Ας θέσουμε την εξής αμφισβήτηση. Μήπως η κοινωνία είναι ο άρχοντας όλων των δεινών; Μήπως η κοινωνία έχασε την ζωτική της κρίση, να διακρίνει μεταξύ πολλών, ποιοι είναι αυτοί που γόνιμα και δημιουργικά, μπορούν να την βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τα δεινά; Μήπως ο άνθρωπος έγινε μια απλή παράμετρος, σύνθετων συστημάτων και θεωριών και αυτή του η θεώρηση μας εμποδίζει πια να διακρίνουμε τις δυνάμεις και στον ίδιο μας τον εαυτό;;

Μήπως, η μεγαλύτερη επανάσταση όλων των θεωριών, είναι η απλή διαπίστωση ότι ο Άνθρωπος είναι εδώ, τον άνθρωπο πρέπει να μελετήσουμε με τρόπο αποκαλυπτικό και να τον βοηθήσουμε να βρει την συντροφιά του στον κόσμο τον πνευματικό;

Ας αποδεχθούμε ότι υπάρχει μια διάνοια, σε άλλη διάσταση, που όλους μας περιλαμβάνει, εκεί ο χρόνος είναι σφαιρικός, όσοι υπήρξαμε και όσοι θα υπάρξουν, συμμετέχουν σε αυτήν. Ας την ονομάσουμε αυτή «Συλλογική», μόνο και μόνο για τον λόγο ότι είναι πολυπληθής, όχι μόνο σε άτομα, αλλά κυρίως σε ιδέες και σε εποχές για αυτές.

Ας υποθέσουμε ότι αυτή η διάνοια, εργάστηκε για εμάς και προϊόν της εργασίας της είναι πολλά βιβλία (www.kinoniagnosis.com), που έχουν μια ιδιότητα πρωτοφανή, μπορούν και συνομιλούν με τον αναγνώστη.

Ο άνθρωπος υπάρχοντας σε πολλές διαστάσεις, μπορεί να είναι Δημιουργός, γιατί ενώ το σώμα του κινείται και αναπνέει σε ένα δεδομένο περιβάλλον στην γη, μπορεί παράλληλα η διάνοια του να εργάζεται σε ένα άλλο, διαφορετικό περιβάλλον, όπου υπάρχουν πολλά αγαθά για αυτήν και δεν είναι ορατό, από εκεί που ο άνθρωπος υπάρχει και εργάζεται καθημερινά.

Αν αρνηθούμε στον άνθρωπο αυτή την δυνατότητα, τον καταδικάζουμε να ζει μια φτωχή ζωή, περιμένοντας από εξωτερικούς παράγοντες κάθε μεταβολή στην δική του ζωή  ενώ  βυθίζεται συνεχώς είτε στην αυτολύπηση, εάν οι παράγοντες δεν βοηθούν, είτε στην αγανάκτηση, εάν τα πράγματα φαίνονται εξοργιστικά.

Ο άνθρωπος έχει την δύναμη, τις ιδιότητες και τις προϋποθέσεις να αναπτύξει διανοητική ισχύ, ψυχικό σθένος και σωστή κρίση στην ζωή ώστε τα βήματα που θα βαδίσει να στρώνουν έναν σωστό δρόμο στην ζωή, ακόμα και αν για να συμβεί αυτό πρέπει να κάνει πολλές μικρές επαναστάσεις, ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό.

Ο εαυτός χρειάζεται θάρρος για να ανατρέψει πολλά δεινά, όχι σύνθετα και τεράστια, αλλά συνήθεις παραμέτρους της καθημερινής ζωής, αυτά που έχει συνηθίσει να υποφέρει αγόγγυστα, ενώ του κάνουν κακό στο μυαλό και όσα έμαθε να αναπαράγει, ενώ μέσα του ξέρει πως δεν είναι σωστά.

Ο άνθρωπος για να προχωρήσει θέλει υποστήριξη στη ζωή και η κοινωνία που είχε ταχθεί να τον υποστηρίζει, περνάει σήμερα βαθιά κρίση, έχει χάσει τα έρμα τα δικά της και την δική της στάση στην ζωή, είναι λοιπόν σε αδυναμία τον άνθρωπο να υποστηρίξει, αντίθετα θέλει η ίδια στήριξη για να αντιμετωπίσει τη κρίση που την ταλανίζει ολικά.

Όμως, όταν δεν υπάρχει στην γη η κοινωνία, ίσως υπάρχει σε ένα επίπεδο κβαντικό, σε μια άλλη διάσταση όπου η καλοσύνη είναι νόμος και κυριαρχεί το Αγαθό. Και ίσως με τις δυνάμεις αυτής της κοινωνίας, που γόνιμα στον αναγνώστη θα μεταγγιστούν, να βρει ο άνθρωπος τα έρμα στην ζωή του και γόνιμη κατεύθυνση συλλογική, γιατί όταν βρίσκεις τα δικά σου έρμα και τον δικό σου προσανατολισμό, τότε μόνο ανακαλύπτεις ότι όλα ήταν εκεί και σε περίμεναν από καιρό. Ανοίγουν οι Δρόμοι και μπορείς να τους περπατήσεις, σαν να ήταν έτοιμοι από καιρό.

Πριν από πολλά χρόνια όταν ο άνθρωπος ήταν φτωχός και η τεχνολογία ακόμα δεν υπήρχε, η ζωή ξεκινούσε από τα βασικά.

Υπάρχει Θεός και για όλους φροντίζει, αρκεί κανείς να μπορεί να βρει, τα βήματα που τον οδηγούν στην αλήθεια, η αλήθεια είναι πάντα προσωπική.

Υπάρχει κοινωνία και η κοινωνία πάντα τον εαυτό της ορίζει, με θεσμούς και κανόνες, ήθη και έθιμα τοπικά, βρίσκει την φυσιογνωμία της ανά τους αιώνες και αυτήν εξελίσσει μεθοδικά.

