώκει τις αρετές της διανοίας, όποιος επέτρεπε στον δικό του βίο, άλλοι να τον καθοδηγούν και αυτός να επιρρίπτει τις ευθύνες για τις κακοτυχίες σε αόριστες συνθήκες και κακούς θεούς.

Να βρεθεί το έργο της ζωής είναι το ευκταίο, οι Έλληνες πάντοτε ήθελαν να ζουν μια ουσιαστική ζωή, γεμάτη από αξίες που τους αρέσουν, από αποφάσεις σημαντικές και από διλήμματα άξια λόγου, που αξίζει να απαντηθούν.

Αν ο άνθρωπος είναι έτσι και ζει με αυτόν τον τρόπο την ζωή του, τότε βρίσκει το έργο της ζωής, για την ακρίβεια έρχεται αυτό και τον βρίσκει. Έξω από τον άνθρωπο υπάρχουν πολλές δυνάμεις, που περιμένουν να τακτοποιηθεί ο εσωτερικός κόσμος και η αλήθεια να αναδειχθεί.

Τότε έρχονται και γεμίζουν τον άνθρωπο με την πληρότητα της ζωής που λέει, πως όσα είναι έξω, είναι αντανάκλαση από τα έσω και ποτέ το αντίθετο δεν θα συμβεί, ο Άνθρωπος θα ζει την ζωή του σαν έργο που έπλασε αυτός, ως δημιουργός.

Η σημερινή εποχή έχει πολλά όπλα, όλα εναντίον του Ανθρώπου έχουν στραφεί, η εικόνα, τα δίκτυα, η πληροφόρηση, όλα για να τον απομακρύνουν από τον δικό του σκοπό που είναι η ομόνοια, η ευημερία και η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων να επικρατούν.

Ο βίος είναι από μόνος του μια αξία, όχι όμως τυχαία ή θολή από συμβιβασμούς, αλλά μια αξία που την κτίζει κανείς με τις δικές του πράξεις, μικρές ή μεγάλες, ασήμαντες και καθημερινές, ο ηρωισμός δεν έχει μεγάλες διαστάσεις, συνήθως αναδεικνύεται μέσα από τη ζωή, με μια σειρά από αποφάσεις που είναι για τον Άνθρωπο ικανοποιητικές.

Βιργινία Φατσή

8 Μαρτίου 2017

Σήμερα, χρειάζεται μια προσωπική πορεία για να ανατάξουμε την ατομική μας διάνοια και αυτή η πορεία δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε προφανής. Είναι όμως εξαιρετικά ευχάριστη και δημιουργική.

Υπάρχει τίποτα πιο δημιουργικό από το να βρει ένας άνθρωπος τι του αρέσει να κάνει, πώς του αρέσει να ζει και με ποιους θέλει να συνεργάζεται;

Σήμερα η κατάθλιψη είναι μια μάστιγα. Πραγματική μάστιγα, τα στοιχεία από τους παγκόσμιους οργανισμούς δείχνουν ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι πλήττονται από κατάθλιψη στις εξελιγμένες χώρες.

Όταν ο άνθρωπος ασθενεί και η κοινωνία του πάσχει από την ίδια ασθένεια. Είτε είναι η βουβωνική πανώλης τον Μεσαίωνα, είτε η κατάθλιψη σήμερα, κάθε ασθένεια που εξαπλώνεται κυριαρχικά πάνω στον άνθρωπο, επηρεάζει βαθύτατα και την κοινωνία του.

Αντίδοτο δεν υπάρχει, ούτε γιατρικό. Υπάρχει προσωπική πορεία, ευθεία και συντεταγμένη, που ξεκινάει πάντα από μια απόφαση «θα βρω ξανά τον εαυτό μου και την χαρά που μου δίνουν οι δικές μου σκέψεις, οι δικές μου ιδέες και οι δικές μου αξίες».

Η διάνοια είναι η πιο φιλική προς τον άνθρωπο ιδιότητα της ψυχής, αυτή παράγει την διάθεση για κοινά έργα, σε αυτήν κατοικούν τα αισθήματα της αλληλεγγύης και της ομόνοιας, αυτή μας προτρέπει να διάγουμε βίο κατά τις αξίες και την εσωτερική μας αλήθεια.

Κάποτε, από καιρό σε καιρό, η διάνοια μας επισκέπτεται, είτε γιατί η συλλογική μας διάνοια έκρινε πως είναι καιρός για νέα έργα, είτε γιατί η ατομική μας διάνοια ασφυκτιά και επιθυμεί να αναγεννηθεί

Συνήθως αυτά τα δύο είναι ταυτόσημα, πάντοτε ό,τι συμβαίνει στην συλλογική μας διάνοια και ό,τι αυτή κυοφορεί, έχει αντίκτυπο και στην ατομική μας διάνοια που αντιλαμβάνεται ότι είναι καιρός ξανά να ενεργοποιηθεί.

