Ο άνθρωπος ζει και αναπνέει σε δέκα διαστάσεις, αυτό ισχύει από τότε που το ανθρώπινο ον εμφανίστηκε στην Γη και θα συνεχίσει να ισχύει για πολλά χρόνια ακόμη.

Η πρώτη διάσταση είναι αυτή που λέμε ορατή πραγματικότητα και περιλαμβάνει όλα όσα ο άνθρωπος γνωρίζει επειδή τα βλέπει, τα ακούει ή τα αισθάνεται, τα αντιλαμβάνεται δηλαδή με τις σωματικές του αισθήσεις.

Η δεύτερη διάσταση είναι η αντιληπτή πραγματικότητα και περιλαμβάνει όλα όσα ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται εξ αιτίας της ψυχής του, του πνεύματος και της αντίληψής του όπως αυτή πηγάζει από τις ανώτερες διαστάσεις.

Η τρίτη διάσταση είναι η κατανοητή πραγματικότητα και περιλαμβάνει όλα όσα ο άνθρωπος κατανοεί με τις σύνθετες λειτουργίες της μνήμης, της αντίληψης και της συναίσθησής του, είναι δηλαδή ο άνθρωπος εδώ πια ένα ανώτερο ον που υπέρκειται των γήινων πεδίων και τα αντιλαμβάνεται με την ανώτερη δική του νοημοσύνη.

Η τέταρτη διάσταση είναι ο χρόνος και περιλαμβάνει όλες τις εποχές του ανθρώπινου είδους, όλα τα γεγονότα που έκτισαν τον πολιτισμό του και όλες τις δυνάμεις που συνέβαλαν ώστε να συντελεστεί η πρόοδος του ανθρώπου και να δημιουργηθεί ο πολιτισμός του.

Η πέμπτη διάσταση είναι ο χώρος και περιλαμβάνει τόσο το συναίσθημα όσο και την συναισθητική αντίληψη του ανθρώπου, την ανώτερη μνήμη που διαθέτει, την ικανότητά του να κατανοεί καταστάσεις με σύνθετο τρόπο, την ικανότητά του να αποσπάται από την πραγματικότητα και να την ελέγχει, την ανώτερη αντίληψη που ο άνθρωπος διαθέτει για την ζωή και τον βίο καθώς και όλη την συνείδηση που ο άνθρωπος έχει αναπτύξει στις διάφορες εποχές του ανθρώπινου βίου.

Η έκτη διάσταση είναι τα ανώτερα πεδία και περιλαμβάνει όλες τις επικοινωνίες που έχει ο άνθρωπος με την νοημοσύνη του που κατοικεί στις ανώτερες διαστάσεις, όλα τα όνειρα που βλέπει και έχουν μια σημασία, όλες τα οράματα που του δίνει η ανώτερη νοημοσύνη καθώς την αντοχή και το σθένος για να πραγματοποιήσει τα οράματά του.

Η έβδομη διάσταση είναι η ανώτερη σκέψη και περιλαμβάνει όλες τις σκέψεις που διαμορφώνει ο άνθρωπος όταν είναι αποσπασμένος από την Γη, αφήνει ελεύθερη την συνείδησή του να υπερβεί τον φόβο του θανάτου, έχει την δυνατότητα ο ίδιος να είναι ενσυνείδητος ακόμα και στα όνειρά του, μπορεί να αποσπάται από τα γήινα πεδία ενσυνείδητα κάθε μέρα, έχει αποφύγει κάθε εγκλωβισμούς του σε στείρες απόψεις και αντιλήψεις καθώς και έχει την δυνατότητα να σκέπτεται ο άνθρωπος χωρίς να δεσμεύεται από τα υπάρχοντα σχήματα και τις αντιλήψεις.

Η όγδοη διάσταση είναι εκεί που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ορθά τον δικό του κόσμο, τον κόσμο που έχει διαμορφώσει ο Εαυτός του με όλα τα έργα που έχουν γίνει, με όλες τις πράξεις που έχει παρακολουθήσει και με όλα τα έργα πολιτισμού που ενέπνευσε και ενδυνάμωσε τον άνθρωπο για να γίνουν.

Η ένατη διάσταση είναι το σύμπαν που περιέχει όλες τις αντιλήψεις του ανθρώπου, την εσωτερική του μνήμη, όλους αυτούς που τον βοήθησαν στην ζωή του να αναπτύξει σωστά τα σχέδιά του, όλες τις δυνάμεις που κατά εποχές έχει αναπτύξει ο εγκέφαλός του και όλες τις ιδιότητες που ο ίδιος ο άνθρωπος ενσυνείδητα έχει αναπτύξει για να κάνει τα δικά του έργα.

