Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς την ζωή: ο ένας αποδέχεται ότι ο άνθρωπος είναι προϊόν και αποτέλεσμα των εκάστοτε συνθηκών, σε αυτές πρέπει να προσαρμόζεται, γιατί αυτές τον υπερβαίνουν. Είναι ένας τρόπος σκέψης που έρχεται από πολύ μακριά, από την εποχή του ανθρώπου των σπηλαίων, ίσως και πιο μακριά, είναι καταγεγραμμένος στο συλλογικό μας ασυνείδητο, βρίσκει χώρο στην ψυχή μας, γιατί κάποτε πολύ παλιά τον απέκτησε και τώρα είναι δύσκολο να φύγει, εγκαθίσταται εύκολα στις κοινωνίες μας, γιατί το άχρωμο πλήθος τον προσελκύει και προσπαθεί απεγνωσμένα να μας κατακτήσει, υποσχόμενος ότι θα έχουμε πολλά πλούτη, ικανοποιήσεις και απολαβές. Δυστυχώς ο άνθρωπος των σπηλαίων υπάρχει ακόμα ανάμεσά μας.

Ο δεύτερος τρόπος, αυτός που έφεραν στην ζωή μας οι Έλληνες, αυτή η εκπληκτική φυλή ανθρώπων που συνομίλησε με τον Θεό και Γέννησε τον Άνθρωπο, λέει τα εξής: Ο άνθρωπος είναι προϊόν και αποτέλεσμα της συλλογικής του διανοίας, όπως αυτή εκδηλώνεται στην σχέση του με τον Θεό, στην σχέση του με τον εαυτό και στην σχέση του με τις υπερβολικά πολλές εκφάνσεις της ατομικής του διανοίας, που άλλοτε κατασκευάζει έργα, άλλοτε αγαπά, άλλοτε σκέπτεται και ενίοτε συνδιαλέγεται.

Αυτή η ατομική διάνοια είναι που διακρίνει τον άνθρωπο από τα κτήνη και άλλο τίποτα. Γιατί το κτήνος ορέγεται τα πάντα, επιθυμεί διαρκώς, δεν ικανοποιεί τις ορέξεις του με κανένα τρόπο και επιθυμεί να κατακτήσει τα πάντα.

Οι αρχέγονες ορμές που έχει μέσα του ο άνθρωπος, είναι το κτήνος που έχει καθένας να αντιμετωπίσει. Αυτό το κτήνος δεν σταματά ποτέ να ζητά και δεν ικανοποιεί ποτέ τις ανάγκες του. Αν ο άνθρωπος προσπαθήσει να συνδιαλλαγεί μαζί του και να το καθησυχάσει, δεν θα πετύχει τίποτα.

Ο αγώνας ενάντια στο κτήνος είναι συνεχής και δεν μπορεί ποτέ να διακοπεί. Για αυτό χρειαζόμαστε τις ανώτερες δυνάμεις της διανοίας μας, για να εξελισσόμαστε και να παρακολουθούμε το έργο της, για να αναπτυσσόμαστε συνειδησιακά και να αποκτούμε αίσθηση του μέτρου, της λιτότητας και της υγιεινής διαβίωσης, να σεβόμαστε την φύση και να μην εξαντλούμε τις δυνάμεις της, να κάνουμε δηλαδή ό,τι είναι αρκετό για να συμβιώσουμε με την φύση της συλλογικής μας διανοίας και εκείνη να προστατεύσει εμάς και την κοινωνία μας, δημιουργώντας για εμάς τον Χώρο που είναι απαραίτητος για να ζήσουμε εμείς και τα  έργα μας.

Η Δημοκρατία είναι ο χώρος όπου οι Έλληνες επέλεξαν να ζήσουν και να δημιουργήσουν.

Το κείμενο προέρχεται από το βιβλίο “Η Αγάπη στην Δημοκρατία”.

“Ακούγοντας την Ελληνική Ποίηση των αρχαίων χρόνων, αίρεσαι από την στάθμη του άβουλου όντος που τρέμει τον κεραυνό, στα νεφελώματα του Ωρίωνα, όπου παραδοσιακά κατοικούσαν οι στίχοι και εκεί βρίσκεις τις ιδιότητες που αν τις διατηρήσεις όταν κυνηγάς, όταν καλλιεργείς τον αγρό, όταν συνομιλείς με την κοινωνία και όταν μιλάς με τον θεό, μετατρέπεσαι εσωτερικά και ανέρχεσαι την κλίμακα της εξέλιξης του είδους σου, με την βοήθεια του θεού και με το αγαθοποιό του έργο.

Ο Ελληνικός Λόγος έτσι δημιουργήθηκε εξ αρχής. Ως λέξεις – κόσμοι που περικλείουν την κλίμακα της εξέλιξης και δημιουργήθηκαν για την εξέλιξη, ως ήχοι που ακούγονται για να αγγίζουν τις χορδές που βαθειά κρυμμένες μέσα στον άνθρωπο, ενεργοποιούν την μελωδία της δικής του φωνής, της φωνής του ανθρώπου, τόσο διαφορετικής από την φωνή του ζώου, που γεννήθηκε για να γρυλίζει, ενώ ο άνθρωπος γεννήθηκε για να κατανοεί την ομορφιά και να την απεικονίζει.