Ενεργοποίηση της ατομικής διανοίας σημαίνει ότι υπάρχουν ξανά ανάμεσά μας έργα, που μας θυμίζουν εσωτερικά τις καλύτερες εποχές που ζήσαμε και τις ωραιότερες αναμνήσεις που έχουμε από την τελευταία φορά που κάναμε κάτι από κοινού, για το καλό του συνόλου.

Η ψυχή χρειάζεται την καθαρότητα για να εκδηλωθεί, γιατί στον χώρο της ψυχής κατοικούν πολλοί άλλοι άνθρωποι, εκτός από αυτόν που την κατέχει και νέμεται τα έργα της.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα ανεξερεύνητο τοπίο για τον μέσο άνθρωπο. Πολλοί προσπάθησαν να τις καταλάβουν, να δουν πού φθάνουν τα όριά τους, ή πού εκείνοι τοποθετούν τα όρια των δικών τους ψυχικών δυνάμεων. Όμως ποτέ, κανείς δεν κατάφερε να τις ελέγξει και να τις χρησιμοποιήσει κατά βούληση, επιμένουν αυτές να ενεργοποιούνται όποτε θέλουν, να επιλέγουν ένα έργο κατά την δική τους βούληση και ατομική ελευθερία και να αποκαλύπτουν στον φορέα τους πράγματα, που δεν γνώριζε για την ζωή του.

Το μέλλον προοιωνίζεται ευοίωνο για όσους έχουν, διατηρούν ή ελπίζουν να αποκτήσουν τις ψυχικές τους δυνάμεις, όχι με την έννοια της αντοχής ή του ήθους, αλλά με την διαχρονική σημασία των δυνάμεων της δημιουργίας.

Βιργινία Φατσή

7 Μαρτίου 2017

Ο Παναγιώτης Αναστασάκος, εκπρόσωπος της Εταιρείας Γνώσης ΛΟΓΟΣ,
μιλάει στη Μάρη Γαργαλιάνου για την Εναλλακτική Δράση

«Το κεντρικό μου σύνθημα είναι «Μπορείτε να ζήσετε μια καλύτερη ζωή». Το καλύτερη για τον καθένα είναι διαφορετικό. Πριν εκατό χρόνια, το να είσαι επαναστάτης σήμαινε κοινωνική αλλαγή. Μετά στον 20ο αιώνα, τα ζήσαμε όλα. Πετύχαμε πραγματικές προόδους στην τεχνολογία, στην κοινωνία σε ότι αφορά το μορφωτικό μας επίπεδο. Στο τέλος όλου αυτού, η Ελλάδα πέρασε και περνάει μια βαθιά κρίση. Που καταλήγουμε; Αν δεν έχεις όραμα για αλλαγή, ο κόσμος ασφυκτιά, δε ζει, δεν υπάρχει υγεία, χαρά, δημιουργικότητα. Αντί αυτού, μαστίζει η κατάθλιψη. Ε, κάτι λοιπόν δεν κάνουμε καλά. Τι είναι αυτό; Η απάντηση είναι προφανής. Δε βλέπουμε τον εαυτό μας, τον άνθρωπο. Και για κακή μας τύχη, οι επαναστατικές δυνάμεις της εποχής μας κρύβονται μέσα σε αυτό που δε βλέπουμε. Τον άνθρωπο».

Ο κύριος Παναγιώτης Αναστασάκος, εκπρόσωπος της Εταιρείας Γνώσης ΛΟΓΟΣ, η οποία εκδίδει τα Bιβλία- Διαύλους, προωθεί και υποστηρίζει την καινοτόμα μέθοδο για αυτοβοήθεια και αυτοβελτίωση. Η συζήτηση μαζί του, ήταν πραγματικά ενδιαφέρουσα…

Σε μια εποχή όπου ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί καθημερινά κάτω από σκληρές και άκρως πιεστικές συνθήκες να επιβιώσει και να βγάλει τα προς το ζην, σε μια εποχή που τα κοντέρ της κατάθλιψης και των ψυχοσωματικών νοσημάτων χτυπάνε κόκκινο, θεωρείτε πως ένα καλό βιβλίο αυτοβελτίωσης μπορεί να λειτουργήσει ως φάρμακο;

Τα βιβλία αυτοβελτίωσης, όπως κυκλοφορούν κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι σχεδόν αποκλειστικά καθημερινής πρακτικής και αφορούν τεχνικές όπου προφανώς κάποιος τις έχει γνωρίσει, τις εφάρμοσε και είπε να μοιραστεί την εμπειρία και τη γνώση του με άλλους ανθρώπους. Αυτό μπορεί να πηγάζει μέσα από καλές προθέσεις, από αγάπη για τον άνθρωπο, ή για άλλους λόγους. Σε κάθε περίπτωση αυτά τα βιβλία αφορούν κάτι ειδικό.