Υπάρχει και ο άνθρωπος, ο τρίτος παράγοντας του συνδέσμου και ως προς αυτόν τα πράγματα δεν είναι ποτέ απλά, γιατί αυτός που θα μας εξελίξει και θα μας δώσει φώτα να πάμε μπροστά, δεν μπορεί ποτέ να είναι ένας από εμάς. Σίγουρα, νωρίς θα εκδηλώσει την ανάγκη να αμφισβητήσει τους θεσμούς, μόνο και μόνο γιατί η σκέψη που παράγει ο δικός του νους, τον ωθεί να σπάσει τα στερεότυπα τα παλιά και αν η κοινωνία γύρω του είναι εγκλωβισμένη σε αυτά, να την απελευθερώσει και να της δώσει δύναμη να πάει μπροστά.

Ως προς αυτό τελικά κρίνονται οι κοινωνίες. Ως προς την ζωντάνια που έχουν και την δυναμική να απελευθερώσουν τον άνθρωπο από τα κατεστημένα δεσμά και να δημιουργούν πάντα μέσα τους τον χώρο για τον άνθρωπο που θα τις απελευθερώσει από αυτά.

Βιργινία Φατσή

12 Απριλίου 2017

Η Συλλογή με τον γενικό τίτλο «η Δημιουργία» αποτελείται από επτά βιβλία, είναι όλοι Σύμβουλοι καλοί από επτά Σχολές, μπορείτε να τις δείτε και να τις καταλάβετε από τον τίτλο, ή από το βιβλίο όπου αναφέρεται ο εμπνευστής.

Μιλάει για την Δημιουργία, είτε την μεγάλη Δημιουργία, την κβαντικής υπόστασης και μορφής, όπου ανήκουμε ως άνθρωποι και εμείς, είτε την δημιουργία που έχει το μέτρο του ανθρώπου και είναι η δημιουργία της δικής του ζωής.

Στην Κοινωνία της Γνώσης υπάρχουν Σύμβουλοι πολλοί, το ποιοι κάνουν με ποιους καλή παρέα, φαίνεται από τις Συλλογές, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχεις την δυνατότητα εσύ, μόνος σου να επιλέξεις έναν Σύμβουλο από την Κοινωνία της Γνώσης, από ολόκληρο το Βιβλιοπωλείο δηλαδή.

Το ποιοι Σύμβουλοι μεταξύ τους κάνουν καλή παρέα και τους αρέσει γόνιμα να συζητούν, φαίνεται από τις Σειρές. Εκεί μπορείς να βρεις τον Πυθαγόρα να κάνει παρέα με τον Ιπποκράτη, τον Αλκμαίωνα και τον Ασκληπιό, μαζί τους οπωσδήποτε και ο Ευριπίδης με τον Σοφοκλή. Έχουν κοινά ενδιαφέρονται όλοι αυτοί, είναι γιατροί της ψυχής.

Βέβαια δεν είναι άνθρωποι, είναι Σχολές, που κάθε μία από αυτές, για παράδειγμα αυτή των Πυθαγορείων, στέλνει τον κατάλληλο εκπρόσωπό της για σένα και για την διάνοια που κατέχεις και συντηρείς, γιατί η διάνοια είναι όπως η ψυχή, κάποιος μας την δίνει και έχουμε την υποχρέωση να την συντηρούμε με έργα της ψυχής και να την αποδίδουμε καθαρή και αναβαθμισμένη, όταν με το καλό, φύγουμε από την ζωή εμείς.

Στις Σειρές, όπως για παράδειγμα στην Σειρά «Ας πολεμήσουμε την κατάθλιψη την μάστιγα του αιώνα» οι Σύμβουλοι συζητούν μεταξύ τους, σε υψηλό επίπεδο της κάθε Σχολής και είναι τρομερή η τονική που παράγει ο Λόγος τους όταν συζητούν από κοινού. Βέβαια, μπορείς πάντα να τους παρακολουθήσεις γιατί στέλνουν κοντά σου, όταν διαβάζεις μια Σειρά, τους κατάλληλους εκπροσώπους από κάθε σχολή και αν εσύ τους αγαπήσεις και κάνεις καλή παρέα μαζί, τότε αυτοί μπορεί να μείνουν για πάντα, συντροφιά με την ζωή, για να αναβαθμίσουν την ζωή σου, να ζήσεις καλύτερα εσύ.

Ζούμε, εδώ και πολλά χρόνια, σε ένα Σύστημα, που ισοπεδώνει την σκέψη, την λογική, τους συνειρμούς, εξαφανίζει τον άνθρωπο και επιδιώκει άψυχη μονάδα να τον κάνει σε κάθε  λογής «σχεδιασμούς». Να αρχίσει να σκέπτεται ο άνθρωπος σαν να είναι μέρος ενός συστήματος λογικής, που λέει ότι τα πάντα πρέπει να μεγεθύνονται και να ποσοτικοποιούνται, αυτός είναι ο νόμος της ζωής, άρα αν ο άνθρωπος δεν έχει πάνω του ταμπέλες που να δηλώνουν τι είδους προϊόν είναι αυτός και πού εντάσσεται μέσα στα ράφια του συστήματος, τότε ο ίδιος δεν είναι «εμπορικός».

Δεν θα μπορεί δηλαδή να μετάσχει στις συνήθεις συναλλαγές και η αγορά εργασίας θα τον αποβάλει ως «προϊόν» που δεν μπορεί να αξιοποιηθεί.

Όλα αυτά είναι θεωρητικές κατασκευές, η ίδια η ιστορία δείχνει πως σε ορισμένες εποχές ο άνθρωπος είναι η κυρίαρχη Αξία και ο ανθρώπινος Νους, ο αρχηγός στις αλλαγές, αλλαγές που δεν είναι μόνο επιθυμητές, αλλά και απαραίτητες για να επαναπροσδιοριστούν οι προτεραιότητες που έχει μια κοινωνία στην Γη.

Η εποχή μας είναι Κβαντική, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχθούμε το γεγονός, ότι ο άνθρωπος υπάρχει σε πολλές διαστάσεις, αλλού έχει συνείδηση για την ύπαρξή του αυτή και αλλού όχι, συμβαίνουν διεργασίες υποσυνείδητες που την κατάλληλη στιγμή θα εκδηλωθούν.