Η δέκατη διάσταση είναι αυτή που τα περιέχει όλα και τους δίνει την ενιαιότητα και την συνοχή τους ενώ παράλληλα επιτρέπει την αυτονομία τους και την ισόρροπη ανάπτυξη σε όλες τις διαστάσεις.

Όταν έχουμε αυτή την αντίληψη του ανώτερου όντος που ονομάζεται άνθρωπος, τότε δεν έχουμε περιορισμούς από την υπάρχουσα πραγματικότητα που είναι απλώς μια εποχική εκδήλωση της ανώτερης αντίληψης του ανθρώπου και της ικανότητάς του να παράγει πολιτισμούς παράγοντας έργα.

Στο βιβλίο αυτό που πραγματεύεται την Ηθική του ανθρώπου στις δέκα διαστάσεις, αναπτύσσεται αυτονόμως η ηθική για κάθε μία διάσταση του ανθρώπινου είδους αλλά η ηθική εν όλω

Από την ηθική εν όλω πηγάζουν όλα και εκπορεύονται τόσο οι ανώτερες συνειδήσεις του ανθρώπου όσο και η αντίληψή του για την πραγματικότητα που τον περιβάλλει και του υπαγορεύει σκέψεις, πράξεις και αποφάσεις.

Ο άνθρωπος δεν είναι ανώτερο ον επειδή έχει πολιτισμό και τεχνολογία, ο άνθρωπος είναι ανώτερο ον επειδή μπορεί και σκέπτεται, να αγαπά και να πράττει κατά τρόπο ώστε ο Άνθρωπος να προάγεται και η ζωή του ανθρώπου στην Γη να προοδεύει.

Το κείμενο προέρχεται από την Εισαγωγή του βιβλίου μου “η Ηθική  του Ανθρώπου”

Τον Άνθρωπο τον λατρεύω, πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι μαγικά όντα με μεγάλες δυνάμεις και μεγάλο σθένος.

Για αυτό γράφω βιβλία για τον άνθρωπο. Πρόσφατα εκδόθηκε η Ηθική του Ανθρώπου, ένα αγαπημένο βιβλίο που το συνέγραψα ήρεμα και χωρίς διακοπή μέσα σε σαράντα ημέρες.

Έτσι συγγράφονται πάντα τα βιβλία μου, δίνω τον χώρο της δικής μου αγάπης και έρχονται οι λέξεις, συντάσσονται τα κείμενα και τελικά βγαίνει κάτι καλό που πάντα είναι βοηθητικό για τους ανθρώπους.

Όλα τα βιβλία μου τα αγαπάω, αλλά την Ηθική του Ανθρώπου την αγαπάω ιδιαίτερα γιατί έρχεται σε ταραγμένους καιρούς όπου το φυσικό είναι η αδικία και το αφύσικο είναι η δικαιοσύνη.

Δικαιοσύνη χρειαζόμαστε, πρώτα για τον εαυτό μας και μετά για τους άλλους, να δικαιωθούμε μέσα μας για τα έργα που έχουμε κάνει και για την ηθική που επιδείξαμε σε όλη την μακραίωνη ζωή μας.

Η ηθική πιστεύω ότι είναι αναπόσπαστο συστατικό της ζωής μας, φέρνει ηρεμία, ησυχία και πρόοδο. Αλλά για να ασχοληθούμε με την ηθική, πρέπει να ορίσουμε με κάποιον τρόπο τι είναι το καλό και τι είναι το κακό. Είναι ένα ερώτημα που μας έχει απασχολήσει για πολλούς αιώνες και κατά την γνώμη μου τίθεται εκ νέου.

Τι είναι ηθικό να κάνουμε στην εποχή μας και τι δεν είναι; Αυτό είναι το ερώτημα που ο κάθε ένας από εμάς θέτει στον εαυτό του και περιμένει τις απαντήσεις.

Είναι διαχρονικό και είναι αιώνιο, μας απασχολεί κοινωνικά, προσωπικά, σε μεγάλα σύνολο ή σε μικρές μονάδες και η απάντηση που δίνουμε σε κάθε στιγμή ορίζει την πορεία μας στον προσωπικό μας βίο.

Σε μια εποχή όπου ο πόλεμος έχει επιστρέψει στις κοινωνίες μας και η αναλγησία δείχνει πολλές φορές το άσχημο πρόσωπό της, εμείς ξέρουμε ότι υπάρχουν φωτεινές νησίδες, ότι υπάρχουν περιοχές όπου εμείς μπορούμε να ζήσουμε με αγάπη και φροντίδα για τον εαυτό μας και για τους άλλους ανθρώπους.