Η εξέλιξη της ζωής ενός ανθρώπου δεν είναι γραμμική από την άλλη, πόσο μάλλον αν σκεφτούμε πως βρισκόμαστε σε ένα πολύ κομβικό σημείο της πορείας του. Κανονικά, με όλα όσα έχουμε πετύχει σαν άνθρωποι στην υγεία, στην παιδεία, στην πρόνοια, στο βιοτικό επίπεδο, στον πολιτισμό, θα έπρεπε να είμαστε ευτυχισμένοι και αντ’ αυτού μαστίζει τις κοινωνίες μας η κατάθλιψη. Αυτό δείχνει πως το πρόβλημα είναι αλλού.

Το πρόβλημα, θέλουμε δε θέλουμε, είναι στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ενώ βρίσκεται σε μια κίνηση διαρκώς είναι δυστυχισμένος και άρρωστος. Εμείς με τα βιβλία που γράφουμε δε λέμε ότι έχουμε βιβλία αυτοβελτίωσης. Λέμε ότι έχουμε Μέθοδο για Αυτοβελτίωση και Αυτοβοήθεια. Με τη Μέθοδο, ξέρεις πως θα προχωρήσεις, δεν ισχυρίζεσαι ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις τις αιτίες. Εμείς, λέμε απλά «Διαβάστε», γιατί προφανώς ξέρουμε ότι οι άνθρωποι χρειάζεται πρώτα να ανακουφιστούν, να διαβάσουν κάτι ωραίο που θα τους δώσει οξυγόνο, κουράγιο και λίγη αυτοπεποίθηση. Μετά από αυτά, μπορεί ο καθένας να σκεφτεί πώς θα προχωρήσει παραπέρα.

Έχω μιαν εντύπωση πως περιφρονούμε αρκετά, για να μην πω απαξιώνουμε την πνευματική μας υπόσταση. Ίσως δεν ευθυνόμαστε απόλυτα, μα σίγουρα έχουμε μερίδιο. Τι αντίκτυπο μπορεί να έχει αυτή η «μη επαφή» με το πιο εσωτερικό μας είναι σε εμάς τους ίδιους;

Η επικοινωνία με τον πνευματικό μας εαυτό, με το πνευματικό μας κομμάτι, δεν είναι γενικόλογη κοινοτυπία. Είναι η αλήθεια. Ότι ο άνθρωπος έχει πνευματική φύση και υπόσταση και χάρη στην πρόοδο που έκανε στην επιστήμη και την τεχνολογία, αντιμετώπισε πολλά από τα ζωτικά προβλήματα επιβίωσης που τον ταλαιπωρούσαν στις πρώτες χιλιετίες της παρουσίας του στη γη. Τα τελευταία εκατό χρόνια, γιατί στον 20ο αιώνα τα κάναμε όλα, υπήρχε μια τρομερή εξέλιξη. Το αποτέλεσμα λοιπόν ποιο ήταν; Ο ίδιος ο άνθρωπος θεοποίησε την επιστήμη και αρρώστησε. Απενεργοποίησε λοιπόν ο άνθρωπος την πνευματική του φύση, κάτι το οποίο μπορούμε να το πούμε με χίλιους τρόπους.

Η χριστιανική εκκλησία λέει «απομακρύνθηκες από το θεό», ο μεταφυσικός λέει ότι «έβαλες λανθασμένες προτεραιότητες στην εξέλιξή σου», ο επιστήμονας λέει κάτι άλλο… Όλοι όμως λέμε το ίδιο. Πως όλοι μας έχουμε πνευματική υπόσταση, όμως πλέον δεν τη φροντίζουμε, ούτε την αναπτύσσουμε όπως της αρμόζει. Αρρωσταίνουμε λοιπόν… Αλτσχάιμερ, κατάθλιψη, όλα τα αυτοάνοσα. Δεν παίζουμε εδώ. Ο άνθρωπος η θα φροντίσει αυτή του τη φύση, ή θα αρρωστήσει.