Ο Ελληνικός Λόγος περιέχει μέσα του την ίδια την εξέλιξη, γιατί είναι λέξεις που εξελίσσονται διαρκώς, μεταβάλλονται για να χωρέσουν τις νέες δυνατότητες του ανθρώπου, δεν είναι στείρες απεικονίσεις της φαινόμενης πραγματικότητας γύρω του, αλλά ενεργές διελεύσεις της δικής του διανοίας και διαστελλόμενες σφαίρες της δικής του σοφίας, με όριο στην διαστολή τους, μόνο την ανάγκη επικοινωνίας με τους άλλους γύρω του, γιατί άλλο όριο, εκτός από αυτό, ουδέποτε ετέθη στον Ελληνικό Λόγο.

Ο Ελληνικός Λόγος είναι η πηγή της σοφίας μας, της ελπίδας που έχουμε για την ανωτερότητα του ανθρώπινου είδους και της αποδεδειγμένης ικανότητάς του να κυριαρχεί των άλλων ειδών, της βάσιμης υποψίας μας ότι ο άνθρωπος πράγματι κατάγεται από τους θεούς, της ενεργού μας μνήμης και της σοφίας του συλλογικού μας ασυνειδήτου.

Με τον Ελληνικό Λόγο μεγάλωσαν γενιές ολόκληρες αυτού του είδους των ανθρώπων με τις σπάνιες ενορατικές ικανότητες, την φοβερή διαίσθηση, την πηγαία αίσθηση της ποίησης, την ανάγκη να παράγουν το κάλλος και στην πιο ασήμαντη λεπτομέρεια του καθημερινού τους βίου, να βλέπουν γύρω τους την αρμονία και να εγκαθιστούν μέσα τους τον θεό.

Γιατί ο Ελληνικός Λόγος νουθετεί και διδάσκει, πραγματοποιεί άνθρωπο δια των εσωτερικών του μεταβολών και μόνο, φέρνει τα επίγεια στα επουράνια και κομίζει τους ουρανούς στην γη, έχει την απερίγραπτη δύναμη να πραγματοποιεί θαύματα και την επουράνια ευλογία να αναπαράγεται διαρκώς.

Ο Ελληνικός Λόγος είναι η περιουσία μας, η προίκα που μας έδωσαν οι θεοί, όσοι από αυτούς αγαπούν τους Έλληνες, η αγάπη που νοιώσαμε για τον άνθρωπο, τα έργα που δείχνουν αυτή την αγάπη, ο χρονικός ορίζοντας των κοντινών μας ονείρων και η υπερκόσμια γέφυρα που μας ενώνει με το Άπειρο. Είναι όμως και κάτι πολύ παραπάνω από όλα αυτά: είναι η θεία επιφοίτηση που έρχεται σε ορισμένους από εμάς, όταν η κοινωνία μας κέρδισε το δικαίωμα στην πρόοδο και την εξέλιξη, όπως τότε τα πολύ παλιά χρόνια ερχόταν το Απολλώνιο φως της αποκάλυψης, εκπεφρασμένο δια λόγου, πραγματωμένο σε έργα και μορφοποιημένο σε αγαθά της διανοίας.

Οι Έλληνες προσέβλεπαν πάντοτε στον Απόλλωνα, κάτι να πει, κάποιον να ορίσει ως εκπρόσωπό του μεταξύ των ανθρώπων, κάποια ποίηση πάλι να εμπνεύσει, για να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι ήρθε η ώρα να αλλάξουν, να μεταμορφωθούν, να γίνουν κάτι άλλο, κάτι καλύτερο από αυτό που ήταν μέχρι τότε. Δεν είναι τυχαίο που ο Απόλλωνας κρατούσε λύρα. Είναι η μελωδία που ακούγεται μέσα από την ποίηση, αυτήν που έχει μέσα του κρυμμένη ο Ελληνικός λόγος, όταν πράγματι προέρχεται από θεϊκές εμπνεύσεις και γύρισμα της μοίρας”.

Από το βιβλίο μου «Η Αγάπη των Ελλήνων στον Άνθρωπο» που εκδόθηκε πρόσφατα

Το βιβλίο «Περσέας και Ανδρομέδα» είναι ένα μυθιστόρημα με αρχαίους ήρωες και σύγχρονη πλοκή. Πήραμε τα αρχέτυπα των αγαπημένων μας μύθων και τους δώσαμε σύγχρονη μορφή.

Οι ήρωες είναι οικείοι σε εμάς άνθρωποι οι οποίοι κινούνται στην κόψη ανάμεσα στους μελλοντικούς κόσμους των φωτεινών τους οραματισμών και στην κακία που τους περιβάλλει.

Ο Περσέας είναι ένας νέος που μεγάλωσε χωρίς πατέρα και ίσως για αυτό είναι αποφασισμένος να κάνει άθλους και να κτίσει το δικό του όνομα και την δική του ιστορία.

Η Ανδρομέδα μεγάλωσε προστατευμένη στο πατρικό της σπίτι, όταν όμως ήρθε μια καινούρια θεά στο νησί της και την αγάπησε τόσο ώστε να την υπηρετήσει, η διαμονή της έγινε επικίνδυνη και αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί.