Όλοι χρειαζόμαστε δυνάμεις στην καθημερινότητά μας. Οι δυνάμεις αυτές χρειάζεται να είναι πολλές, γιατί η καθημερινότητα είναι δύσκολη για ορισμένους και απαιτητική για πολλούς.

Όμως, πού μπορούμε να βρούμε αυτές τις δυνάμεις; Μήπως υπάρχουν γύρω μας, ή υπάρχουν δραστηριότητες που μπορούν να τις απελευθερώσουν;

Οι δυνάμεις υπάρχουν μέσα μας, ό,τι χρειαζόμαστε για την επιβίωσή μας είναι μέσα μας και χρειάζεται να βρούμε τον κατάλληλο τρόπο για να τις απελευθερώσουμε και να τις χρησιμοποιήσουμε για καλό.

Όπως αναφέρω στην «Ηθική του Ανθρώπου», το βιβλίο μου που εκδόθηκε πρόσφατα, ο άνθρωπος έχει πολλές δυνάμεις στον εσωτερικό του κόσμο, αρκεί να τον ανακαλύψει αυτόν τον κόσμο και να ξέρει να τον προφυλάσσει από εξωτερικές επιρροές.

Μέχρι τώρα έχουμε μάθει ή έχουμε ακούσει ότι ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου είναι λαμπρός, έχει πολλές δυνάμεις και είναι χαρά και ανακούφιση να τον ανακαλύπτουμε μέσω του εαυτού μας.

Τώρα θα ακούσουμε και κάτι άλλο, ότι αυτός ο κόσμος, ο δικός μας, λαμπρός, υπέροχος, εσωτερικός κόσμος είναι ευαίσθητος στις εξωτερικές επιρροές και εύκολα διαταράσσεται.

Πώς μπορούμε λοιπόν να προστατέψουμε τον εσωτερικό μας κόσμο από τις εξωτερικές επιρροές που τον διαταράσσουν; Η απάντηση είναι μία, με τον ορθό λόγο, με την κρίση μας και με την ικανότητά μας να αξιολογούμε σωστά τις καταστάσεις.

Η πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι σε ό,τι προσπαθεί να διαταράξει τον εσωτερικό μας κόσμο, είναι η δική μας κρίση απέναντι στα γεγονότα και τις καταστάσεις.

Πρέπει να αποφασίσουμε σε ποιες καταστάσεις θέλουμε να εμπλακούμε, ή να συμμετάσχουμε, με πόσες δυνάμεις και σε ποιο βαθμό.

Αν αρχίσουμε να μπαίνουμε σε αυτή την διεργασία, τότε αυτόματα αρχίζουμε να υψώνουμε τις δικές μας γραμμές άμυνας, απέναντι σε οτιδήποτε υπάρχει στον εξωτερικό κόσμο και προσπαθεί να μας διαταράξει, να μας ενοχλήσει, να μας αποσπάσει και να μην θέλουμε πια την εσωτερική μας γαλήνη.

Η συνεκτική δύναμη του εσωτερικού μας κόσμου είναι η γαλήνη και η αγάπη. Αυτά τα δύο χρειάζονται για να είμαστε εμείς συνεκτικοί και ο εσωτερικός μας κόσμος να διοχετεύει τις δυνάμεις του ήρεμα και απρόσκοπτα σε εμάς και στην καθημερινή ζωή μας.

Αν εμπλεκόμαστε σε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, άκριτα και με μια παρόρμηση που δεν μπορούμε να την ελέγξουμε, τότε διαταράσσεται ο εσωτερικός μας κόσμος και οι δυνάμεις κρύβονται βαθιά σε αυτόν, γιατί δεν θέλουν να έρθουν προς εμάς.

Όλα έχουν νοημοσύνη στον εσωτερικό μας κόσμο και είναι μια νοημοσύνη που συνήθως μας υπερβαίνει, έτσι αποφασίζουν οι δυνάμεις μας αν θα αναπτυχθούν για να μας βοηθήσουν, ή θα παραμείνουν σε μια κατάσταση αναμονής μέχρι εμείς να γίνουμε ικανοί για να έχουμε αυτές τις δυνάμεις.

Ο εσωτερικός μας κόσμος είναι ένα ολόκληρο σύμπαν, νοήμον, δημιουργικό και ισχυρό στις δικές του εκδηλώσεις.

Ας ευχηθούμε όλες οι εκδηλώσεις μας να είναι σε αρμονία με αυτό το ωραίο, δημιουργικό σύμπαν που κρύβεται μέσα μας και μας καθηλώνει, αν εμείς δεν επιδιώκουμε με αυτό την αρμονία.