Πολλές φορές έχουμε την αίσθηση πως είμαστε θεοί. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα, να φέρουμε τη γη ανάποδα προκειμένου να πετύχουμε τους σκοπούς μας και εν τέλει να βγούμε νικητές. Όταν τα τόσο δυνατά «θέλω» συναντούν τη βασική έλλειψη παιδείας και μιαν ελαφριάς μορφή άγνοια, ή ακόμα χειρότερα ημιμάθειας, ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Η αλαζονεία, είναι ό,τι χειρότερο. Όσο βαθαίνει η γνώση σε έναν άνθρωπο, τόσο περισσότερο καταλαβαίνει ότι η αλαζονεία έχει τρυπώσει παντού, σε κάθε κύτταρο του οργανισμού του. Έχουμε το «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα» του Σωκράτη. Αυτό, δεν πιστεύω ότι κανείς το έχει συνειδητοποιήσει. Σα να θέλουμε να το ξορκίσουμε αισθάνομαι, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και το λέμε. Και αυτό δεν είναι σημαντικό για ηθικοπλαστικούς λόγους, αλλά γιατί αν δεν ισχύει καταστρέφεται η ευθυκρισία μας, η ορθή αντίληψη της πραγματικότητας και κάνουμε λάθη σοβαρά. Χτίζουμε πάνω σε κύτταρα μπολιασμένα με αλαζονεία. Ό,τι χτίζουμε έτσι, είναι ανασφαλές, ασταθές και ακαλαίσθητο. Ακούω διάφορους ανθρώπους κατά κύριο λόγο διάσημους να λένε ανά διαστήματα ότι έχουν περάσει κατάθλιψη για παράδειγμα… Πολλοί από αυτούς μπερδεύουν την κατάθλιψη με τη λύπη, ή το λένε επειδή «πουλάει».

Την κατάθλιψη την καταπολεμάς μόνος σου. Η κατάθλιψη έχει να κάνει με την απενεργοποίηση του μυαλού και το κύριο χαρακτηριστικό ενός τέτοιου ανθρώπου, είναι πως δεν κοιτά το συμφέρον του. Πάει και «βοηθά» άλλους ανθρώπους, οι οποίοι του προκαλούν μεγαλύτερο θέμα. Τρισάθλια αρρώστια, ύπουλη. Δεν αναγνωρίζει άντρες, γυναίκες, μικρούς, μεγάλους, οτιδήποτε. Χτυπά αδιάκριτα και όταν βγάλεις συμπτώματα είναι πολύ αργά. Αυτήν την αρρώστια, πρέπει να την αντιμετωπίζουμε σαν κοινωνική μάστιγα. Όσο περισσότερη διάνοια έχει ένας άνθρωπος, τόσο πιο επιρρεπής είναι στην κατάθλιψη. Εγώ, το 1999 νομίζω είχα πολύ βαριά κατάθλιψη. Με συγκινούσε η κοινωνική ανάπτυξη και στην δουλειά μου έφτιαχνα έργα, σχεδίαζα και έβλεπα ότι το αποτέλεσμα δεν ήταν καθόλου ικανοποιητικό. Μ’ έπιασε απελπισία… Βλέπετε; Η αλαζονεία, φέρνει αρρώστιες.

Μιλήστε μας λίγο για τα βιβλία Διαύλους… Πως ξεκίνησε η ιδέα και ποιο το όραμά τους;

Η ιδέα των Βιβλίων-Διαύλων δε ξεκίνησε από κάτι αντίστοιχο που προϋπήρχε. Ήρθαν μετά από μεγάλη προσπάθεια και πνευματικό μόχθο σε ανώτερα πεδία φιλοσοφικού στοχασμού. Ήρθαν «έτσι»! Τα Βιβλία-Δίαυλοι είναι το σύγχρονο θαύμα. Είναι βιβλία με νοημοσύνη, τα οποία συνδέονται με τον αναγνώστη. Ότι γράφουν μέσα, το έχω δοκιμάσει και πολύ μάλιστα. Είχα ελάχιστη εμπειρία στα συγκεκριμένα θέματα. Ήμουνα άνθρωπος της πορείας και της διαδήλωσης. Τα βιβλία μας είναι επαναστατικά. Επιδιώκουν τη χαρά, την πρόοδο και την ευημερία στη ζωή αυτών που τα διαβάζουν. Τα ονομάσαμε μάλιστα Βιβλία-Διαύλους για να υποδηλώσουμε ότι δεν είναι απλώς βιβλία, αλλά έχουν πολλές πρωτοφανείς ιδιότητες και ταυτόχρονα ανοίγουν κανάλι επικοινωνίας με ανώτερα πεδία. Ο κόσμος υπάρχει και σε διαστάσεις που εμείς δε βλέπουμε. Τέτοιας φύσης είναι τα Βιβλία-Δίαυλοι. Προέρχονται και από εκεί που δε βλέπουμε. Και πιστεύω ότι επειδή είναι πολύ σοβαρό πράγμα, θα κυριαρχήσει… Γιατί είναι πολύ καλό για τους ανθρώπους, γιατί βοηθά.