Η Μέδουσα ήταν κάποτε μια νέα γυναίκα που υπηρετούσε την Αθηνά σε έναν από τους ναούς τους. Η απληστία της όμως, η επιθυμία για μια άνετη ζωή με πολλά πλούτη την έριξε πολύ χαμηλά και κατάντησε να ζει μόνη της σε ένα απομακρυσμένο νησί, με μόνη συντροφιά της τα φίδια.

Ο Πολυδέκτης είναι ο ηγεμόνας ενός μικρού νησιού που φιλοδοξεί να διαβάλει τους πάντες προκειμένου να κυβερνά χωρίς έλεγχο. Όλοι οι αντίπαλοί του καταλήγουν σε κάποιο χαντάκι, ή αποσύρονται από την ενεργό δράση, ή φεύγουν για έναν ηρωικό άθλο από τον οποίο δεν θα επιστρέψει κανένας.

Ο Ακρίσιος, ο πατέρας της Δανάης, είναι ο μοχθηρός και κρυψίνους ηγεμόνας, που ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την εικόνα που δείχνει στον λαό του ώστε να θάβει κυριολεκτικά οτιδήποτε θα μπορούσε να δείξει την αληθινή του φύση.

Η Δανάη, η μητέρα του Περσέα, είναι η γυναίκα που έχοντας το χάρισμα της προφητείας, παραδόθηκε στους όμορφους οραματισμούς της και εκτέθηκε σε θανάσιμο κίνδυνο επειδή ήθελε να μοιραστεί την ουράνια γνώση της με άλλους.

Ανάμεσα στους βασικούς ήρωες κινούνται πολλοί άλλοι. Ο κάθε ένας έχει την δική του ιστορία και οι ιστορίες διαπλέκονται με τρόπο ώστε στο τέλος το καλό να επικρατεί όπως γίνεται σε όλους τους αρχαίους μας μύθους.

Όταν διηγούμαστε έναν αρχαίο μύθο σαν να είναι μια σημερινή, πραγματική ιστορία, κάτι αναδεύεται βαθιά στην ψυχή μας που γνωρίζει τους μύθους και τους αγαπάει. Κάτι όμορφο αναδύεται σαν ένα άρωμα από τα παλιά, από τις εποχές που οι άνθρωποι είχαν αναπτυγμένη την αλληλεγγύη και ήταν τόσο φωτεινοί ώστε να συνομιλούν καθημερινά με τους θεούς τους.

Όταν τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά γύρω μας, τότε ίσως ήρθε ο καιρός να απευθυνθούμε στην αυτοβοήθεια.

Η αυτοβοήθεια είναι η θαυμαστή ικανότητα του ανθρώπου να αντλεί δύναμη από τα πνευματικά πεδία, να κατεβάζει δυνάμεις από τα ανώτερα πεδία και να διορθώνει τα κακώς κείμενα στην ζωή του.

Μια μορφή αυτοβοήθειας είναι και η αρχαία Ελληνική φιλοσοφία σε όλες τις πτυχές της, γιατί είτε ασχολείσαι με τα ουράνια σώματα, είτε με την ηθική του ανθρώπου, εν τέλει βοηθάς τον εαυτό σου γιατί η ανώτερη γνώση είναι μία δίαυλος επικοινωνίας με τις ανώτερες δυνάμεις.

Όταν οι Έλληνες έχουν βρει κάτι, δεν χρειάζεται να κοπιάσουμε πολύ για να το ξαναεφεύρουμε. Απλώς χρειάζεται να έχουμε την μέθοδο που θα μας βοηθήσει να δούμε την αυτοβοήθεια στην σημερινή εποχή.

Η μέθοδος υπάρχει και ονομάζεται Δύναμη της Διανοίας. Ο κόσμος της είναι αποτυπωμένος σε 36 βιβλία που καλύπτουν όλες τις ανάγκες άντλησης πνευματικών δυνάμεων από τον ευρύτερο χώρο της Ελληνικής Διανοίας.

Για να έχουμε ακόμα καλύτερα αποτελέσματα, τα βιβλία είναι οργανωμένα σε έξι σειρές. Η κάθε μία σειρά περιέχει έξι βιβλία και πραγματεύεται συγκεκριμένα θέματα.

Αν οι Έλληνες δημιούργησαν τον θαυμαστό κόσμο της δικής τους διανοίας, εμείς γιατί να μην ακολουθήσουμε τα βήματά τους για να προσεγγίσουμε και εμείς έναν θαυμαστό κόσμο όπου υπάρχουν οι λύσεις για όλα τα προβλήματά μας.

Ζήσαμε πολλά χρόνια σε επαφή με την πραγματικότητα γύρω μας. Αναζητήσαμε ξένα πρότυπα στον τρόπο ζωής και εργασίας, στην πολιτική και στην οικονομία. Αφού τα κάναμε όλα αυτά και μάθαμε ό,τι είχαμε να μάθουμε, σειρά έχει η προσέγγιση της δικής μας διανοίας που κατά βάση είναι Ελληνική.

Οι Έλληνες δημιούργησαν πολλούς καινούριους κόσμους, πολλές καινούριες δυνάμεις εμφανίστηκαν και κατόρθωσαν να κάνουν γνωστό το όραμά τους στην οικουμένη. Το όραμά τους ήταν ο Άνθρωπος, έξυπνος, διορατικός, ισχυρός, αφοσιωμένος στην ατομική του πρόοδο και στα έργα της διανοίας που εξελίσσουν τον πολιτισμό.