Πολλές φορές καταλαβαίνουμε ότι η φασαρία γύρω μας είναι κουραστική. Ακόμα περισσότερο καταλαβαίνουμε ότι αν αυτή η φασαρία που υπάρχει γύρω μας, περάσει μέσα μας, τότε κουραζόμαστε και δυσκολευόμαστε να απαλλαγούμε από όλους αυτούς τους θορύβους.

Είναι πράγματι κουραστικό να χάνουμε την ηρεμία μας, η ηρεμία είναι η βάση για όλες τις καλές μας δυνάμεις, για τις ελπίδες που έχουμε για να κάνουμε καλά έργα, για τις ελπίδες που έχουμε για να ζήσουμε μια καλή ζωή.

Όταν το περιβάλλον έχει θόρυβο και προκαλεί οχλήσεις, τότε δύο λύσεις υπάρχουν, η μία που είναι προφανής είναι να απομακρυνθούμε από αυτό το περιβάλλον, η άλλη που είναι λιγότερο προφανής είναι να συγκεντρωθούμε πολύ στον εαυτό μας.

Εμείς την πρώτη λύση δεν την προκρίνουμε, γιατί πάντα θα υπάρχει θόρυβος στο περιβάλλον και ο θόρυβος προκαλεί οχλήσεις.

Εμείς την πρώτη λύση δεν την προκρίνουμε, γιατί πάντα θα υπάρχει θόρυβος στο περιβάλλον και ο θόρυβος προκαλεί οχλήσεις.

Αν ένα περιβάλλον είναι πραγματικά τόσο οχληρό ώστε να μην μπορούμε να ανταποκριθούμε στις ελάχιστες απαιτήσεις που έχουμε για προσωπική ηρεμία, τότε ίσως θα πρέπει να πάρουμε αποφάσεις για να απομακρυνθούμε από αυτό το περιβάλλον.

Όμως, πρέπει πρώτα να δοκιμάσουμε πώς εμείς θα αντιδρούμε όταν έχουμε την εσωτερική μας ηρεμία.

Η εσωτερική μας ηρεμία προϋποθέτει και αποζητά την σύνδεση με τον εαυτό μας, με εκείνη την ωραία πηγή των δυνάμεών μας που όλοι έχουμε συναντήσει κάποιες φορές ή πολλές φορές στην ζωή μας, αλλά ίσως δεν την έχουμε συνδυάσει με τον εαυτό μας.

Αν σκεφθούμε λίγο πιο βαθιά και αναλογιστούμε τις στιγμές που καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε μια πρόκληση στην ζωή μας, τις στιγμές που σημειώσαμε μια επιτυχία, τις στιγμές που νοιώσαμε μια βαθιά χαρά για κάτι που είναι μόνο δικό μας, τότε θα καταλάβουμε ότι υπάρχει μια σύνδεση με τον εαυτό μας, που είναι παράλληλα μια σύνδεση με τις καλές μας δυνάμεις.

Όταν είμαστε συνδεδεμένοι με τον εαυτό μας, τότε έχουμε πολλές δυνάμεις. Είναι πηγή δυνάμεων ο εαυτός μας, για αυτό τον επικαλούμαστε σε κάθε δύσκολη ώρα για να μας βοηθήσει.

Όμως δεν χρειάζεται να είναι τόσο μακρινή η σχέση με τον εαυτό μας, να είμαστε τόσο απόμακροι εμείς και κάπου εκεί στο μέρος όπου υπάρχει η ψυχή μας, να στέκεται αμήχανα ο εαυτός μας, περιμένοντας να τον επικαλεστούμε.

Μπορούμε να επικαλούμαστε τον εαυτό μας, κάθε ώρα και στιγμή της ημέρας, κάθε φορά που πρέπει να εργαστούμε, κάθε φορά που πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις έντονες οχλήσεις των άλλων, κάθε φορά που θέλουμε να πούμε ή να κάνουμε κάτι καλό, ας επικαλούμαστε τον εαυτό μας.

Τότε η ζωή μας θα αρχίσει να αλλάζει, θα γίνεται πιο γαλήνια, οι δυνάμεις θα αυξάνονται και όσα στην καθημερινότητα μας φαίνονται να είναι ένας μικρός άθλος, θα γίνουν απλά και σπουδαία.

Είναι σπουδαίο να μπορούμε να μην μπαίνουμε στην φασαρία που προκαλούν οι άλλοι, να μην μπαίνουμε σε ό,τι είναι οχληρό και τελείως περιττό στην ζωή μας, σε ό,τι μας προκαλεί αγωνία χωρίς να υπάρχει λόγος.

Ό,τι είναι σοβαρό και ό,τι είναι σπουδαίο, μπορεί όμορφα να το αξιολογήσει ο εαυτός μας και να μας οδηγήσει σε σωστές πράξεις και κινήσεις.