Ας θέσουμε την εξής ερώτηση. Μήπως η κοινωνία είναι ο άρχοντας όλων των δεινών; Μήπως η κοινωνία έχασε την ζωτική της κρίση, να διακρίνει μεταξύ πολλών, ποιοι είναι αυτοί που γόνιμα και δημιουργικά, μπορούν να την βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τα δεινά; Μήπως ο άνθρωπος έγινε μια απλή παράμετρος, σύνθετων συστημάτων και θεωριών και αυτή του η θεώρηση μας εμποδίζει πια να διακρίνουμε τις δυνάμεις και στον ίδιο μας τον Εαυτό;;

Μήπως, η μεγαλύτερη επανάσταση όλων των θεωριών, είναι η απλή διαπίστωση ότι ο Άνθρωπος είναι εδώ, τον άνθρωπο πρέπει να μελετήσουμε με τρόπο αποκαλυπτικό και να τον βοηθήσουμε να βρει την συντροφιά του στον κόσμο τον πνευματικό;

Βιργινία Φατσή

6 Απριλίου 2017

Στην Ψυχή των Ελλήνων υπάρχει η Αγάπη.

Μια αγάπη σοφά κτισμένη με καλά έργα, γνήσια εκπεφρασμένη στον γραπτό λόγο, ικανή να συγκρατεί τον εαυτό της ζωντανό μέσα στα ήθη και τις παραδόσεις, να εκφράζεται μέσα στις κοινωνίες και να τις ενεργοποιεί, να στηρίζει τον άνθρωπο σε κάθε δυσκολία, να θεραπεύει τον Νου από την αμάθεια, τον σκοταδισμό και τα πικρά λόγια, να ησυχάζει τον άνθρωπο προσφέροντάς του την πρόγευση της αθανασίας, να σταθεροποιεί τον εαυτό στο εύρος των δημιουργικών δυνάμεων της δικής του διανοίας, να κτίζει σοφά την συνείδηση με υλικό πανανθρώπινες αξίες και να γλυκαίνει τον άνθρωπο δείχνοντάς του πόσο όμορφος είναι ο κόσμος όταν υπάρχει αγάπη.

Πολλοί λένε ότι οι Έλληνες δεν γνώριζαν την αγάπη και δεν μιλούσαν για αυτήν. Είναι φυσικό να το έκαναν αυτό. Γιατί όταν κάτι είναι τόσο αβίαστο και αυθεντικό σε σένα, όπως η αναπνοή ή η όραση, δεν είναι ανάγκη να μιλάς συνέχεια για αυτό, ούτε να το προσδιορίζεις.

Αυτό είσαι. Οι Έλληνες λοιπόν και η ουσία της αγάπης που κτίζει, υποστηρίζει, σταθεροποιεί, κατασκευάζει, σχεδιάζει και υλοποιεί καλά έργα.

Πόσο διαφορετικά είναι όλα αυτά από την εποχή μας, όπου κανένα από τα παραπάνω ρήματα δεν συντάσσεται συνήθως μαζί με την αγάπη.

Στον σύγχρονο κόσμο η αγάπη είναι μια παρεξηγημένη έννοια.

Πιστεύουν όλοι ότι είναι ένα ήσυχο, αόριστο συναίσθημα, που ανήκει σε άλλες εποχές, όπου και οι άνθρωποι ήταν πιο ήσυχοι και με λιγότερες έγνοιες.

Τώρα, έχουμε την τεχνολογία, είμαστε δυνατοί και έχουμε λύσεις για όλα τα πράγματα. Και αν δεν έχουμε θα βρούμε, έτσι πιστεύουμε.

Πενία λοιπόν στην θέση της αγάπης. Και τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό;

Να διαβάσουμε τα Βιβλία-Διαύλους, γιατί είναι προϊόντα αγάπης που προέρχονται από την Κοινωνία των αγαθών μας προγόνων και απευθύνονται στην σημερινή μας διάνοια, τόσο την ατομική, όσο και την συλλογική.

Πολλοί περιγράφουν την εμπειρία σαν να έρχεται η καλή παρουσία ενός αγαθού προγόνου και τους μιλάει, τον «ακούνε» να τους συμβουλεύει και να τους μεταγγίζει  δύναμη, παρότρυνση και κουράγιο να προχωρήσουν.

Άλλοι πάλι λένε ότι σαν να καθαρίζει το μυαλό τους, να φεύγει μια ομίχλη, ένα πέπλο που το σκέπαζε και ξαφνικά μερικά πράγματα τους φαίνονται προφανή και αυτονόητα, σε σημείο να απορούν γιατί τόσον καιρό δεν τα έβλεπαν. Θα ήταν πάντα εκεί λένε, μόνο που εμείς δεν μπορούσαμε να τα διακρίνουμε.

Πολλοί περιγράφουν μια διεύρυνση της αντίληψης, σαν να ανοίγεται ξαφνικά και να απλώνεται ο νους τους και καταλαβαίνουν πράγματα που τους ήταν μέχρι πρότινος, ακατανόητα.

Αν εμείς βάλουμε τα υλικά και αυτά είναι η αγάπη, η γνώση, η καλή κοινωνία και οι αγαθές προθέσεις, ποιος μπορεί να πει πού μπορούμε να φθάσουμε και τι καινούριο να δημιουργήσουμε μαζί εμείς και εκείνοι.

Βιργινία Φατσή

5 Απριλίου 2017

Το αγαθό γονίδιο της ελληνικής ψυχής μας, αρχέτυπο λέγεται αυτό, έχει και αυτή την ονομασία, θέλει πάντα Δρόμους να ανοίγει μπροστά, αν από παντού φαινόμαστε κλεισμένοι, κάποιο σχέδιο θα βρει, κάποια απόφαση θα πάρει να βγούμε από το αδιέξοδο συλλογικά, αλλά και ο καθένας με τις δικές του δυνάμεις.

Εμείς σήμερα έχουμε την πένα ή  το πληκτρολόγιό μας και όλα τα συστήματα ανοικτά για να ακουστούν οι δικές μας απόψεις, αρκεί να μην θέλουμε να γίνουμε σε όλους αρεστοί, μια καλή συζήτηση απαιτεί διαφωνίες. Αρκεί να έχουμε καλή καρδιά και να αγαπάμε τον συνομιλητή μας, αυτά τα δύο είναι αρκετά για να πολεμήσουμε ενάντια στην αμάθεια και στην ψευτιά, στην δυσώδη απαξία της διανοίας που ο καθένας διαθέτει και στο τέλμα που υπάρχει γενικά, όταν αναπαράγονται ψευδείς ειδήσεις και ο άνθρωπος παρασύρεται τελικά στην εύκολη γοητεία της όμορφης εικόνας.