Το όραμά τους έγινε πραγματικότητα τότε. Μπορεί να γίνει και σήμερα.

Ο Περσέας και η Ανδρομέδα ήταν ένα μυθικό ζευγάρι που σήμαινε πολλά για τους Έλληνες. Σήμαινε τον θάνατο της Μέδουσας, την αναγέννηση του ανθρώπου και την ακαταπόνητη διάθεση των Ελλήνων για την δημιουργία νέων κόσμων.

Όλες οι  Μέδουσες αυτού του κόσμου επιδιώκουν να μας ρίξουν στην ανυπαρξία. Για να το επιτύχουν διεισδύουν στην ψυχή μας και μας γεμίζουν θλίψη. Αν νικήσουμε την θλίψη, έχουμε νικήσει την Μέδουσα.

Ο Περσέας και η Ανδρομέδα τα κατάφεραν. Μέσα από την θλίψη πολλών μαχών, αναγεννήθηκαν και έφτιαξαν καινούριους κόσμους.

Για αυτό χαίρεται η ψυχή μας όταν διαβάζουμε το σύγχρονο βιβλίο «Περσέας και Ανδρομέδα». Περνάμε και εμείς μια διεργασία αναγέννησης, συμμετέχοντας σε όσα έζησαν, σκέφθηκαν και βίωσαν εκείνοι οι τόσο αρχαίοι και τόσο σύγχρονοι άνθρωποι.

Μια Μέδουσα ή πολλές Μέδουσες έχει ο κάθε ένας από εμάς να αντιμετωπίσει. Η νίκη έρχεται όταν κανείς δεν μπορεί πια να αλλοιώσει το εσωτερικό της ψυχής μας, εκεί όπου κατοικεί η ελπίδα.

Η ελπίδα είναι η βάση κάθε αναγέννησης. Και αν ο κάθε ένας από εμάς νοιώθει ότι χρειάζεται να αναγεννηθεί, τότε ίσως ήρθε η στιγμή να βρούμε και εμείς τα πρότυπά μας στον αρχαίο κόσμο, όπως έκαναν πολλές γενεές Ελλήνων πριν από εμάς.

Ποτέ η αυτοβοήθεια δεν ήταν τόσο εύκολη και απλή. Ίσως γιατί οι άνθρωποι είμαστε πια πολύ κουρασμένοι, ίσως γιατί ήρθε ο κατάλληλος χρόνος για να εμφανιστεί, η Μέθοδος Δύναμη της Διανοίας ως εργαλείο αυτοβοήθειας, είναι πολύ απλή.

Το πρώτο βήμα είναι να μπούμε σε ένα site, που ονομάζεται Κοινωνία της Γνώσης. Πράγματι μια ολόκληρη Κοινωνία της Γνώσης χρειαζόμαστε να μας βοηθήσει, σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις που ζούμε.

Αφού μπούμε στο www.kinoniagnosis.com  κοιτάζουμε λίγο τα βιβλία αυτοβοήθειας. Αυτά είναι ταξινομημένα σε έξι σειρές, των έξι βιβλίων η κάθε μία.

Κάθε σειρά έχει έναν τίτλο. Πχ. Οι δυνάμεις της δημιουργίας, Ας πολεμήσουμε την κατάθλιψη την μάστιγα της εποχής μας, Το όραμα για μια νέα Ελλάδα κλπ.

Από τους έξι τίτλους των σειρών, διαλέγουμε τον τίτλο που μας αρέσει, χωρίς πολλή σκέψη, όπως κάνουμε για τα απλά πράγματα στην ζωή μας.

Άπαξ και διαλέξουμε μια σειρά, την αφήνουμε να μας καθοδηγήσει. Διαβάζουμε τα βιβλία της, τα συνδυάζουμε όπως μας αρέσει, επαναλαμβάνουμε την ανάγνωση ενός βιβλίου όσες φορές χρειαστεί για να πάρουμε την απάντηση σε ένα ερώτημα που μας βασανίζει.

Κάθε βιβλίο λειτουργεί ως μία δίαυλος επικοινωνίας με τις σκέψεις πολλών στοχαστών και διανοουμένων που έχουν διαχρονικά εργαστεί πάνω στο θέμα του τίτλου του. Οι σκέψεις αυτές μας ζωογονούν, μας δίνουν δύναμη και θάρρος, μας θυμίζουν ωραίες εποχές που έχουμε ζήσει.

Αν θέλουμε να έχουμε μια στενή σχέση με το βιβλίο – δίαυλο επικοινωνίας, τότε μπορούμε να σημειώσουμε τις σκέψεις που μας αρέσουν. Είτε το βιβλίο είναι έντυπο, είτε είναι ebook, θα βρούμε εύκολα τον τρόπο για να σημειώσουμε. Τότε, το βιβλίο είναι πια «δικό μας» και έχει αλληλεπιδράσει με τις δικές μας δυνάμεις της διανοίας.