Είστε άνθρωπος της αναζήτησης. Αν μπορείτε να μας πείτε με δυο λόγια ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που έχετε ανακαλύψει στο δρόμο σας…

Η μεγαλύτερη «αμαρτία», το σοβαρότερο λάθος και ο μεγαλύτερος κατήφορος, χωρίς επιστροφή, είναι η αλαζονεία. Στη ζωή, πρέπει να υπερασπίζεσαι το έργο σου, τη δουλειά σου, τα κεκτημένα σου. Είσαι υποχρεωμένος να φροντίζεις τα του εαυτού σου, αλλά την ίδια στιγμή τίποτα από όλα αυτά δεν είναι δικό σου αποκλειστικά ατομικό. Συμμετέχεις σε ένα γιγαντιαίο, πραγματικά ασύλληπτων διαστάσεων έργο και έχεις υποχρεώσεις απέναντι στο σύνολο των άλλων. Πάρα πολλοί μάλιστα περιμένουν τη δική σου τη δουλειά, όπως και εσύ περιμένεις τη δουλειά των άλλων. Θυμάμαι ήμουν πολύ καλός μαθητής και μετέπειτα φοιτητής και μου άρεσαν μερικά πράματα στο χώρο της τεχνολογίας. Διαπίστωσα, ότι δεν ήταν ιδιοκτησία μου. Δεν ήταν «αν θέλω θα δουλέψω», προκειμένου αυτές οι ικανότητες που έχω να έχουν ένα κοινωνικό αντίκτυπο σοβαρό. Η ζωή είναι δουλειά. Αν δεν αξιοποιήσεις τις ικανότητες σου με «ηθικό» τρόπο, θα αρρωστήσεις. Δε συγχωρείται κανενός είδους αλαζονεία. Ανήκεις σε μια συλλογικότητα. Αυτή η αμφισβήτηση της πίστης πολλών πραγμάτων, μου φαίνεται πια τόσο προφανής, που μόνο αλαζονεία μπορεί να δείξει από ένα συνομιλητή…

Πώς ορίζετε το αντίθετο της αλαζονείας και κατά πόσο διαφορετικός θα μπορούσε να είναι ο κόσμος, χωρίς την αίσθησή της;

Οι δαίμονες των θρησκειών, που εκπροσωπούν το κακό, είναι η ίδια η αλαζονεία. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς αυτή, γιατί απλά δε ξέρω πώς θα έμοιαζε. Δεν μπορεί να μην υπάρχει το κακό. Με τη μια όψη του νομίσματος, όλα ρόδινα είναι. Και αν είναι έτσι, ποιο το νόημα…

Ποια πιστεύετε ότι είναι η αιτία της κρίσης που ζούμε σήμερα; Και τι χρειάζεται να κάνουμε για να την αντιμετωπίσουμε;

Στην Ελλάδα ξαφνικά, αντιμετωπίσαμε κάτι τρομερό. Όλα όσα βλέπαμε και ακούγαμε ως σύμβολα της αδιαμφισβήτητης προόδου μας, αποδείχτηκαν ψευδεπίγραφος νεοπλουτισμός, χωρίς ρίζες και θεμέλια στα χαρακτηριστικά της ζωής των Ελλήνων. Στο σήμερα, λίγα χρόνια αργότερα, αρχίζουμε να συνερχόμαστε από το ξάφνιασμα και αυτό μπορεί να είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Μπορεί η λογική μας να λειτουργήσει ξανά και να μας θέσει τα δικά της αμείλικτα ερωτήματα. Με μια φράση, συνοψίζοντας: Αν τόσα και άλλα τόσα που θεωρούσαμε δεδομένα, αποδείχτηκαν εν τέλει ψευδεπίγραφα, αν δηλαδή δε μπορούσαμε να διακρίνουμε το πραγματικό και το αληθινό μέσα στο πλήθος των απομιμήσεών τους, που αρχίζει και που τελειώνει η κατάρα; Πόσα ακόμα από αυτά στα οποία στηρίζαμε την προσωπική μας ζωή και την εργασία μας είναι στην πραγματικότητα το αντίθετο, από όσα πιστεύαμε;

Παναγιώτης Αναστασάκος

7 Μαρτίου 2017