Την εποχή της Περσεφόνης οι άνθρωποι φοβόντουσαν. Φοβόντουσαν πολύ. Ο μόνος τρόπος για να ξεχνάνε τον φόβο τους, ήταν να πιστεύουν πραγματικά ότι οι θεοί είναι κοντά τους και εκείνοι ξέρουν να κατευθύνουν τις τύχες των ανθρώπων.

Όταν γεννήθηκε η Περσεφόνη, οι άνθρωποι προσπαθούσαν ακόμα να προσαρμοστούν στον αγροτικό βίο. Ήταν νομάδες οι περισσότεροι που πρόσφατα είχαν εγκατασταθεί σε μόνιμες κατοικίες και στήριζαν την επιβίωσή τους, στις καλλιέργειες που προσπαθούσαν να αναπτύξουν.

Δύσκολη ζωή, γεμάτη με κινδύνους. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος προερχόταν από την ψυχή τους που έχοντας τόσες πολλές εμπειρίες από την νομαδική ζωή των φυλών, προσπαθούσε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.

Τα καινούρια δεδομένα πάντα προκαλούν μια ανησυχία στην ψυχή, έναν φόβο, γιατί προτιμά να αντιμετωπίζει αυτά που ήδη γνωρίζει και να βοηθά αποτελεσματικά τον άνθρωπο στον αγώνα για την επιβίωσή τους με βάση τις ήδη αποκτημένες εμπειρίες.

Ο ορίζοντας της ψυχής είναι μερικές χιλιάδες χρόνια. Αν λοιπόν οι άνθρωποι είναι νομάδες και οι εμπειρίες της ψυχής είναι προσαρμοσμένες στον νομαδικό βίο, τότε η μόνιμη εγκατάσταση σε αγροτικούς οικισμούς στην αρχή προκαλεί πολλούς φόβους.

Οι μεγάλοι δάσκαλοι εκείνης της εποχής, εκείνοι που έφτιαξαν τους μύθους της φυλής μας, αναγνώρισαν τον φόβο των ανθρώπων και προσευχήθηκαν στους θεούς να τους δώσουν την δύναμη για να διώξουν τον φόβο από τους ανθρώπους.

Τότε τους δόθηκε ο μύθος της Περσεφόνης.

Η Περσεφόνη ήταν μια γενναία γυναίκα, κόρη Διός, μεγαλωμένη από την Δήμητρα, μικρή θεά και εκείνη, έτοιμη να μεγαλώσει.

Μια μέρα, λέει ο μύθος, πήγε η Περσεφόνη στους αγρούς, φθινόπωρο θα ήταν, είχαν αρχίσει ήδη να πέφτουν τα πρώτα φύλλα, η σπορά είχε ολοκληρωθεί, ο τρύγος είχε γίνει και οι άνθρωποι άλεθαν το σιτάρι στους πέτρινους μύλους.

Καθώς η Περσεφόνη κοιτούσε γύρω της την γη και αναπολούσε το καλοκαίρι, ήρθε ο Άδης και την πήρε, την κατέβασε στους κάτω κόσμους, εκεί που ζουν οι ψυχές πριν πάνε στα Ηλύσια Πεδία.

Συμμετείχαν οι άνθρωποι στον μύθο, ήταν σαν να άκουγαν τους δικούς τους φόβους. Φοβόντουσαν και αυτοί ότι θα πεθάνουν και θα πάνε στον κάτω κόσμο, γιατί όταν η τροφή έχει εξαφανιστεί από την γη, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι η βλάστηση θα επιστρέψει και θα υπάρχει πάλι ζωή για τους ανθρώπους;

Μην φοβάστε, τους έλεγαν οι δάσκαλοι. Ήρθε η Δήμητρα, η πανώρια θεά που κάθε μέρα επιβλέπει τους αγρούς μας για να φυτρώνει το σιτάρι και να κάνει τον καρπό του. Χωρίς την Δήμητρα τι θα ήταν οι αγροί μας; Χέρσο χώμα να το κοπρίζουν τα βουβάλια.

Και τι έγινε; Ρωτούσαν οι άνθρωποι με αγωνία.

Η Δήμητρα πήγε στον Δία, ήταν αδερφή του, αρχαία θεά, στο ανάστημά του και του είπε: «Δία, αν θέλεις να αφανίσεις το γένος των ανθρώπων και να πεθάνουν από την πείνα, δεν μπορώ να αντιταχθώ στην βούλησή σου. Αν όμως θέλεις να δούμε πάλι την θάλασσα από τα σιτηρά να κυματίζει στα λιβάδια, πρέπει να φέρεις την κόρη μας πίσω, κοντά μου».