Ο θόρυβος που χωρίς αιτία προκαλούν οι άλλοι, μπορεί να μας απορρυθμίσει και να μας κάνει να χάσουμε την συγκέντρωση στον εαυτό μας. Ας το αποφύγουμε αυτό και ας προσπαθήσουμε να βρούμε την εσωτερική μας ηρεμία, μέσα από την βαθιά και ουσιαστική σχέση με τον εαυτό μας.

Τότε η ζωή μας θα γίνει καλύτερη και θα αυξηθούν οι δικές μας δυνάμεις.

Το ξεκίνημα μας συγκινεί όλους, ειδικά αν είναι νέο, αν αφήνουμε πίσω μας παλιές συνήθειες που μας ενοχλούν και υιοθετούμε νέες συνήθεις που μας κάνουν καλό.

Όπως πάντα η νέα αρχή εξαρτάται από τον εαυτό μας, αν οι ίδιοι άνθρωποι που είμαστε με τις παλιές συνήθειες και τα παλιά πάθη, επιχειρήσουμε να αλλάξουμε κάτι στο εξωτερικό περιβάλλον, τότε θα παρατηρήσουμε ότι τελικά τίποτα δεν αλλάζει,  μόνο η εξωτερική μορφή αλλάζει και τίποτα άλλο.

Ο εαυτός μας είναι ένας ωραίος καινούριος κόσμος που αξίζει να τον ανακαλύψουμε. Όπως όλες οι ανακαλύψεις έτσι και η ανακάλυψη του εαυτού μας πρέπει να γίνει μεθοδικά και με σταθερά βήματα.

Η σχέση με τον εαυτό μας είναι μια ολόκληρη πορεία που μας καλεί να εξερευνήσουμε καινούρια πεδία γνώσης, ανάμεσα σε αυτά είναι οπωσδήποτε το πεδίο της βιωματικής γνώσης.

Η βιωματική γνώση είναι η δική μας, υπέροχη γνώση που αποκτάμε καθώς συναντάμε τα εμπόδια της ζωής και σημειώνουμε τις μικρές και μεγάλες μας νίκες προς την υπέρβαση.

Η σχέση με τον εαυτό μας προϋποθέτει μια υπέρβαση, να υπερβούμε την καθηλωτική απραξία στην οποία μας οδηγούν οι παλιές συνήθειες και να βρούμε τις νέες συνήθειες που θα μας δώσουν ζωή και ελπίδα.

Αυτή είναι η νέα αρχή που θα κάνουμε στην ζωή μας, θα βρούμε τις νέες συνήθειες που μας κάνουν χαρούμενους, μας δίνουν την βαθιά χαρά που προέρχεται από τον εσωτερικό μας κόσμο, τον κόσμο του εαυτού μας και δεν υπόκειται σε αλλοιώσεις από το περιβάλλον.

Είναι καιρός τώρα που μέσα στις άλλες ασχολίες μου, άρχισε να δημιουργείται μέσα μου μια μεγάλη αγάπη για τους αρχαίους μύθους.

Οι μύθοι αν τους διαβάσεις σωστά και τους ερμηνεύσεις, δίνουν την χαμένη γνώση για την καταγωγή μας. Ποιοι είμαστε εμείς οι Έλληνες, πώς λειτουργεί η σκέψη μας, πώς αναπτύσσεται η διάνοιά μας και πώς ξεδιπλώνεται εκείνη η αρχέγονη σοφία που λες πώς δεν έχει το ταίρι της σε όλον τον κόσμο, γιατί είναι τόσο πλούσια, τόσο αρχική και τόσο πηγαία.

Διαβάζοντας τους αρχαίους μύθους, γεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να τους διηγηθώ ξανά. Βρήκα μέσα σε αυτούς την αγάπη που μας ενώνει, τις ωραίες ρίζες του πολιτισμού μας, τους αρχαίους θεούς που ήταν τα πρότυπά μας, αλλά και τους ωραίους ανθρώπους που έζησαν κάποια εποχή και ζουν μέσα μας ακόμα.

Κάπως έτσι, άρχισε να ξετυλίγεται η Δύναμη του Μύθου. Η αρχή έγινε με τον Οδυσσέα και την γυναίκα του την Πηνελόπη. Ένα αρχετυπικό ζευγάρι, που έζησε πολλά και άρχισε να ονειρεύεται μια όμορφη κοινωνία, όταν τέλειωσαν οι περιπέτειες και γύρισε ο Οδυσσέας.