Μένουμε στα βιβλία της σειράς που επιλέξαμε, όσον καιρό θέλουμε. Δεν υπάρχει όριο, ούτε πολύ ή λίγο. Όταν θα χρειαστεί να προχωρήσουμε θα το καταλάβουμε. Χωρίς κόπο, χωρίς προσπάθεια, θα νοιώσουμε ότι πρέπει να προχωρήσουμε στην επόμενη σειρά που μας αρέσει.

Οι έξι σειρές που υπάρχουν στο site μπορούν να είναι ο προσωπικός μας Σύμβουλος Αυτοβοήθειας για πολύ καιρό. Γιατί θα δείτε σύντομα, ότι κάθε βιβλίο μιας σειράς έχει τον τρόπο του να μεταλλάσσεται και να μεταμορφώνεται, όσον καιρό εσείς αλλάζετε και μεταμορφώνεστε προς το καλύτερο.

Σε κάθε καινούρια ανάγνωση το βιβλίο θα είναι νέο και διαφορετικό και αυτό σημαίνει ότι εσείς αλλάζετε και όλα γύρω σας πάνε προς το καλύτερο.

Πάντα οι άνθρωποι αγαπούσαμε τα βιβλία. Μας αρέσει να τα κατατάσσουμε σε βιβλία επιστημονικά, φιλοσοφικά, λογοτεχνικά κα.

Αυτά εδώ τα βιβλία της Μεθόδου Δύναμη της Διανοίας είναι κάτι άλλο, διαφορετικό από ό,τι έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε. Είναι σκέψεις εξελισσόμενες αενάως όσο η διάνοια του αναγνώστη εξελίσσεται και αυτή λόγω της προσέγγισής τους.

Όλα αυτά βεβαίως συμβαίνουν σε υψηλότερες διαστάσεις του σύμπαντος, εκεί που η διάνοιά μας είναι ελεύθερη να ζει και να οραματίζεται το μέλλον.

Στις διαστάσεις που ζούμε εμείς, απλώς αφήνουμε τα βιβλία να επικοινωνήσουν μαζί μας. Καινούριοι κόσμοι θα δημιουργηθούν, καινούριες δυνάμεις θα εμφανιστούν και εσείς θα είστε ήρεμοι, ευτυχείς και διανοητικά αναπτυγμένοι άνθρωποι.

Το καλοκαίρι του 2021 ήταν θερμό. Είδαμε χιλιάδες στρέμματα δάσους να γίνονται παρανάλωμα του πυρός και παράλληλα ο κόβιντ έκανε τις δικές του επελάσεις στην υγεία πολλών γνωστών και φίλων μας. Σίγουρα, δεν ήταν μια περίοδος ανεμελιάς και αγνής διασκέδασης.

Μήπως αυτά τα μηνύματα που έρχονται από το εξωτερικό περιβάλλον, απευθύνονται σε εμάς και λένε ότι πρέπει να φροντίσουμε λίγο τον εσωτερικό μας κόσμο;

Μήπως η αναζήτηση του εαυτού και των δυνάμεων που κρύβει δεν είναι πια μια πολυτελής ασχολία για λίγους προνομιούχους, αλλά είναι μια αναγκαιότητα για όλους;

Μήπως τα πρωτοφανή μηνύματα που έρχονται για την κακή κατάσταση του πλανήτη περιέχουν και ένα μήνυμα αφύπνισης για όλους τους ανθρώπους;

Υπάρχουν εποχές που ο άνθρωπος είναι συντηρητικός. Κληρονομεί πνευματικά αγαθά από τις προηγούμενες γενιές, μπορεί ακόμα να εκμεταλλευτεί ορισμένες πηγές πλούτου και εκείνο που έχει να κάνει είναι να δημιουργήσει ιδρύματα και θεσμικούς φορείς, για να αξιοποιήσει τα αγαθά που βρήκε και να τα πολλαπλασιάσει. Σε εκείνες τις εποχές αγωνίζεται για να εξαπλώσει όσα κληρονόμησε από άλλους.

Σίγουρα ο 21^ος αιώνας δεν είναι μια τέτοια εποχή. Αντίθετα, είναι μια εποχή συλλογικής αφύπνισης αφού όλα όσα νομίζαμε ότι είναι σταθερά, το περιβάλλον, η καλή κατάσταση του πλανήτη, η ασφάλεια στις κοινωνίες μας και οι καλές εργασιακές συνθήκες φαίνεται ότι διακυβεύονται. Το χειρότερο από όλα είναι ότι η υπόγεια και κρυφή ένταση που υποβόσκει στην κοινωνία μας εδώ και χρόνια αρχίζει να εκδηλώνεται και σε λίγο φοβάμαι ότι θα πλημμυρίσουμε από φαινόμενα βίας κυρίως μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον.

Η βία άπαξ και βρει τον τρόπο να ξεσπάσει, επεκτείνεται και κυριεύει ακόμα και φαινομενικά φιλήσυχους ανθρώπους. Και η βία έχει αρχίσει ήδη να ξεσπάει.