Σκέφθηκε ο Δίας και έπραξε ορθά, όπως πάντα. Έξι μήνες η Περσεφόνη θα έμενε κοντά στον άντρα της, στον κάτω κόσμο και έξι μήνες θα ανέβαινε να ζήσει με την μητέρα της και να ανθίσει η γη.

Ο μύθος περιέχει μεγάλη αλήθεια. Γιατί πράγματι δυναμώνουν τα δέντρα και τα φυτά βγάζουν ρίζες στην διάρκεια του χειμώνα. Μετά, στην διάρκεια της άνοιξης έχουμε ανθοφορία και οι μικροί βλαστοί εμφανίζονται στο φως του ήλιου.

Οι άνθρωποι ανακουφιζόντουσαν. Η παρουσία της Δήμητρας και ο αγώνας της για την Περσεφόνη, έδιωχνε μακριά τους φόβους.

Πέρασαν τα χρόνια και οι άνθρωποι συνήθισαν στην αγροτική ζωή,  γέμισε εμπειρίες η ψυχή τους και απομακρύνθηκε κάθε φόβος.

Όμως, πόση αλήθεια υπάρχει στον μύθο της Περσεφόνης! Μήπως και ο άνθρωπος δεν περνάει μια περίοδο εσωστρεφούς ενατένισης, πριν αρχίσει να βαδίζει σταθερά στον δρόμο της προόδου, αφομοιώνοντας τα νέα δεδομένα της εποχής του;

Η εποχή μας, είναι μια όμορφη εποχή. Ελπίζουμε σε μια πνευματική άνοιξη, που θα φέρει πάλι κοντά μας το πνεύμα των Ελλήνων, την αγωνιστικότητα, την εξωστρέφεια, το θάρρος και την καινοτομία που πάντα τους χαρακτηρίζει.

Οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα είχαν πολλά προνόμια, σε αντίθεση με τις σημερινές γυναίκες που αγωνίζονται ακόμα για να εδραιώσουν όσα δικαιούνται και νομιμοποιούνται να απολαμβάνουν ως ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα.

Στην αρχαία Ελλάδα οι γυναίκες ήταν πολύ αξιοσέβαστες. Καταλάμβαναν δημόσια αξιώματα ως ιέρειες ναών, μαίες και θεραπεύτριες, εξειδικευμένες υφάντριες και εργαζόμενες σε οργανωμένες οικοτεχνίες.

Στην κοινωνία τότε η εργασία ήταν είτε απολύτως χειρωνακτική, είτε απολύτως πνευματική, γεγονός που βοηθούσε να μην υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ των δύο φύλων. Όλοι εργαζόντουσαν χειρωνακτικά και παράλληλα μοχθούσαν για την πνευματική τους εξέλιξη.

Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες προσπαθούσαν να εξειδικευθούν σε εργασίες που ήταν κατάλληλες για τις δυνάμεις και τις δεξιότητές τους.

Παράλληλα, κανένα εμπόδιο δεν υπήρχε στην πνευματική τους εξέλιξη των γυναικών, αφού εκείνες, όπως και οι άνδρες είχαν το δικαίωμα να ακολουθούν τους Δασκάλους, να μαθητεύουν στις διδασκαλίες, να εξελίσσονται  πνευματικά και να έχουν λόγο στα θέματα που αφορούσαν την ζωή και το μέλλον της πόλης όπου κατοικούσαν.

Είναι γνωστός σε όλους μας ο μύθος της ονοματοδοσίας της Αθήνας. Λέει ο ωραίος μύθος ότι συγκεντρώθηκαν όλοι οι κάτοικοι, άνδρες και γυναίκες γιατί ήταν η εποχή να αποφασίσουν για το μέλλον της πόλης τους και την ποθητή ευημερία. Ήρθε σε αυτούς το μήνυμα ότι θα μιλήσουν οι θεοί και έτσι όλοι συγκεντρώθηκαν στην Πνύκα.