Ξεκίνησα μια μέρα και άρχισε να ξεδιπλώνεται ο τόσο αρχαίος και τόσο σύγχρονος μύθος, δύο πολύ αγαπημένων ανθρώπων, που οι θεοί τους έδωσαν πολλά δεινά, για να τα υπερβούν και να τους ενώσουν σε ένα νέο προορισμό και σε ένα νέο έργο. Πολύ αγαπημένο μου βιβλίο το Ταξίδι.

Η συνέχεια έγινε με τις Περιπέτειες του Ηρακλή στον σύγχρονο κόσμο. Είναι γνωστός μας ο Ηρακλής και όλοι κάπου έχουμε διαβάσει τους άθλους του. Τους διδάσκουμε ακόμα στα σχολεία μας.

Όμως ο Ηρακλής έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με εμάς, με τους ανθρώπους που είμαστε συνειδητοποιημένοι για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε και χρειαζόμαστε έναν καλό φίλο για να μάθουμε τις ιστορίες του και μέσα από αυτές να βρούμε τον δικό μας εαυτό και τα δικά του κατορθώματα στους σύγχρονους αγώνες.

Όποιος διαβάσει το βιβλίο, μπορεί να αναγεννηθεί. Να δει με διαφορετικό τρόπο τις δυσκολίες της ζωής, σαν άθλους που πρέπει να ολοκληρώσει για να πάρει την πολυπόθητη γνώση, που είναι η γνώση του εαυτού του.

Σήμερα χρειαζόμαστε δυνάμεις. Δυνάμεις για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες, δυνάμεις για να αλλάξουμε και δυνάμεις για να τροποποιήσουμε τον εαυτό μας με τέτοιο τρόπο ώστε να αντιμετωπίζει με γενναιότητα τις δυσκολίες που είναι πολλές και μεγάλες.

Υπήρχε κάποτε στην αρχαιότητα ένας μεγάλος ήρωας, ο Περσέας. Αυτός μαζί με την γυναίκα του την Ανδρομέδα πέρασαν πολλά δεινά, μέχρι να καταφέρουν να νικήσουν όλα τα θηρία και να ξεκινήσουν έναν καινούριο κόσμο χαράς, αγάπης και ευημερίας.

Ήρθε μια μέρα στο μυαλό μου ο μύθος του Περσέα και άρχισα να συγγράφω. Και τότε αναδύθηκε η Δανάη, η μητέρα του Περσέα που είχε και αυτή μια ωραία ζωή να ζήσει με πολλές προκλήσεις. Εμφανίστηκε ο Ακρίσιος, ο βασανιστής της Δανάης, αδίστακτος και ανάλγητος. Ήρθε ο Πολυδέκτης, που βασίλευε στο νησί του μέσα στην σκευωρία και την απάτη. Δόλιος μέχρι το κόκκαλο και κοντά του ο Δίκτυς ο δίκαιος αδερφός του που κάποια στιγμή θα επαναστατούσε.

Παράλληλα εμφανίστηκε η Ανδρομέδα, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί της, γιατί εκεί δεν την αγαπούσαν και συνωμοτούσαν για να την σκοτώσουν. Ήρθε μαζί της η Κασσιόπη η ηρωική της μητέρα, που με τα οράματά της πάντα βοηθούμε, όσους χρειαζόντουσαν την βοήθειά της. Εμφανίστηκε ο Κηφέας, άρρωστος από την δολιότητα και την διαφθορά που κυριαρχούσε στο βασίλειό του χωρίς να το καταλαβαίνει.

Όλοι αυτοί οι ήρωες μαζί με τους θεούς τους, που ήταν Ολύμπιοι και ήταν ωραίοι, ακολουθούν ο κάθε ένας την δική του μοίρα, διαγράφοντας με την ζωή του το αυτοτελές στερέωμα της δικής του λάμψης. Μέσα σε όλα αυτά η Μέδουσα είναι μια τυχαία παράμετρος, μια μεταβλητή που ήρθε στην ζωή τους για να την κάνει να ανυψωθεί και να συγκλίνουν όλοι προς την υπέρβαση του εαυτού τους.

Μόνο υπερβαίνοντας τον εαυτό μπορείς να καταργήσεις την ανθρώπινη συνήθεια και να ανυψωθείς εκεί που οι θεοί σε αγαπούν και με δύναμη υπερβαίνουν τις δικές σου δυσκολίες.

Στις ωραίες ημέρες της ανάπτυξης του πολιτισμού μας, οι Έλληνες είχαν γαλουχηθεί με πολλούς μύθους. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο μύθος του Περσέα και της Ανδρομέδας, που λέει ότι αφού ο Περσέας σκότωσε την Μέδουσα το φοβερό τέρας, ενώθηκε με την Ανδρομέδα για να ζήσουν μαζί και να δημιουργήσουν.