Όλοι έχουμε πληροφορηθεί τις δολοφονίες γυναικών. Μήπως είναι ένα προοίμιο μιας αυξανόμενης έντασης στις διαπροσωπικές σχέσεις που δεν ξέρουμε τι μέγεθος θα πάρει και τι συνέπειες θα έχει;

Όταν το περιβάλλον γύρω μας γίνεται παράλογο, τότε είναι η ώρα να αναζητήσουμε τον εαυτό μας. Γιατί παράλογοι δεν είναι οι άλλοι, παράλογοι είμαστε εμείς που δεν έχουμε τον τρόπο να ερμηνεύσουμε τα καινοφανή φαινόμενα της εποχής μας. Αν βρούμε μια βάση για τις ερμηνευτικές μας προσεγγίσεις, αυτόματα ο κόσμος γύρω μας γίνεται προβλέψιμος.

Η αναζήτηση του εαυτού παραδοσιακά λέγεται αυτογνωσία. Είναι μια γόνιμη περίοδος αναζήτησης των ιδεών που μας συγκινούν, των ανθρώπων που θεωρούμε ως πρότυπά μας, της πνευματικής μας οικογένειας και των δυνάμεων που πηγάζουν από τον εαυτό μας.

Η άγνοια, η έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης, η υπερβολική διάχυση στο εξωτερικό περιβάλλον και κυρίως ο αυτοθαυμασμός μας, είναι μερικά από τα εμπόδια που υπάρχουν όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε την σημερινή εποχή και να βρούμε τους σωστούς δρόμους μέσα σε αυτήν.

Η αυτογνωσία είναι ένα γενικό αντίδοτο. Στην κατάθλιψη, στο ξέσπασμα θυμών και νεύρων, στην σύγχυση, στην αδυναμία κατανόησης των πραγματικών κινδύνων.

Όλοι χρειαζόμαστε μια γερή, ωραία αυτογνωσία που κτίζει μέσα μας όλα αυτά που θαυμάζουμε και αγαπάμε.

Μερικές φορές συμβαίνουν στην κοινωνία μας γεγονότα που πρέπει να μας αφυπνίζουν. Με θλίψη και σπαραγμό παρακολουθήσαμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας ένα σύγχρονο δράμα. Μια νέα γυναίκα βρέθηκε δολοφονημένη από ληστές που εισέβαλαν στην κατοικία της, έδεσαν την ίδια και τον σύζυγό της και της προκάλεσαν ασφυξία.

Στην αρχή μείναμε άναυδοι. Γίνονται τέτοια πράγματα στην Ελλάδα; Αναρωτηθήκαμε σιωπηλά. Και επειδή ως Έλληνες έχουμε αναπτυγμένη ενσυναίσθηση, βιώσαμε την δραματική αυτή ιστορία, προσευχηθήκαμε για την νέα γυναίκα σαν να ήταν φίλη και γνωστή μας και εξοργιστήκαμε με την εγκληματικότητα που αυξάνεται στην κοινωνία μας.

Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στην Ελλάδα που να μην συγκινήθηκε. Και μετά μαθαίνουμε ότι ο δολοφόνος ήταν ο σύζυγος, που περιέφερε την δήθεν θλίψη του στα τηλεοπτικά κανάλια και παρίστανε ότι τον συγκινούσε η ορφάνια της μικρής κόρης του.  Ο συζυγοκτόνος δεν μετάνοιωσε ούτε για μια στιγμή. Αδάκρυτος και αγέλαστος περιέγραφε την δήθεν σκηνή της ληστείας και δεν είχε τον ελάχιστο νου για να αλλάξει την περιγραφή της πραγματικής ληστείας, που βίωσε και του περιέγραψε πριν δύο χρόνια ένας φίλος του.

Ήταν αδάκρυτος και αμετανόητος μέχρι την τελευταία στιγμή, αμετανόητος όπως οι γεννημένοι δολοφόνοι. Είχε τα στυγνά ένστικτα ενός ατόμου που δολοφονεί μια ανυπεράσπιστη γυναίκα, που τον εμπιστεύεται και μένει μαζί του και στην συνέχεια τοποθετεί το βρέφος πάνω στην νεκρή μητέρα για να κάνει πιο αληθοφανή την ιστορία του.

Όταν ένα τέτοιο γεγονός συμβαίνει σε μια κοινωνία σχετικά ήσυχη και συμπαθητική όπως η δική μας, θα πρέπει να μας αφυπνίσει. Μήπως η φαινομενική ησυχία υποκρύπτει τα πραγματικά φονικά ένστικτα ορισμένων;  Μήπως η οργή σιγοβράζει σε φαινομενικά φιλήσυχους πολίτες που επιτίθενται στον άνθρωπο που παντρεύτηκαν; Και μήπως η τόση μεγάλη αύξηση σε αυτοάνοσα νοσήματα, καρδιοπάθειες και καρκίνο, οφείλεται στον εφησυχασμό μας και την αποδοχή ότι τα πράγματα είναι όπως φαίνονται και δεν υπάρχει κάτι παραπάνω;

Και σε τελευταία ανάλυση, εμείς τι κάνουμε για όλα αυτά;

Εμείς μπορούμε να ακολουθήσουμε τους Αθηναίους που άκουγαν τα έργα του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και πολλών άλλων. Τότε, παρακολουθούσαν πολύ προσεκτικά τα δρώμενα και επειδή πίστευαν ότι η τραγωδία προέρχεται από έμπνευση των θεών τους,  καταλάβαιναν ότι δεν πρέπει να προσπεράσουν εύκολα τα θέματα αλλά να αναρωτηθούν θέτοντας τα εξής θέματα:

Υπάρχει κάτι στην δική μου ζωή, που να μου θυμίζει διαισθητικά τα όσα παρακολούθησα;

Υπάρχει κάποιος φόβος αόριστος, ότι κάτι θα πάθω, ότι κάποιον θα χάσω αιφνίδια;

Μήπως ανησυχώ υπερβολικά για τους δικούς μου, ή για την ζωή μου;

Μήπως η άγρια επιθετικότητα, μπορεί να υπάρχει και στο δικό μου περιβάλλον, έντεχνα καλυμμένη κάτω από προσωπεία;

Μήπως οι κοινωνικές συμβάσεις έχουν θολώσει το μυαλό μου και δεν αντιλαμβάνονται πράγματα που συμβαίνουν κοντά μου;

Και μήπως η μεγάλη συγκίνηση που μου προκαλεί το γεγονός, οφείλεται σε φόβους που μου δημιουργούν πολύ κοντινοί μου άνθρωποι και σε μια επιθετικότητα που την έχω υποτιμήσει;

Λυπάμαι αφάνταστα για την νέα γυναίκα που έχασε με αυτόν τον τρόπο την ζωή της. Μήπως όμως αυτή η ζωή που έζησε, ο δραματικός της βίος, θα μπορούσαν να βοηθήσουν για να τεθούν πολλά σοβαρά ερωτήματα από πολλούς ανθρώπους; Τότε ο βίος της θα είναι δικαιωμένος και η ζωή της θα συνεχιστεί καλύτερα σε άλλα πεδία.

Η Μέδουσα ήταν πασίγνωστο τέρας της Ελληνικής μυθολογίας. Το περίφημο κεφάλι της με τα φίδια, βρισκόταν στην ασπίδα της θεάς Αθηνάς και σε πολλά σημεία, όπου χρειαζόταν η προστασία από τους εχθρούς.

Το περίφημο κεφάλι που όποιος το κοιτάζει πετρώνει, ήταν πραγματικό στην συνείδηση των Ελλήνων.

Οι Έλληνες ως δημιουργοί του πολιτισμού μας, ήταν ενορατικοί και όπως όλοι οι ενορατικοί ήταν ευαίσθητοι άνθρωποι. Όταν λοιπόν κάποιος ή κάποια τους κοιτούσε με το παγωμένο του βλέμμα που έκρυβε την κακία, το μίσος και τον φθόνο, εκείνοι αισθανόντουσαν ένα ρίγος στην ραχοκοκαλιά τους.

Πράγματι, οι ενορατικοί αισθάνονται στα τρίσβαθα της ψυχής τους το μίσος των άλλων, ακόμα και όταν αυτό δεν είναι ορατό με πράξεις. Και το μίσος κουράζει την ευγενική ψυχή τους.

Η αίσθηση που τους δημιουργείται είναι παρόμοια με αυτήν που δημιουργεί το φίδι. Ο φόβος του αναπόφευκτου θανάτου, ο φόβος της αιφνίδιας εγκατάλειψης του βίου, ο φόβος ότι το ανθρώπινο γένος θα απωλεσθεί και εκείνοι δεν θα προλάβουν να χαρούν την δική τους ζωή.

Για να μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους, όσοι ήταν ενορατικοί και είχαν τις ευαισθησίες, άκουγαν και μετέδιδαν τον μύθο της Μέδουσας.

Ήταν μια γυναίκα με αποτρόπαια έκφραση, που όταν την κοίταζες στα μάτια πάγωνες από τον φόβο σου και σε εγκατέλειπαν οι δυνάμεις. Δεν ήθελες πια την ζωή και εγκατέλειπες τον βίο σου να τον νέμονται οι άλλοι και να καταναλώνουν τα αγαθά σου χωρίς αιδώ και δίχως τρόμο.

Όταν εμφανίστηκε ο Περσέας και ήταν αποστολή του να φονεύσει την Μέδουσα, τον συμβούλευσε η θεά Αθηνά να μην κοιτάξει το τέρας, αλλά να δει μόνο την αντανάκλασή του σε μια γυαλισμένη ασπίδα και με οδηγό την διαίσθησή του να κτυπήσει και να σκοτώσει.

Πράγματι το κακό δεν το πολεμάμε, όταν το κοιτάζουμε κατάματα και συνδιαλεγόμαστε μαζί του. Το πολεμάμε μόνο όταν το βλέπουμε μέσα από μια ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία, που φωτίζει τον νου και μας δίνει τις δυνάμεις για να αντέξουμε την δυστυχία του κόσμου και να προχωρήσουμε γενναία σύμφωνα με τις δικές μας προθέσεις.

Η ασπίδα που η Αθηνά έδωσε στον Περσέα, είναι πάντα η ασπίδα της δικής μας διανοίας, μια ασπίδα φωτεινή, γεμάτη δυνάμεις που προστατεύει την διάνοιά μας από τους ιούς και τις επιθέσεις.

Αν έχουμε την ασπίδα, τότε μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την σημερινή πραγματικότητα με θάρρος και ευθύνη, εντοπίζοντας τα προβλήματα εκεί που υπάρχουν και διαπιστώνοντας την έκτασή τους.