Ο Ποσειδώνας, προφανώς μέσω του εκπροσώπου του, είπε: «Σας έδωσα την ζωή που ζείτε σήμερα και την γνωρίζετε καλά. Έχετε γερά πλοία και ταξιδεύετε στις θάλασσες χωρίς κινδύνους. Μπορείτε να εξελιχθείτε σε θαλασσοκράτειρα πόλη και οι στόλοι σας να διαπλέουν όλη την Μεσόγειο. Θα είστε όλοι ναυτικοί και θα φτάνετε στην άλλη άκρη του κόσμου για να δείτε τα όσα θαυμαστά υπάρχουν, κάνοντας επικερδές εμπόριο.

Αν χρειαστεί να κάνετε πόλεμο θα σας δώσω δυνατά άλογα, όπως αυτά που έχουν οι Αμαζόνες και έτσι θα νικήσετε τον πόλεμο και θα αφανίσετε όποιον τολμά να επιτεθεί στην δική σας πόλη.

Αν χρειαστείτε να ταξιδέψετε ακόμα πιο μακριά, θα σας δώσω πιο γερά πλοία και σύντομα οι θάλασσες της υφηλίου θα είναι δικές σας θάλασσες.

Το εμπόριο θα ανθεί και τα πλούτη θα συσσωρεύονται στην δική σας πόλη. Όλοι θα είστε πλούσιοι και η ευημερία της πόλης σας θα εξαρτάται από το εμπόριο».

Άκουσαν προσεκτικά τον Ποσειδώνα και αντιλήφθηκαν την δύναμη των δικών του λόγων. Ναυτικοί ήταν τότε και ήξεραν καλά τους θαλάσσιους δρόμους. Αν ακολουθούσαν τον Ποσειδώνα θα συνέχιζαν να είναι ναυτικοί και να αυξάνουν τα πλούτη τους σε γνωστά αλλά και νέα λιμάνια. Ήταν πολύ δελεαστικό και οι περισσότεροι άντρες αποφάσισαν να ψηφίσουν υπέρ του Ποσειδώνα, καθορίζοντας έτσι το μέλλον της δικής τους πόλης, ένα μέλλον πολύ όμοιο με το παρελθόν της.

Τότε μίλησε η Αθηνά, προφανώς δια της εκπροσώπου της και είπε:

«Έχετε μια ωραία πόλη εδώ και ο Βράχος σας προσφέρει την ασφάλεια που χρειάζεστε, όταν από μακριά φαίνονται οι εχθροί σας. Μπορείτε να μείνετε εδώ και να διατηρήσετε τον στόλο σας για να κάνει τις συνήθεις εργασίες. Όμως εσείς μπορείτε να κάνετε κάτι καλύτερο.

Μπορείτε να δημιουργήσετε Πόλεις σε όλον τον κόσμο, όπου οι άνθρωποι θα έχουν ίσα δικαιώματα, θα απαγορεύονται οι δυνάστες και κάθε άνθρωπος που λαχταρά την ειρήνη θα μπορεί να κτίσει εκεί την φωλιά του.

Για να γίνει αυτό, θα πρέπει εσείς να φύγετε μπροστά, να ξεχάσετε την εποχή σας και να δείτε με τα ίδια σας τα μάτια τους νέους κόσμους που ξεκινάτε να κτίσετε.

Η ενόραση είναι μια θεϊκή ιδιότητα και όλοι μπορούν να την αξιοποιήσουν. Όμως, δεν αξιοποιείται με τα ταξίδια και τα θαύματα που θα δουν τα μάτια σας στις ξένες πόλεις.

Ο τρόπος για να αξιοποιήσετε την ενόρασή σας είναι να μείνετε εδώ, στην σκιά του βράχου και όπως η ελιά ριζώνει και απλώνει τις βαθιές της ρίζες σε όλα τα εδάφη, έτσι και εσείς θα απλώσετε τις βαθιές σας ρίζες σε όλο τον κόσμο και από τους καρπούς της δικής σας σοφίας θα γίνει ένας νέος κόσμος.

Η πόλη σας θα ονομάζεται Αθήνα, που σημαίνει αυτή που δεν έχει όριο, βλέπει μακριά με την όρασή της και ριζώνει εκεί που βρίσκεται για να δημιουργήσει».

Άκουσαν προσεκτικά την Αθηνά και οι άνδρες πήγαν να δυσανασχετήσουν. Εκείνοι ήθελαν την περιπέτεια και τα καινούρια εδάφη, τους στενοχωρούσε η ιδέα να μείνουν σε έναν τόπο και να ριζώσουν.