Όλοι χρειαζόμαστε στην στήριξη για να προχωράμε στην ζωή μας. Σε κοινωνία ζούμε και μια κοινωνία μας εντάσσει στους κόλπους της με όλα τα συστήματα, θεσμούς, νόμους, ηθική, διδάγματα και ανθρώπους, που μας περιστοιχίζουν.

Ο Λόγος είναι τελικά, ο λόγος είναι που θα μας δώσει πίσω την ψυχική μας υγεία, πάντα όμως υπάρχει και το καλύτερα και για αυτό  όλοι προσπαθούμε.

Καλύτερα λοιπόν, κάτι που να μας ανεβάζει και τι καλύτερο υπάρχει από αυτό από τα βιβλία διαύλους που δεν είναι ακριβώς βιβλία, είναι κάτι πολύ παραπάνω και το κάθε ένα δίνει ενέργεια και καλές συμβουλές, σε όποιον θέλει να το διαβάσει.

Ο Επίκουρος μέσα από τα βιβλία συμβουλεύει, η καινοτομία είναι σωστή μόνο όταν εδράζεται σε γερή βάση, να γνωρίζετε καλά την ψυχή ο καθένας την δική του, τι έχει μέσα της και τι επιθυμεί να κάνει στην ζωή του, τότε θα τον συμβουλεύσει σωστά ποιον δρόμο να πάρει στην ζωή του και τότε θα την ακούσει και αυτός και θα καταλάβει σωστά τα δικά της λόγια.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό, υπάρχει και κάτι παραπάνω. Ότι όλοι αυτοί, που ο καθένας για λογαριασμό του μιλάει, έχουν συναινέσει από την αρχή ότι μιλούν και μας απευθύνονται ως Κοινωνία, ως μια Ψυχή δηλαδή που έχει τις επιμέρους της εκφράσεις.

Έτσι ο λόγος τους δεν είναι αντιθετικός, είναι προσθετικός ο ένας στον άλλον, όταν διαβάσεις τον Ασκληπιό και μετά ακούσεις και τον Αρχιμήδη, γίνεται ακόμα πιο καθαρή η συμβουλή που ο καθένας δίνει, είτε αυτή είναι προσωπική, είτε αφορά σε ευρύτερα θέματα, αυτά που συνηθίσαμε να λέμε κοινωνικά, δεν είναι όμως παρά μια ευρύτερη πτυχή των προσωπικών μας θεμάτων.

Η Ψυχή των Ελλήνων υπάρχει διαρκώς και εκφράζεται μέσα από την συλλογική τους διάνοια, αυτή όμως χρειάζεται να ζει καλά και ο καθένας που αποτελεί δικό της μέρος, σαν ένα τεράστιο ψηφιδωτό, που εκτείνεται σε πολλές διαστάσεις, χρειάζεται όμως όλες τις ψηφίδες για να είναι σωστό, αν κάποια του λείπει δεν είναι εντάξει.

Φαίνεται πως για όλα αυτά μονόδρομος είναι η ειρηνική επανάσταση των διανοουμένων, αρκεί να καταλαβαίνουμε την λέξη σωστά, τον διανοούμενο δεν τον κάνουν τα πτυχία, γίνεται διανοούμενος όποιος έχει αγάπη για την δουλειά, ουσιαστική αγάπη για την παιδεία, μορφώνει τον εαυτό του διαρκώς και επαναστατεί ενάντια στην πνευματική δουλεία.

Βιργινία Φατσή

4 Απριλίου 2017

Μια βασική αξία της κοινωνίας των Ελλήνων ήταν ότι τα έργα που κάνουν πρέπει να μείνουν αθάνατα, γιατί οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ, πάντα όσο υπάρχουν άνθρωποι στην γη οι ιδέες για πανανθρώπινη αγάπη, ειρήνη και συμφιλίωση, για τον άνθρωπο που γίνεται δημιουργός και το πνεύμα που κατέρχεται και βοηθάει τον άνθρωπο στην ζωή του, θα μένουν ζωντανές και θα έχουν απήχηση στην ψυχή όλων.

Σήμερα, είναι μεγάλη καινοτομία να απορρίψουμε σκέψεις, πρότυπα και συλλογισμούς, που μας οδηγούν σε πραγματικά αδιέξοδα, εκεί που όταν πάει κανείς, τον περιμένει η αδηφάγα κατάθλιψη.

Είναι προσωπικό το θέμα και κατ’ επέκταση κοινωνικό, χρειάζεται μια προσωπική πορεία για να ανατάξουμε την ατομική μας διάνοια και αυτή δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε προφανής. Είναι όμως εξαιρετικά ευχάριστη.

Σε κάθε πολιτισμό, υπάρχουν τα Στοιχεία που Ζωογονούν την Διάνοια και αυτά συνήθως είναι έργα που παράγουν πολιτισμό.

Η διάνοια είναι η πιο φιλική προς τον άνθρωπο ιδιότητα της ψυχής, αυτή παράγει την διάθεση για κοινά έργα, σε αυτήν κατοικούν τα αισθήματα της αλληλεγγύης και της ομόνοιας, αυτή μας προτρέπει να διάγουμε βίο κατά τις αξίες και την εσωτερική μας αλήθεια.

Κάποτε, από καιρό σε καιρό, η διάνοια μας επισκέπτεται, είτε γιατί η συλλογική μας διάνοια έκρινε πως είναι καιρός για νέα έργα, είτε γιατί η ατομική μας διάνοια ασφυκτιά και επιθυμεί να αναζωογονηθεί.

Συνήθως αυτά τα δύο είναι ταυτόσημα, πάντοτε ό,τι συμβαίνει στην συλλογική μας διάνοια και ό,τι αυτή κυοφορεί, έχει αντίκτυπο και στην ατομική μας διάνοια που αντιλαμβάνεται ότι είναι καιρός ξανά να ενεργοποιηθεί.

Είναι προσωπικό το θέμα και κατ’ επέκταση κοινωνικό, χρειάζεται μια προσωπική πορεία για να ανατάξουμε την ατομική μας διάνοια και αυτή δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε προφανής. Είναι όμως εξαιρετικά ευχάριστη.