Ο Μύθος λειτουργεί σε δύο επίπεδα. Το ένα είναι το πραγματικό, το οποίο αντιλαμβάνεται η συνείδησή μας και αρχίζει να διαπιστώνει ότι κάπου υπάρχουν φοβερά τέρατα που παγώνουν την ψυχή του ανθρώπου, όμως ο άνθρωπος μπορεί να βρει τις δυνάμεις να τα νικήσει και να συνεχίσει ευτυχισμένα την ζωή του.

Το άλλο επίπεδο είναι πιο εσωτερικό, αφορά τις μνήμες που ξυπνάει ένας καλός μύθος. Αν οι μνήμες αυτές υπάρχουν στο κύτταρό μας, τότε έρχεται πάλι στην επιφάνεια ο θρίαμβος της νίκης κατά των τεράτων, που εμπλουτίζει την ζωή με πληρότητα και ευτυχία.

Ο μύθος του Περσέας και της Ανδρομέδας έχει πολλά χαρακτηριστικά που τον κάνουν επίκαιρο. Υπάρχουν  αρχετυπικοί ήρωες, μεγάλα τέρατα, πολλές μάχες και η διαρκής αναζήτηση του δρόμου που οδηγεί στην νίκη ενάντια στο κακό.

Αν το κακό έχει την μορφή τεράτων, τότε χρειάζεται η βοήθεια των θεών, γιατί ο άνθρωπος τα τέρατα δεν μπορεί να τα νικήσει μόνος. Αν το κακό αφορά την εσωτερική αναζήτηση του κάθε ανθρώπου για να χαράξει τον δρόμο της δικής του ηθικής, τότε οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλον και στρατεύονται σε κοινό αγώνα.

Ο Περσέας έδειχνε στους Έλληνες τον δρόμο για να επιβιώσουν από τα τέρατα που στοίχειωναν την ζωή τους. Προετοιμάζεσαι για να τα αποκεφαλίσεις και μαζί τους να φύγει ο τρόμος που σκορπούν και η υποβάθμιση.

Η Ανδρομέδα έδειχνε ότι μετά την μάχη υπάρχει η χαρά και η δημιουργία. Μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει και να δημιουργήσει τα δικά του έργα, αφού σκοτώσει τα δικά του τέρατα που τον στοιχειώνουν.

Στον 21^ο αιώνα η Αναγέννηση των παλιών μας μύθων γίνεται για να μας βοηθήσει να ανασύρουμε τις παλιές μας δυνάμεις και να αφυπνίσουμε το αρχαϊκό μας σθένος.

Όλα μέσα στον άνθρωπο είναι, το κύτταρό μας φιλοξενεί τις αρχαίες μνήμες και το αρχαϊκό σθένος είναι μέσα στις σημερινές δομές μας.

Αναρωτιόμαστε μερικές φορές: Τι έχει πάλι να μας διδάξει η ιστορία αυτή, Περσέας και Ανδρομέδα; Τόσες χιλιάδες φορές που έχει ειπωθεί δεν είναι αρκετές για να καταλάβουμε την ουσία του μύθου;

Ίσως να μην είναι. Ίσως έχουν ακόμα πολλά να ειπωθούν για την ιστορία του ηρωικού Περσέα που αποκεφάλισε την Μέδουσα χωρίς να χάσει την ζωή του, που βρήκε την Ανδρομέδα και συνέχισε μαζί της να δημιουργεί καινούριους μύθους, που κατάφερε να αποδείξει πόσος ηρωισμός κρύβεται στους ανθρώπους.

Η νέα αφήγηση του ιστορικού μύθου μας προσφέρει τρία πράγματα. Το πρώτο είναι ο καθαρός ηρωισμός των ανθρώπων που δεν ξέρουν ότι είναι ήρωες, απλώς διάγουν την ζωή τους με γενναιότητα γιατί δεν ξέρουν άλλον τρόπο για να ζουν.

Το δεύτερο είναι η δύναμη που έχουν τα οράματα. Είτε οι άνθρωποι οραματίζονται ένα καινούριο μέλλον, είτε οραματίζονται καινούρια έργα, είτε οραματίζονται απλώς μια ζωή ήρεμη και με ευτυχία, τα οράματα έχουν μια δύναμη που ωθεί τους ανθρώπους να τα πραγματοποιήσουν. Χωρίς οράματα τι θα ήταν η ζωή μας; Ήσυχη, άνευρη και βαρετή εν τέλει, ανούσια και δυστυχής μέσα στην απαξία του βίου.