Οι γυναίκες όμως κατάλαβαν τι ήθελε να πει η Αθηνά, τους έδειχνε ένα μέλλον που ήταν προδιαγραμμένο και ο κατάλληλος τρόπος για να το δημιουργήσουν ήταν να μείνουν στην πόλη τους και να αποκτήσουν και αυτοί την ιδιότητα που τους προσέφερε η θεά, την ενόραση.

Η ενόραση μας δείχνει πάντα το μέλλον, ένα μέλλον που υπάρχει και βρίσκεται εκεί για εμάς. Αν το δούμε και το ενστερνιστούμε, τότε αυτομάτως δημιουργείται και ο δρόμος για να βαδίσουμε προς αυτό.

Έτσι έγιναν τα πράγματα και όλες οι γυναίκες ψήφισαν υπέρ της Αθηνάς. Γιατί εκείνες πρώτες κατάλαβαν τι ήθελε να πει η θεά και πού βρισκόταν ένα μέλλον καλό για την δική τους πόλη.

Στην εποχή μας ζούμε τον θάνατο του παλιού, όπου παλιό είναι η μίμηση ξένων προτύπων, η υπακοή σε ατελέσφορες ιδεολογίες περί κοινωνικών μετασχηματισμών και η πίστη μας σε «σωτήρες».

Σωτήρες πια δεν υπάρχουν. Ο κάθε ένας καλείται να σώσει τον εαυτό του από την θλίψη που απειλεί να τον καταβάλει και να αντιμετωπίσει την ζωή με αισιοδοξία και σθένος.

Είναι μια ωραία εποχή αυτή που ανατέλλει. Ο άνθρωπος θα βρει και πάλι τις ανώτερες δυνάμεις της διανοίας του, θα εργαστεί για καλά έργα και θα αναβαπτιστεί στις αξίες που δημιούργησαν τον πολιτισμό μας.

Νομίζω ότι φθάσαμε στο μη παρέκει. Τα δοκιμάσαμε όλα και δεν έχουν επιτύχει. Ίσως είναι καιρός να δοκιμάσουμε την πίστη στον εαυτό μας, την πεποίθησή μας ότι ο άνθρωπος γεννιέται για να κάνει καλά έργα και την αδάμαστη αισιοδοξία που πάντα μας διέκρινε ως Έλληνες.

Οι Έλληνες έβλεπαν τους Πέρσες να έρχονται, πίσω από αυτούς έβλεπαν να έρχονται αιώνες σκοτεινοί, γεμάτοι θλίψη και όμως είχαν το θάρρος να κάνουν μέχρι την τελευταία στιγμή καλά έργα.

Εμείς βαδίζουμε προς το φως. Οι σκοτεινοί αιώνες έχουν περάσει. Μπορούμε να μην το έχουμε δει ακόμα, όμως το φως υπάρχει και περιμένει τον κάθε έναν από εμάς να αναβαπτιστεί στις αρετές της δικής του διανοίας και να ανακαλύψει έναν εαυτό που τον ικανοποιεί και τον δικαιώνει.

Όμως, τι είναι το φως; Μήπως είναι μια συγκεκριμένη δέσμη φωτονίων που διαπερνά τα μαύρα πέπλα της συνείδησής μας και εγκαθίσταται στον νου μας; Ή μήπως είναι η ελπίδα και η ανάγκη να δουλέψουμε για έναν καλύτερο κόσμο;

Είναι και τα δύο.

Η ελπίδα και η ανάγκη ενώνονται με το φως που διαλύει τα μαύρα πέπλα της απελπισίας και συγκροτούν μια συνεχή κατάσταση αφύπνισης που ζωογονεί το νου μας.

Οι ιδιότητες που έχει ο άνθρωπος είναι αρκετές για να ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια, όλες τις ανασφάλειες και όλους τους φόβους. Αρκεί να τις αφυπνίσουμε.

Για να αφυπνίσουμε τις ανθρώπινες ιδιότητές μας αρκεί να επιθυμήσουμε για λίγο μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, με περισσότερη φροντίδα για τον άνθρωπο και λιγότερη φροντίδα για τα υλικά αγαθά που γίνονται σκόνη.

Όταν επιθυμούμε την ανθρωπιά γύρω μας ο νους μας φωτίζεται και ο εγκέφαλός μας λειτουργεί σε υψηλότερες συχνότητες. Τότε, οι φόβοι απομακρύνονται, οι ανασφάλειες υποχωρούν και η γενναιότητα επικρατεί μέσα μας και γύρω μας.