Υπάρχει τίποτα πιο δημιουργικό από το να βρει ένας άνθρωπος τι του αρέσει να κάνει, πώς του αρέσει να ζει και με ποιους θέλει να συνεργάζεται;

Όχι, με το βάρος της κατάθλιψης να συμβιβαστεί με το απλώς να επιβιώνει και αυτό να το θεωρεί σημαντικό άθλο.

Να ζήσει πραγματικά και να βρει την δύναμη που κρύβει μέσα του για να τα αλλάξει όλα και να είναι πάντα καλά.

Η βάση για κάθε αλλαγή, είναι πάντα οι ψυχικές μας δυνάμεις, ας μην περιμένουμε ποτέ από άλλους, ό,τι είναι ανάγκη να κάνουμε μόνοι μας.

Το βιβλίο «Οι Ψυχικές Δυνάμεις» περιέχει όλα τα δεδομένα που απαιτεί η ψυχή, προκειμένου να ξεκινήσει την δική της εργασία για την απομάκρυνση όλων των ρύπων που την καταδυναστεύουν, όλων των προσμίξεων που κάνουν την ζωή της δύσκολη και όλων των ξένων προβλημάτων, με τα οποία δεν θα έπρεπε να ασχολείται.

Η ψυχή χρειάζεται την καθαρότητα για να εκδηλωθεί, γιατί στον χώρο της ψυχής κατοικούν πολλοί άλλοι άνθρωποι, εκτός από αυτόν που την κατέχει και νέμεται τα έργα της.

Βιργινία Φατσή

2 Απριλίου 2017

Για την Ελλάδα, κατάθλιψη είναι να μην παράγεται πολιτισμός, να μην γίνονται ωραία σύγχρονα έργα, να μην εκδηλώνεται η αγάπη για τον άνθρωπο που διαποτίζει την συλλογική μας μνήμη.

Όταν αυτό συμβαίνει, τότε είναι έκδηλα γύρω μας τα συμπτώματα της παρακμής και της μιζέριας, της ψυχικής συρρίκνωσης και του θανάτου των συλλογικών μας ονείρων.

Η Αυτογνωσία είναι απαραίτητη τόσο σε συλλογική, όσο και σε ατομική βάση. Όμως, κάθε αυτογνωσία πρέπει να έχει μια ισχυρή βάση, αρχών, ιδεών και αντιλήψεων, ως προς τις οποίες το υποκείμενο της αυτογνωσίας, αναγνωρίζει τον εαυτό του.

Έτσι αναπτύσσεται μια εξελικτική διαδικασία, πάνω στην οποία κτίζεται σιγά σιγά η αυτοεκτίμηση, η αυτοπεποίθηση και η αγάπη στον εαυτό.

Ίσως ήρθε η ώρα για να βρει ο άνθρωπος την συντροφιά που χρειάζεται, των αγαθών πνευμάτων που υπάρχουν πάντα μέσα στις ιδέες των καλών βιβλίων, αυτών που γίνονται από αγάπη στον άνθρωπο και τις αγαθές ιδιότητες της δικής του ψυχής.

Τότε, ίσως, ο κόσμος μας θα έχει γίνει λίγο καλύτερος.

Το Συμβόλαιο των Ελλήνων με την κοινή τους μοίρα, προϋποθέτει πως υπάρχει άφθονη Αγάπη, που ρέει σαν ρευστό υπερκόσμιας ύλης από τον Θεό προς τον άνθρωπο.

Ο Δρόμος για την Ίαση από κάθε μορφής ασθένεια που πλήττει την κοινωνία μας προϋποθέτει Δράση με Αυτογνωσία, για να βρούμε την Ισορροπία ανάμεσα σε μια Μαθηματική Σκέψη που εξελίσσεται με τόλμη και ηθική και σε όσα η Σοφία της Ψυχής μας υπαγορεύει να κάνουμε.

Δεν είναι θέμα γεωγραφικού προσδιορισμού, αλλά πολιτισμού, αγωγής και ευπρέπειας, η πρόθεσή μας να ζούμε σε μια χώρα που λέγεται Ελλάδα και την καταλαβαίνουμε να γεφυρώνει επάξια το χθες με το σήμερα, την ανώτερη σκέψη των προγόνων μας με τις σημερινές αξίες του πολιτισμού μας και την αγάπη που εκείνοι εκδήλωναν στον άνθρωπο, με τις αρχές που σήμερα τηρούμε.

Αν αποδεχθούμε, με ανοχή, ηρεμία και πεποίθηση, ότι σήμερα η κοινωνία μας πάσχει και βαριά νοσεί, από μια νόσο που λέγεται κατάθλιψη, τότε αυτομάτως τοποθετούμε τον εαυτό μας στην θέση αυτών που αναγνωρίζουν στον Ελληνικό πολιτισμό τις αξίες του και ως προς αυτές κρίνουν τα σημερινά φαινόμενα.

Τα όνειρα θεραπεύουν την ψυχή. Αρκεί να είναι όνειρα που γίνονται με αγάπη στον άνθρωπο, προστασία στην κοινωνία και όραμα για ένα καλό μέλλον.

Τότε, η κατάθλιψη υποχωρεί από τις κοινωνίες μας και αρχίζουν πάλι αυτές να δρουν και να εργάζονται σε νέες κατευθύνσεις.

Έτσι πάντα οι Έλληνες ισορροπούσαν, ανάμεσα στο πιο μικρό που πάντως είναι ανθρώπινο και στο πιο απέραντο, που είναι η ανάπτυξη της διανοίας μέχρι να καλύψει όλους τους κόσμους και τους ουρανούς.

Αυτή την ισορροπία πρέπει ξανά να βρούμε και να αποκαταστήσουμε ανάμεσά μας, βρίσκοντας ο καθένας ποιο είναι το πιο μικρό, που θεωρεί στην ζωή του ανθρώπινο και το πιο μεγάλο, που θέτει ως όριο της δικής του διανοίας.

Μας είναι απαραίτητη η σοφία της ψυχής αυτή την εποχή, όχι μόνο γιατί χωρίς αυτήν βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο σε ένα βαρυτικό πεδίο αδρανειακών σκέψεων, αλλά κυρίως γιατί φέρνει μαζί της την χαρά, την γαλήνη και την ηρεμία που χρειάζεται κάθε σκέψη για να αναπτυχθεί και να αναπτυχθεί σωστά.