Το τρίτο είναι οι καλές προθέσεις των ηρώων της περιπέτειας. Σε αυτή την αφήγηση του μύθου οι προθέσεις δεν κρύβονται, αν είναι σκοτεινές τότε ως τελείως σκοτεινές περιγράφονται και αν είναι φωτεινές, τότε η λάμψη τους φτάνει μακριά μέχρι να ακουμπήσει την ψυχή μας και να την φωτίσει. Το φως και το σκοτάδι, η μέρα και η νύχτα, ο ήλιος και το φεγγάρι διαρκώς εναλλάσσονται σε αυτή την περιπέτεια όπου οι καλοί άνθρωποι είναι φωτεινοί και το δείχνουν, ενώ οι σκοτεινοί κρύβονται στις σκιές μέχρι να πεθάνουν.

Στις απαρχές του παρελθόντος μας υπήρχαν πολλές ωραίες ιστορίες. Οι ιστορίες αυτές λεγόντουσαν μύθοι και σήμαιναν πολλά για τους ανθρώπους τότε.

Οι άνθρωποι που ζούσαν πριν από την εποχή του Ομήρου, άκουγαν συχνά την ιστορία του Περσέα που σκότωσε την Μέδουσα και της γενναίας Ανδρομέδας που στάθηκε στο πλευρό του για να δημιουργήσουν μια μεγάλη γενιά ηρώων.

Ο Περσέας θα μπορούσε να είναι ο εαυτός μας και η Ανδρομέδα η ψυχή μας. Ένας εαυτός που μπορεί να φονεύει τα τέρατα που απειλούν την ζωή των ανθρώπων και μια ψυχή που ξέρει να αναγεννάται και να στηρίζει τον εαυτό στις διαρκείς περιπλανήσεις του.

Ο εαυτός ονειρεύεται την δράση, την εκτός ορίων αναμέτρηση, την κατάκτηση, ενώ η ψυχή ονειρεύεται την δημιουργία. Αυτοί οι δύο μαζί μπορούν να δημιουργήσουν πολλά και ωραία.

Πέρασαν τα χρόνια, κύλησε πολύς χρόνος από τότε που οι άνθρωποι άκουγαν πρωτογενώς την ωραία ιστορία του Περσέα και της Ανδρομέδας  και διαισθανόντουσαν όλα τα διδάγματα που ήθελε να τους δώσει ο μύθος.

Εμείς έχουμε τις λέξεις, είμαστε εγγράμματοι και αρκετά μορφωμένοι, όμως έχουμε και εμείς να αντιμετωπίσουμε πολλά «τέρατα» που απειλούν την ζωή μας και δημιουργούν τον φόβο. Ίσως για αυτό εμφανίστηκε ξανά μια ιστορία που αφορά τον Περσέα και την Ανδρομέδα, πιστή στα ίχνη του αρχαίου μύθου, αλλά εμπλουτισμένη επαρκώς με τα νοήματα που μπορεί να συλλάβει ο σύγχρονος νους μας.

Γιατί ένας μύθος πρέπει πάντα να έχει διδακτική αξία και να εμψυχώνει τους ανθρώπους για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της εποχής τους.

Οι Έλληνες πίστευαν ότι ο Περσέας και η Ανδρομέδα με κάποιο τρόπο γέννησαν ένα φωτεινό είδος ανθρώπων. Πολλοί ήρωες και γνωστοί ηγέτες ανήκαν σε αυτό το είδος και έκαναν ξεχωριστά έργα για το καλό των ανθρώπων.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι Έλληνες ήταν φωτισμένοι. Ο παγκόσμιος πολιτισμός τους χρωστά πολλά και το αναγνωρίζει.

Έχει λοιπόν νόημα να ακούσουμε ξανά την πολυδαίδαλη ιστορία τους, με τους πολλούς ήρωες και τα πολλά βασίλεια, τους κινδύνους και τις πράξεις που υπερβαίνουν τους κινδύνους. Κάτι θα έχουμε να διδαχθούμε και εμείς από αυτό. Ίσως πολλά, ίσως λίγα.

Εκείνο που έχει σημασία είναι να ακούσουμε την σημερινή φωνή αρχαίων ηρώων, να μάθουμε για τα αρχέτυπα που δημιούργησαν τον πολιτισμό των Ελλήνων και να εμπνευστούμε από τις πράξεις τους.

Σήμερα τα αρχέτυπα έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν στην μνήμη μας, η τεχνολογία, ο καταναλωτισμός και η θλιβερή πραγματικότητα κυριαρχούν και τα απομακρύνουν. Όμως, πάντοτε χρειαζόμαστε τα αρχέτυπα.

Η ψυχή μας τα αναγνωρίζει και τα χρειάζεται στις σημερινές συνθήκες όπου τα λόγια είναι άδεια, τα πρόσωπα κούφια και οι πράξεις κενές.