Χρειάζεται να προσέχουμε πολύ καλά τι συμβαίνει γύρω μας. Οι καιροί είναι δύσκολοι και ο μόνος τρόπος για να μην επαναλάβουμε τα λάθη μας είναι να μάθουμε όσο πιο πολλά μπορούμε από την εποχή που ζούμε.

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την εύκολη διάδοση ειδήσεων, υπάρχουν όλα τα μέσα για να επιτευχθεί αυτό. Επιπλέον, στα πλαίσια της δημοκρατίας, ο κάθε ένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του σε διάφορα μέσα.

Είναι όμως αλήθεια τα όσα ακούμε; Ή μήπως είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας παραπλάνησης και αποπροσανατολισμού; Αυτό, δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε.

Όμως μπορούμε να σκεπτόμαστε. Το μεγαλύτερο δικαίωμα του ανθρώπου, η μεγαλύτερη ελευθερία προκύπτει από την ικανότητά του να σκέπτεται με ήρεμη και λογική σκέψη.

Η ηρεμία είναι αυτή που προσέλκυσε πολλούς ανθρώπους στον τρόπο σκέψης της ελληνικής φιλοσοφίας. Εκεί οι άνθρωποι αρκούνται να ερευνούν προσπαθώντας να διαλευκάνουν τα μυστήρια του βίου και να ασκήσουν τον νου τους με τρόπο ώστε να ανακαλύπτει εύκολα την αλήθεια με τις δικές τους δυνάμεις.

Είναι ωραίο να στηρίζεται ο άνθρωπος στις δικές του δυνάμεις για να ερευνά όσα συμβαίνουν στην εποχή του και να καταλήγει σε ορισμένα συμπεράσματα που είναι δικά του. Η επιδίωξη της ελεύθερης σκέψης φέρνει πάντα την ηρεμία στην ψυχή, την φιλανθρωπία στον νου και την αγάπη για τον άνθρωπο σε όλες του τις εκφράσεις.

Στις παλαιές εποχές οι άνθρωποι συνήθιζαν να στρέφονται σε ανώτερες δυνάμεις για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα του βίου τους. Ήταν ωραίες εποχές τότε, ο άνθρωπος έκανε το προφανές, αναγνώριζε την αδυναμία του και ζητούσε βοήθειες.

Τότε ερχόταν η βοήθεια άλλοτε με την μορφή στοχαστικών κειμένων, άλλοτε με την μορφή μιας απρόσμενης καλοτυχίας και άλλοτε με την μορφή καινούριων ανθρώπων που ερχόντουσαν και έφερναν καινούριες δυνάμεις.

Σήμερα, αισθανόμαστε ότι έχουμε πολλές βοήθειες από την επιστήμη, από την οργανωμένη κοινωνία, από τους άλλους γύρω μας. Και πράγματι έτσι είναι. Όμως, είμαστε αβοήθητοι στο πιο σημαντικό από όλα που είναι η ψυχική μας υγεία.

Τα φάρμακα δεν θεραπεύουν την ψυχή. Απλώς αποκοιμίζουν τον άνθρωπο για να μην αντιδρά στα κελεύσματα της ψυχής του. Όμως τα έργα της διανοίας είναι βάλσαμο για την ψυχή και μάλιστα όταν έχουν γραφεί και προορίζονται για να βοηθήσουν τον άνθρωπο στα θέματα της ψυχικής του υγείας, είναι πολύ αποδοτικά.

Η Ψυχική Υγεία είναι ένα βιβλίο που έχει γραφεί για να βοηθήσει τον άνθρωπο να βρει και να θεραπεύσει τις αιτίες της δικής του δυσπραγίας. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και έχει διαφορετικά θέματα. Όλοι όμως έχουμε μια κοινότητα σε ό,τι αφορά την ψυχή μας. Δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε. Δεν μπορούμε να ενεργούμε συστηματικά εις βάρος των ψυχικών μας δυνάμεων. Και δεν μπορούμε να καταπνίξουμε την φωνή της ψυχής μας σε έναν οχετό σύγχρονων αντιλήψεων και απόψεων, οι περισσότερες από τις οποίες είναι εσφαλμένες.