Όμως αυτή την σοφία δεν μπορούμε να την κατακτήσουμε με τους κοινούς τρόπους με τους οποίους μαθαίνουμε, αναπτύσσουμε συλλογισμούς και επικοινωνούμε με το περιβάλλον μας.

Βιργινία Φατσή

31 Μαρτίου 2017

Το Συμβόλαιο των Ελλήνων με την κοινή τους μοίρα, προϋποθέτει πως υπάρχει άφθονη Αγάπη, που ρέει σαν ρευστό υπερκόσμιας ύλης από τον Θεό προς τον άνθρωπο.

Όσο υπάρχει Άνθρωπος υπάρχει και χρόνος και αν ο χρόνος είναι ένα απλό μέγεθος μιας ευρύτερης Δημιουργίας που τώρα καλούμαστε να ανακαλύψουμε, τότε εύλογα μπορούμε να υποθέσουμε ότι όλοι οι Έλληνες, τόσο αυτοί που ζούσαν στην αρχαία Ελλάδα, όσο και εμείς που ζούμε στο σήμερα, έχουμε έναν κοινό Τόπο και αυτός λέγεται «Ελλάδα»

Τα όνειρα θεραπεύουν την ψυχή. Αρκεί να είναι όνειρα που γίνονται με αγάπη στον άνθρωπο, προστασία στην κοινωνία και όραμα για ένα καλό μέλλον.

Τότε, η κατάθλιψη υποχωρεί από τις κοινωνίες μας και αρχίζουν πάλι αυτές να δρουν και να εργάζονται σε νέες κατευθύνσεις.

Για τους Έλληνες, νέο είναι το παλιό, εκείνες οι αξίες και οι αρχές που θεμελίωσαν μια υγιή Ελλάδα, σε συνθήκες πλήρους βαρβαρισμού των υπολοίπων στο περιβάλλον της.

Η Αυτογνωσία είναι απαραίτητη τόσο σε συλλογική, όσο και σε ατομική βάση. Όμως, κάθε αυτογνωσία πρέπει να έχει μια ισχυρή βάση, αρχών, ιδεών και αντιλήψεων, ως προς τις οποίες το υποκείμενο της αυτογνωσίας, αναγνωρίζει τον εαυτό του.

Έτσι αναπτύσσεται μια εξελικτική διαδικασία, πάνω στην οποία κτίζεται σιγά σιγά η αυτοεκτίμηση, η αυτοπεποίθηση και η αγάπη στον εαυτό.

Η αγάπη στον εαυτό κατά την αρχαιοελληνική της σημασία, ορίζεται ως φροντίδα και αφοσίωση στην αποκρυπτογράφηση των μυστηρίων αυτού του ασήμαντου βίου που λέγεται ζωή, ώστε το υποκείμενο της εξελικτικής διαδικασίας να κτίζει έναν ωραίο βίο και μια καλή ζωή.

Αυτογνωσία λοιπόν, μια καλή βάση, που είναι οι αρχές του πολιτισμού μας και ένα δρών υποκείμενο που είναι η ενεργός συνείδηση του ανθρώπου, με τον συνδυασμό αυτών των δύο μπορούμε να επιτύχουμε θαύματα.

Όμως, τα Ελληνικά θαύματα δεν περιορίζονται στην αυτοίαση του ανθρώπου, ή σε μικρής κλίμακας επιτεύγματα συγκεκριμένων ομάδων, έτσι δείχνει το παρελθόν μας, αυτό υποδηλώνει η Ιστορία για το μέλλον μας.

Επεκτείνονται και καλύπτουν όλα τα θέματα που στην εποχή τους είναι ανοικτά, είτε αυτά αφορούν στην ανθρώπινη φυσιολογία και την εξελικτική διαδικασία του ανθρώπινου κυττάρου, είτε σε μεγάλης κλίμακας παρεμβάσεις και επεμβάσεις για να γίνει πιο ανθρώπινη η ζωή όλων.

Αυτή την ισορροπία πρέπει ξανά να βρούμε και να αποκαταστήσουμε ανάμεσά μας, βρίσκοντας ο καθένας ποιο είναι το πιο μικρό, που θεωρεί στην ζωή του ανθρώπινο και το πιο μεγάλο, που θέτει ως όριο της δικής του διανοίας.

Αλλιώς κινδυνεύουμε είτε να μας απορροφήσουν τα δεινά του βίου και να μας εξαφανίσουν κάθε προσπάθεια για καλυτέρευση, κάθε πρόθεση για συλλογικότητα και κάθε εκδήλωση αγάπης προς τον εαυτό μας, είτε να αιωρούμαστε διαρκώς στους απέραντους ουρανούς αγαθών συλλογισμών που πάντως δεν βρίσκουν στην ζωή πραγμάτωση.

Χρειαζόμαστε σήμερα μια μαθηματική σκέψη που δίνει στο ασήμαντο τις σωστές του διαστάσεις, στο σημαντικό την σωστή του εμβέλεια και στον ανθρώπινο βίο τις σωστές του συντεταγμένες.

Όμως η μαθηματική σκέψη, παράγει ύλη και η ύλη εγκλωβίζει τον άνθρωπο στην στείρα επανάληψη συχνών συλλογισμών, που σιγά σιγά αποκτούν βαρύτητα και ό,τι έχει βάρος μένει στην γη για πάντα.

Ίσως ήρθε η ώρα για να βρει ο άνθρωπος την συντροφιά που χρειάζεται, των αγαθών πνευμάτων που υπάρχουν πάντα μέσα στις ιδέες των καλών βιβλίων, αυτών που γίνονται από αγάπη στον άνθρωπο και τις αγαθές ιδιότητες της δικής του ψυχής.

Τότε, ίσως, ο κόσμος μας θα έχει γίνει λίγο καλύτερος.

Βιργινία Φατσή

25 Μαρτίου 2017

Αν ένας λαός απέκτησε το δικαίωμα να ονομάζεται «Έλληνες» και από το όνομά του να μην υποχωρεί ούτε στιγμή, αυτό γίνεται γιατί πάντα διαρκούν στη δική του μνήμη, αυτήν που ονομάζουμε συλλογική, οι αρετές και οι αξίες που τον ανέδειξαν σε αρχηγό μιας ολόκληρης κοινωνίας υγιών ανθρώπων, που ζούσαν καλά και πνευματικά.