Παράλληλα διατηρούμε την ενόρασή μας, για να επικοινωνούμε με ανώτερες σκέψεις και ωραίες ιδέες και να χαίρεται η ψυχή μας.

Εφόσον χαίρεται η ψυχή μας, όλα μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Την πανδημία, την οικονομική κρίση, τις δύσκολες ανθρώπινες σχέσεις, την καταστροφή του περιβάλλοντος και τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στις σημερινές μας κοινωνίες.

Ας διώξουμε την Μέδουσα από την ζωή μας και ας κοιτάξουμε με θάρρος το καλό μέλλον που μπορούμε να κτίσουμε, όταν οι φόβοι μας είναι περιορισμένοι.

Κάποιος μπορεί να πει ότι την χάσαμε την μάχη.

Καταστρέψαμε το φυσικό περιβάλλον του πλανήτη και ο μόνος λόγος, που δεν τα παρατάμε είναι γιατί αυτή είναι η φύση μας. Πρέπει να προσπαθούμε διαρκώς για να ζήσουμε και άλλο μέρος έξω από την Γη δεν προλαβαίνουμε να εποικίσουμε.

Πριν από λίγα χρόνια καταλάβαμε ότι ο ανταγωνισμός για πυρηνικά όπλα μαζικής καταστροφής είναι άχρηστος.

Γιατί όποιος και αν προηγηθεί και κάνει το πρώτο χτύπημα, θα καταστραφεί και αυτός, όπως και οι υπόλοιποι που το ξεκίνησαν.

Επί πολλά χρόνια καίγαμε και καταστρέφαμε, χωρίς να αποκαθιστούμε και να ξανακτίζουμε.

Τώρα κοινή είναι η τύχη αυτών που ξεχέρσωναν τα πάντα για να βγάλουν χρήματα, με αυτούς που έκαναν μάταιες και αναποτελεσματικές προσπάθειες για να τους σταματήσουν.

Όλοι μας βρισκόμαστε μπροστά στην αδυναμία του πλανήτη να φιλοξενήσει τον πολιτισμό μας.

Και το τελευταίο, που είναι το χειρότερο και για αυτό δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει επαρκώς ακόμα είναι ότι βάλαμε ως αντίπαλο τον εαυτό μας, τον ίδιο τον άνθρωπο.

Ξέρουμε ότι τα κάστρα πέφτουν από μέσα. Έτσι αποφασίσαμε να αρρωσταίνουμε τον εαυτό μας και προδίδουμε το είδος μας, όπως το περιέγραψαν και το μελέτησαν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και όπως το έκρυψαν στην αρχιτεκτονική του Παρθενώνα.

Σήμερα έχουμε καταλήξει η κοινωνία να διαμορφώνει την ηθική της σε προφανή αντίθεση με τον άνθρωπο. Όποτε ξαναέγινε αυτό στο παρελθόν είχε σαν αποτέλεσμα να καταστραφούν και οι δύο. Και η κοινωνία και ο άνθρωπος.

Στον δρόμο αυτό οδεύουμε σταθερά.

Και αν δεν το θέλουμε;

Και αν δεχόμαστε να κάνουμε όλες τις προσπάθειες που χρειάζονται προκειμένου να επιβιώσουμε, υπάρχει κάποια ελπίδα με θετική προοπτική;

Στις Ελληνικές τραγωδίες υπήρχε πάντα ο από μηχανής θεός.

Δεν μας εγκατέλειψε προφανώς ούτε στην σύγχρονη εκδοχή του δράματος που σήμερα βιώνουμε.

Μας πρόσφερε την Μέθοδο “Δύναμη της Διανοίας”, όπως έδωσε την Φιλοσοφία πριν από 2.500 χρόνια και έκτισε από το μηδέν τον Ελληνικό, δηλαδή τον παγκόσμιο πολιτισμό.

Η Μέθοδος, αρχικά με τα 36 βιβλία της, με παραγωγική δύναμη τον Ελληνικό Λόγο και περιβάλλον για ζωή και εργασία την Κοινωνία της Γνώσης, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να πολεμήσει την ατιμωτική για τον άνθρωπο κοινωνία της κατάθλιψης, να πολεμήσει τους απειράριθμους ιούς που εξαπλώνονται ραγδαία και να δώσει ελπίδα στο ανθρώπινο είδος.

Θα μου πείτε:

Είσαι υπερβολικός και καταστροφολόγος.

Θα σας ρωτήσω:

Γιατί; Ξέρετε να υπάρχει κάτι άλλο; Κάποια άλλη πρόταση, κάποια άλλη μέθοδος εργασίας, κάποια άλλη θεωρία, που να καταλαβαίνει τον άνθρωπο και να δομεί κοινωνίες;

Και θα συνεχίσω:

Κάνετε τους δυνατούς, που έχουν για θεό μόνο την επιστήμη και τελικά φτάνει να φυσήξει ένας απλός ιός, μια εκδοχή δηλαδή της γρίπης, για να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη ο πολιτισμός μας και για να μην υπάρχει κοινωνία που να μπορεί να τον πλαισιώσει.

Αυτή είναι η αληθινή εικόνα της πραγματικότητας. Ο κάθε ένας είναι ελεύθερος να διαλέξει.