Όταν διαβάζουμε την  «Ψυχική Υγεία» κάτι μέσα μας ξυπνά και δίνει τις πρώτες ενδείξεις της δικής του παρουσίας στην ζωή μας. Είναι η μνήμη μας, η βαθιά μνήμη του ανθρώπινου είδους, η φυλετική μας μνήμη που έχει αποθηκεύσει όλες τις ενδείξεις θάρρους και σθένους που επιδείξαμε μπροστά στις αντιξοότητες. Είναι ωραία αυτή η αφύπνιση και μας φορτίζει με δυνάμεις, τις δυνάμεις που επέδειξε εκείνος ο μικρός ανθρωπίδης που κατάφερε να σταθεί στα δύο του πόδια και να κοιτάξει τον ουρανό και μετά να προχωρήσει με τόση αποφασιστικότητα και θάρρος ώστε σήμερα να έχει κατακτήσει τα άστρα.

Στις εποχές του εγκλεισμού (lockdown) δύο πράγματα μπορούμε να κάνουμε για να διατηρήσουμε την ηρεμία και την αποστασιοποίηση από τους φόβους.

Το πρώτο είναι να στραφούμε στον εαυτό μας. Εφόσον οι πολύβουες συναντήσεις έχουν καταργηθεί εκ των πραγμάτων και ο συνωστισμός είναι ανεπίτρεπτος, ο εαυτός μας μπορεί να γίνει μια πολύ καλή παρέα.

Είναι αλήθεια ότι για να βρεθεί κανείς με τον εαυτό του και να κάνει καλή παρέα με αυτόν, χρειάζονται κάποιες έκτακτες συνθήκες, αφού μέχρι πρότινος η εποχή μας επιζητούσε πολλή επικοινωνία, πολλή εξωστρέφεια και πολλές παρέες.

Εξωστρέφεια στην δουλειά, εξωστρέφεια στον ελεύθερο χρόνο ακόμα και στον ύπνο, εξωστρεφείς παραμέναμε.

Παράλληλα ο εαυτός μας βρισκόταν πάντα εκεί, επιφορτισμένος να διατηρεί τις αναμνήσεις μας, να μας θυμίζει τις ωραίες στιγμές και να μας επισημαίνει τι πραγματικά μας ευχαριστεί και μας κάνει καλό. Μόνο που δεν είχαμε χρόνο να του αφιερώσουμε.

Όταν κάνουμε καλή παρέα με τον εαυτό μας, τότε έρχονται και οι δάσκαλοι στην ζωή μας. Ο δάσκαλος μπορεί να είναι ένας απλός άνθρωπος που λέει κάτι σωστό και το παρατηρούμε, ενώ στις εποχές της εξωστρέφειας θα το πετούσαμε στον κάλαθο των αχρήστων.

Ή μπορεί να είναι ένας από τους γνωστούς δασκάλους, αυτούς που γράφουν βιβλία για να εκφράσουν τις απόψεις και τις θέσεις τους. Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, θα έρθουν και αυτοί οι δάσκαλοι και θα διαβάσουμε τα κατάλληλα βιβλία.

Οι εποχές του εγκλεισμού είναι εποχές αγάπης. Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας, ας αγαπήσουμε τους δασκάλους που θα έρθουν κοντά μας και ας αγαπήσουμε ξανά τις παναθρώπινες αξίες. Τότε θα έχουμε κάνει ένα βήμα για τον πραγματικό απεγκλωβισμό μας, από ό,τι μας στενοχωρεί και μας καταδυναστεύει.

Πολλές φορές οι σκέψεις μας είναι σκόρπιες, απομονωμένες η μία από την άλλη και χωρίς προοπτική να ενωθούν μεταξύ τους. Για να ενωθούν οι σκέψεις μας και να αναπτυχθούν χρειάζονται τον κατάλληλο χώρο, που είναι ο χώρος της δικής μας διανοίας.

Ας φανταστούμε την διάνοια σαν τον καμβά ενός επιδέξιου ζωγράφου, που γνωρίζει πολύ καλά τι θα ζωγραφίσει. Εμείς όμως κοιτάζουμε τον άδειο καμβά και προσπαθούμε να δούμε τι μπορεί να υπάρξει.

Εμείς είμαστε ο ζωγράφος, εμείς και οι παρατηρητές. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι στον χώρο της δικής μας διανοίας, οι σκέψεις μπορεί να είναι ενωμένες και να φτιάχνουν μια ωραία σύνθεση που λέει πολλά, τότε έχουμε κάνει ένα βήμα προς τις πηγές της ψυχικής μας γαλήνης.