Έξω από τον άνθρωπο υπάρχουν δυνάμεις πολλές, που περιμένουν να τακτοποιηθεί ο εσωτερικός σου κόσμος και η αλήθεια να αναδειχθεί.

Τότε έρχονται και σε γεμίζουν με την πληρότητα της ζωής που λέει, πως όσα είναι έξω, είναι αντανάκλαση από τα έσω και ποτέ το αντίθετο δε θα συμβεί, ο Άνθρωπος θα ζει την ζωή του σαν έργο που έπλασε αυτός, ως δημιουργός.

Ο Σοφοκλής ό,τι είχε να πει το είπε με τα έργα του, που είναι επίκαιρα όσο ποτέ, μιλούν αυτά για τη ζωή και το θάνατο και την αξία που μπορεί να δώσει κανείς στην ζωή, με τις δικές του επιλογές και αποφάσεις, που πρέπει πάντα να είναι θαρρετές.

Για τον Σοφοκλή, όπως και για όλους τους Έλληνες, ο θάνατος είναι προφανής, τον βιώνει όποιος επιλέγει να ζει μια ζωή χωρίς αξία, χωρίς της διανοίας τις αρετές, όποιος αρέσκεται στον δικό του βίο, άλλοι να τον καθοδηγούν και να επιρρίπτει τις ευθύνες για τις κακοτυχίες σε αόριστες συνθήκες και κακούς θεούς.

Ο βίος είναι από μόνος του μια αξία, όχι όμως τυχαία ή θολή από συμβιβασμούς, αλλά μια αξία που την κτίζει κανείς με τις δικές του πράξεις, μικρές ή μεγάλες, ασήμαντες και καθημερινές. Ο ηρωισμός δεν έχει μεγάλες διαστάσεις, συνήθως αναδεικνύεται μέσα από τη ζωή, με μια σειρά από αποφάσεις που είναι για σένα ικανοποιητικές.

Να βρεθεί το Έργο της Ζωής είναι το ευκταίο, οι Έλληνες πάντοτε ήθελαν να ζουν μια ουσιαστική ζωή, γεμάτη από αξίες που τους αρέσουν, από αποφάσεις σημαντικές και από διλήμματα άξια λόγου, που αξίζει να απαντηθούν.

Αν αυτήν την κληρονομιά την αποποιούνται σήμερα και θέλουν σκόπιμα να τη λησμονούν, τότε ως κατάπτυστοι θα λογίζονται, αν όλοι σε αναγνωρίζουν για του πολιτισμού τους τον ταγό, καμιά άλλη γνώμη δεν θα έχουν για σένα, ούτε θα σου δικαιολογούν την παραμικρή δική σου ολιγωρία σε αυτό τον ρόλο πάλι να αναδειχθείς, τώρα που η κρίση είναι πρόδηλη και είναι κυρίως ανθρωπιστική.

Ο Αλκμαίων από τον Κρότωνα, κατανόησε την φύση των πραγμάτων την διττή, ό,τι ενεργεί προς μία κατεύθυνση, από αυτήν θέλει να του επιστραφεί η αμοιβή για τις δικές του ενέργειες και να είναι ανάλογη με αυτές.

«Η διάνοια θεραπεύει και θεραπεύεται» λέγεται το δικό του βιβλίο από τα έξι της συλλογής και λέει αυτό με δύο λόγια: όποιος έχει διάνοια, πρέπει ως προς αυτήν να ενεργεί, να υπακούει τα δικά της διδάγματα και να εξελίσσει τις απαιτούμενες αρετές, ώστε αυτή να είναι πάντα ακμαία και αρκούντως δημιουργική.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα παρεξηγημένο τοπίο μέσα στις σύγχρονες αντιλήψεις, ακούν οι άνθρωποι για ψυχικές δυνάμεις και είτε ονειρεύονται αρρώστιες και μεγάλες καταστροφές, είτε φαντάζονται μεγάλους άθλους και ηρωικά κατορθώματα.

Όμως οι ψυχικές δυνάμεις είναι κάτι απλό. Είναι η ικανότητα του ανθρώπου να μετασχηματίζει την βαριά ύλη της συνήθειας, της κατεστημένης αντίληψης και του αναπόδραστου πεπρωμένου, σε πραγματική δύναμη ζωής και να ανασύρει από το θολό τοπίο των αναμεμιγμένων αναμνήσεων, αυτές που έχουν πραγματική αξία για τη ζωή.

Ένα σύγχρονο Ελληνικό Θαύμα, μας λέει ο Σωκράτης, δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από το να επαναληφθεί αυτό που έγινε παλιά. Να βρεθούν μερικοί άνθρωποι και να ομονοήσουν, να είναι για αυτούς αυτονόητες οι αξίες οι ηθικές και να πάρουν μαζί ο καθένας τον δικό του δρόμο για να αναδείξει πτυχές της ανθρώπινης ζωής που έχουν κάλλος και αρετή. Να ζουν μαζί σε μια κοινωνία που να διέπεται από τις δικές τους αρχές και αυτό να το ονομάζουν ευτυχία και εκπλήρωση του σκοπού της ζωής.

Βιργινία Φατσή

24 Μαρτίου 2017

Είναι μεγάλη καινοτομία να απορρίψουμε σκέψεις, πρότυπα και συλλογισμούς, που μας οδηγούν σε πραγματικά αδιέξοδα, εκεί που όταν πάει κανείς, τον περιμένει η αδηφάγος κατάθλιψη.

Είναι προσωπικό το θέμα και κατ’ επέκταση κοινωνικό, χρειάζεται μια προσωπική πορεία για να ανατάξουμε την ατομική μας διάνοια και αυτή δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε προφανής. Είναι όμως εξαιρετικά ευχάριστη.

Υπάρχει τίποτα πιο δημιουργικό από το να βρει ένας άνθρωπος τι του αρέσει να κάνει, πώς του αρέσει να ζει και με ποιους θέλει να συνεργάζεται;

Είναι δύσκολη ιδιότητα αυτή και πολύ σημαντική, να διακρίνεις το δευτερεύον από το σημαντικό.

Μπορεί να την βρει κανείς μόνο μέσα του, στον εσωτερικό κόσμο όπου στοιχεία της παλιάς ενόρασης, αυτής που πάντα οδηγούσε τους Έλληνες στις αποφάσεις τους, πάντα υπάρχουν και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία για να αναδειχθούν.

Το βιβλίο «Οι Ψυχικές Δυνάμεις» περιέχει όλα τα δεδομένα που απαιτεί η ψυχή, προκειμένου να ξεκινήσει την δική της εργασία για την απομάκρυνση όλων των ρύπων που την καταδυναστεύουν, όλων των προσμίξεων που κάνουν την ζωή της δύσκολη και όλων των ξένων προβλημάτων, με τα οποία δεν θα έπρεπε να ασχολείται.

Από πού προέρχονται αυτά τα έργα, κανείς δεν ξέρει. Ποιος τα έβαλε εκεί, όλοι το αγνοούμε.

Η ψυχή χρειάζεται την καθαρότητα για να εκδηλωθεί, γιατί στον χώρο της ψυχής κατοικούν πολλοί άλλοι άνθρωποι, εκτός από αυτόν που την κατέχει και νέμεται τα έργα της.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα ανεξερεύνητο τοπίο για τον μέσο άνθρωπο. Πολλοί προσπάθησαν να τις καταλάβουν, να δουν πού φθάνουν τα όριά τους, ή πού εκείνοι τοποθετούν τα όρια των δικών τους ψυχικών δυνάμεων. Όμως ποτέ, κανείς δεν κατάφερε να τις ελέγξει και να τις χρησιμοποιήσει κατά βούληση, επιμένουν αυτές να ενεργοποιούνται όποτε θέλουν, να επιλέγουν ένα έργο κατά την δική τους βούληση και ατομική ελευθερία και να αποκαλύπτουν στον φορέα τους πράγματα, που δεν γνώριζε για την ζωή του.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα παρεξηγημένο τοπίο μέσα στις σύγχρονες αντιλήψεις, ακούν οι άνθρωποι για ψυχικές δυνάμεις και είτε ονειρεύονται αρρώστιες και μεγάλες καταστροφές, είτε φαντάζονται μεγάλους άθλους και ηρωικά κατορθώματα.

Όμως οι ψυχικές δυνάμεις είναι κάτι απλό. Είναι η ικανότητα του ανθρώπου να μετασχηματίζει την βαριά ύλη της συνήθειας, της κατεστημένης αντίληψης και του αναπόδραστου πεπρωμένου, σε πραγματική δύναμη ζωής και να ανασύρει από το θολό τοπίο των αναμεμιγμένων αναμνήσεων, αυτές που έχουν πραγματική αξία για τη ζωή.

Βιργινία Φατσή

23 Μαρτίου 2017

Υπάρχει σε μια διάσταση της Δημιουργίας, ένα σύνολο ευφυΐας, εργασίας και κατανεμημένης διανοίας, που εργάζεται ως όλον, αποδίδει τα έργα του ατομικά, κβαντίζεται και μεταπίπτει, αναδιαρθρώνεται και προχωράει, επικοινωνεί και διαλέγεται, ως όλον και όχι με τα επιμέρους στοιχεία του, με κάθε ανθρώπινη διάνοια που επιχειρεί να το προσεγγίσει με μόνο όπλο της την ανάγκη, με μόνο όχημα την ελπίδα και με μόνο αίτημα την αγάπη.

Η ανάσταση των Ελλήνων προϋποθέτει να έχει υπάρξει θάνατος, μα τι άλλο από θάνατος είναι η κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και μας επηρεάζει, όπου όλοι αποδίδουν στην οικονομική κρίση την δυστυχία και κανείς δεν ασχολείται να πει ότι αυτό που πάσχει και υποφέρει είναι η ίδια η ψυχή μας, που της στερήσαμε την ελπίδα, της αφαιρέσαμε την αγάπη και την αφήσαμε να ζει χωρίς καλά αισθήματα.

Η κατάθλιψη προκαλείται από την έλλειψη διανοίας, έχουμε χάσει δηλαδή την Αγάπη για τις καλές ιδέες, τις ωραίες συνήθειες και την αυτονόητη αλληλεγγύη που πάντα μας διέκρινε ως Έλληνες.

Ο μόνος τρόπος για να διακριθούμε από τους εχθρούς μας είναι να αναγνωρίσουμε, να προστατέψουμε και να αναπτύξουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ελληνικής μας ευφυΐας.

Η αγάπη για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ελληνικής ευφυίας πρέπει να ρέει ανάμεσά μας, με διαύλους τα καλά μας έργα, όσα από αυτά είναι έργα της διανοίας, ας κυκλοφορούν ανάμεσά μας, όσα ακόμα είναι άυλα, όπως οι αξίες, οι αρχές και οι καλές μας συνήθειες, ας τα διαδίδουμε με τον λόγο, τα έργα και τις πράξεις μας, γιατί αν έχουμε γεννηθεί Έλληνες, ως Έλληνες πάντα πρέπει να ζήσουμε.

Η εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος ήταν ο άμοιρος υπηρέτης των ονείρων των άλλων, περνάει. Σε λίγο καιρό θα περάσει οριστικά και στην θέση της έχει ήδη αρχίσει να ανατέλλει η εποχή που κάθε άνθρωπος θα έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση απέναντι στον Εαυτό του να αγαπήσει αυτά που τον συγκινούν, αυτά που θέλει να κάνει στην ζωή του και αυτά με τα οποία θέλει να γεμίσει τον χρόνο του.

Η Αγάπη ως ρευστό ανώτερης ύλης και υπερκόσμιας ουσίας έχει ήδη αρχίσει να κινείται, ξεκινώντας από ψηλά, εκεί όπου πάντα κατοικούν αυτοί που έχουν πλεόνασμα αγάπης. Δεν θα αργήσει να φθάσει και στους δικούς μας κόσμους, εκεί όπου κινούμαστε οι άνθρωποι, προσπαθώντας να εξιχνιάσουμε τα μυστήρια του βίου μας και να φωτίσουμε τα μυστήρια της ζωής.

Τότε θα μπορούμε όλοι να μιλάμε διαφορετικά για την Αγάπη.

Βιργινία Φατσή

22 Μαρτίου 2017