Όπου η ψυχική γαλήνη είναι ο τόπος όπου τα οράματα βρίσκουν το καταφύγιό τους, οι σκέψεις μας ενώνονται σε ωραίες συνθέσεις και οι λογισμοί μας βρίσκουν τα ασφαλή τους λιμάνια.

Ο άνθρωπος στην ακάματη πορεία του προς την γνώση έχει δύο σημαντικούς συμμάχους. Ο ένας είναι η αγάπη του προς τα ωραία έργα, αυτά που γίνονται για να βοηθήσουν τους ανθρώπους να προοδεύσουν και να ανακαλύψουν σιγά σιγά τις αρετές της δικής τους διανοίας.

Ο άλλος σύμμαχος είναι οι αναμνήσεις του από εκείνες τις εποχές που το ανθρώπινο είδος ευημερούσε και ο άνθρωπος ανακάλυπτε τις δυνατότητες της δικής του διανοίας.

Ο κάθε ένας από εμάς γνωρίζει πράγματα με έναν αυθόρμητο, ενορατικό τρόπο, ή διαισθάνεται πράγματα, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει από πού προέρχονται αυτές οι γνώσεις.

Ο κάθε ένας από εμάς θυμάται στιγμές που κατέφυγε στην εσωτερική του γνώση για να βρει απαντήσεις σε σημαντικά προβλήματα που τον βασάνιζαν.

Και ο κάθε ένας από εμάς γνωρίζει στιγμές που αίρεται και ενώνεται με έναν ανώτερο κόσμο ιδεών, σκέψεων και σοφίας πολύ διαφορετικό από την συνήθη πραγματικότητα που βιώνει.

Ας εμπιστευθούμε τον εαυτό μας και ας του δώσουμε τον χώρο για να ξεδιπλώσει τις αρετές της δικής του διανοίας και τις πηγές της δικής του σοφίας. Τότε εμείς θα έχουμε γίνει υγιέστεροι και ευτυχέστεροι και ο κόσμος γύρω μας θα έχει γίνει λίγο καλύτερος.

Από τα πολύ παλιά χρόνια μιλάμε για το φως και το σκότος. Στην φαντασία των πρωτόγονων ανθρώπων το φως ήταν κάτι καλό που το ήθελαν όλοι, ενώ το σκότος ήταν δυσάρεστο και προσπαθούσαν να το αποφύγουν.

Όμως τι είναι το φως; Μήπως είναι μια ενέργεια που παράγεται στον εγκέφαλό μας όταν αυτός ασχολείται με έργα υψηλής αξίας, ή μήπως είναι μια ενέργεια που υπάρχει γύρω μας και εγκλείεται σε έργα υψηλής αξίας, που άλλοι έχουν δημιουργήσει;

Τι είναι το σκότος; Μήπως είναι μια δυσάρεστη κατάσταση που επικρατεί στον εγκέφαλό μας όταν οι σκέψεις μας είναι άγονες και συμφύρονται η μία με την άλλη, σε έναν συμφυρμό που μας δυσαρεστεί και μας παράγει άγχος;

Ή μήπως είναι μια δυσάρεστη κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και επηρεάζει τον εγκέφαλό μας με αρνητικό τρόπο;

Ίσως είναι και τα δύο. Το φως μέσα μας είναι το ίδιο με το φως που υπάρχει γύρω μας. Και αντιστοίχως το σκότος.

Μήπως όταν εννοούμε να φωτιστούμε, εμείς βοηθάμε το φως να αναπτυχθεί μέσα μας και εκείνο συντονίζεται με το φως γύρω μας; Μήπως η επιδίωξή μας να παραχθεί φως, ισοδυνάμως απομακρύνει το σκότος;

Το σκότος δεν μπορούμε να το πολεμήσουμε ευθέως, όμως μπορούμε να το αφανίσουμε καθώς μέσα μας επιδιώκουμε να αναπτυχθεί η αγάπη για τα έργα της διανοίας, η αγάπη για τον εαυτό μας και για κάθε συνάνθρωπό μας που έχει υψηλές αξίες.

Ο κορωνοϊός δεν ήρθε για να μας αφανίσει. Ήρθε για να μας αφυπνίσει. Προκάλεσε μια έκτακτη κατάσταση βάζοντάς μας μπροστά σε προβλήματα που η ανθρωπότητα συνεχώς αντιμετώπιζε στο παρελθόν, αλλά εμείς πιστεύαμε ότι έχουν εξαλειφθεί. Είχαμε ξεχάσει τι είναι μια επιδημία.

Νομίζαμε ότι καθώς ασχολούμαστε με τα τρέχοντα και μας απορροφά η επανάληψη της καθημερινότητάς μας, είμαστε ασφαλείς. Οι μόνοι αντίπαλοι που βλέπαμε μπροστά μας ήταν η οικονομική κρίση, το γήρας, ίσως ορισμένες ασθένειες και η αμετροέπεια των φιλοδοξιών μας.

Ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ ασφαλής όσο ζει σε αυτόν τον πλανήτη, είτε οι φυσικές καταστροφές, είτε οι ιοί, είτε τα βακτήρια θα του υπενθυμίζουν πάντα την θνητότητά του. Όμως γιατί να έχουμε τον φόβο της θνητότητας; Γιατί να μην διασφαλίζουμε την αθανασία, επιλέγοντας να ασχοληθούμε με τα μεγάλα και όχι μόνο με τα καθημερινά της επιβίωσής μας; Όπως έχουν δείξει οι μεγάλοι φιλόσοφοι, ο άνθρωπος υπερβαίνοντας τον εγκλωβισμό του στα θέματα της επιβίωσης, ανέρχεται αυτοδυνάμως στα ύψη της δικής του διανοίας και κατακτά την αθανασία.

Στις σκοτεινές εποχές που διανύουμε, χρειαζόμαστε όσο τίποτα άλλο, το φως. Ο ήλιος δεν είναι πια αρκετός, χρειαζόμαστε και αυτήν την αστείρευτη πηγή ενέργειας που υπάρχει μέσα μας και ονομάζεται «εσωτερικό φως».

Πώς όμως μπορούμε ξανά να βρούμε το εσωτερικό μας φως, στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε; Ίσως αν βρούμε μια πηγή φωτός που ενεργοποιεί κατάλληλα τον εγκέφαλό μας, να ενεργοποιήσουμε ξανά τις πηγές του εσωτερικού μας φωτός και να επωφεληθούμε από την αστείρευτη ενέργειά τους.

Σήμερα, επιλέξαμε για να σας προτείνουμε πέντε βιβλία από την Δύναμη της Διανοίας. Το κάθε ένα από αυτά αλλά και όλα μαζί ενεργοποιούν τις πηγές του εσωτερικού μας φωτός.

1. Η αφύπνιση της Ελληνικής Διανοίας. Κάνει κάθε άνθρωπο να θυμηθεί τις ιδιότητες της δικής του διανοίας και να τις επιδιώξει.
2. Ο Ελληνικός λόγος αναβαθμίζει την νοημοσύνη. Αναδύεται στον άνθρωπο η ικανότητα να γράφει και να διαβάζει με στρωτό Ελληνικό λόγο.
3. Τα έργα της διανοίας είναι βάλσαμο για την ψυχή. Προκαλεί κάθε άνθρωπο να διαλέξει τα κατάλληλα βιβλία, για να προστατέψει την διάνοιά του από τους ιούς.
4. Η Αγάπη που κτίζει Παρθενώνες. Φέρνει κοντά μας την αγάπη που μας βοηθάει να κάνουμε τεράστια έργα, πέρα από κάθε προσδοκία.
5. Ο Θόλος που στεγάζει την ελπίδα μας. Δίνει στον άνθρωπο τροφή και προστασία για να μην χάνει τον δρόμο του και σπαταλά τις δικές του δυνάμεις.

Το βιβλίο “Η Ψυχική Υγεία” απελευθερώνει την ψυχή από τα βάρη. Δίνει δυνάμεις στους αδύναμους. Βοηθάει τους θλιμμένους.

Το βιβλίο “Το Έργο της Ζωής” δίνει δυνάμεις σε αυτούς που δεν έχουν. Τροφοδοτεί την ψυχή με καλές δυνάμεις.  Δίνει στους ανθρώπους ελπίδα για το μέλλον.

Το βιβλίο “Ο Θόλος που στεγάζει την ελπίδα μας” δίνει στον άνθρωπο τροφή και προστασία για να μην χάνει τον δρόμο του και σπαταλά τις δικές του δυνάμεις.

Τα τρία βιβλία μαζί μας βοηθούν να ανοίξουμε τις πύλες των ανώτερων δυνάμεων της διανοίας που διαθέτουμε.

Θα τα βρείτε στον δικτυακό τόπο www.kinoniagnosis.com