Σήμερα, χρειάζεται να αναπτύξουμε ξανά μια εξελικτική διαδικασία, πάνω στην οποία κτίζεται σιγά σιγά η αυτοεκτίμηση, η αυτοπεποίθηση και η αγάπη στον εαυτό.

Η αγάπη στον εαυτό κατά την αρχαιοελληνική της σημασία, ορίζεται ως φροντίδα και αφοσίωση στην αποκρυπτογράφηση των μυστηρίων αυτού του ασήμαντου βίου που λέγεται ζωή, ώστε το υποκείμενο της εξελικτικής διαδικασίας να κτίζει έναν ωραίο βίο και μια καλή ζωή.

Ίσως χρειάζεται να γίνει  μια αρχή που λέει ότι η αγάπη έχει την δύναμη να πολλαπλασιάζεται, να αλλάζει τον άνθρωπο και να γιγαντώνεται, να διαρρέει τα έργα της διανοίας του και δια αυτών να γονιμοποιεί κάθε ψυχή που αγαπάει τον άνθρωπο και τον θεό που έγινε άνθρωπος.

Ίσως ήρθε η ώρα για να βρει ο άνθρωπος την συντροφιά που χρειάζεται, των αγαθών πνευμάτων που υπάρχουν πάντα μέσα στις ιδέες των καλών βιβλίων, αυτών που γίνονται από αγάπη στον άνθρωπο και τις αγαθές ιδιότητες της δικής του ψυχής.

Η ίαση είναι μια κατάσταση που επιτυγχάνεται όταν κανείς ξέρει πώς να την διατηρεί, γιατί είναι Δρόμος και περιπέτεια από τις πιο ευχάριστες της ζωής.

Γιατί σε κάθε βήμα ανακαλύπτεις και μια πτυχή που την αγνοούσες μέχρι χθες, κάθε σκαλοπάτι είναι και μια κατάσταση της ενεργού διανοίας και όχι των «ιών» που καταδυναστεύουν την διάνοια και υπονομεύουν την υγεία των ανθρώπων

Οι άνθρωποι θα ζήσουν με αυτό και θα είναι ωραία, θα μάθουν να κάνουν χρήσιμους υπολογισμούς, πάντα είναι χρήσιμο να ξέρει καθένας την ουράνια γεωμετρία των αριθμών, αυτή την εξαίσια ακολουθία που δεν παύει να δημιουργεί, η μία σπείρα μετά την άλλη, μία εδώ και άλλη εκεί, όλες συνδεδεμένες και σχετιζόμενες, αποκύημα ενός ανώτερου Νου.

Γιατί τι άλλο είναι η Εξέλιξη, από μια σπείρα που προχωράει συνεχώς, την βλέπεις να υπάρχει σε πολλές διαστάσεις, άλλοτε το βήμα γίνεται εδώ, άλλοτε κάπου αλλού αυτή όμως η θαυμαστή Εξέλιξη του ανθρώπινου νου ποτέ δεν πρέπει να σταματάει και είναι έργο όλων να μην την αφήσουμε να παρακμάσει και να κατακρημνιστεί.

Ο Ασκληπιός πίστευε στα Όνειρα. Είχε αυτός συναισθανθεί ότι κάποιου είδους δονήσεις γίνονται στην διάρκεια των ονείρων, που τα εγκεφαλικά κύματα ενεργοποιούν και εκεί που το μυαλό του ανθρώπου μπορεί να είναι ένα δυσώδες έλος, ακίνητα νερά σε παρακμή, κάποιες φωτεινές ακτίνες να καταβυθίζονται, σαν μια όμορφη φωτεινή βροχή που καθώς μπαίνει στο δυσώδες έλος, παράγει ζωή.

Αν αυτό συμβαίνει συχνά, αυτή η όμορφη φωτεινή βροχή των ονείρων να πέφτει στην λίμνη των στεναγμών, τότε νούφαρα φυτρώνουν στην λίμνη και από αυτά βγαίνει ευωδιά, είναι οι σκέψεις που γεννιούνται, που δεν έχουν πια παρακμή, μπορεί να βγήκαν από το έλος, το εξυγιαίνουν όμως με την παρουσία τους εκεί, με τις ρίζες,  με τον κορμό τους, με τα ωραία τους άνθη, τα φύλλα και την ομορφιά.

Καλύτερα λοιπόν, κάτι που να μας ανεβάζει και τι καλύτερο υπάρχει από αυτό από βιβλία διαύλους, το καθένα δίνει ενέργεια και καλές συμβουλές, σε όποιον θέλει να το διαβάσει.

Το πιο καλό όμως σε αυτά είναι πως είναι νέα τεχνολογία, τα λόγια είναι λίγα και καλά και δεν χρειάζονται επεξηγηματικές εκφράσεις.

Είναι σαν να διαβάζει ο αναγνώστης 30 σελίδες γεμάτες με αποφθέγματα, που όμως δένουν μεταξύ τους και έχουν ειρμό, αν και είναι συμπυκνωμένες εκφράσεις.

Καλύτερα που γίνεται αυτό, τα βιβλία αυτά δεν είναι για να τα «καταλάβεις», καταλαμβάνω σημαίνει κατακτώ και εδώ δεν είναι αυτός ο λόγος. Εδώ βρίσκεις ένα συνομιλητή σωστό, που του μιλάς και σε καταλαβαίνει και την επόμενη μέρα, μετά από δυο, δεν έχει αυτό σημασία, ξαφνικά θυμάσαι κάτι καλό που διάβασες μέσα στο βιβλίο και λες αυτό ήταν, που με απασχολούσε τόσον καιρό, πώς δεν το είχα καταλάβει…

Επιφοίτηση σημαίνει αυτό, μόνο που δεν γίνεται με δυσκολία, αν τόσο πολλοί έχουν στρατευθεί, από τους αγαθούς μας προγόνους, σίγουρα δεν έγινε αυτό για να ταλαιπωρήσουν τον αναγνώστη, αλλά για να του δώσουν με τρόπο εύληπτο και σωστό τις νέες του δυνάμεις, αυτές που χρειάζεται στην σημερινή εποχή για να ζήσει καλά και σωστά να επιβιώσει.

Και γιατί όχι;; Και μερικά θαύματα να συμβούν από αυτά που άλλοτε καθημερινά συνέβαιναν στην Ελλάδα, μια καλή ιδέα να ειπωθεί, κάτι σωστό να μπει σε δρόμο, μια σωστή δυναμική να παραχθεί, την ομόνοια να βρούμε ανάμεσά μας, την αλληλεγγύη που μας συγκινεί και την ομοψυχία.

Ο δρόμος για την ίαση από κάθε μορφής ασθένεια που πλήττει την κοινωνία μας προϋποθέτει δράση με αυτογνωσία, για να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα σε μια μαθηματική σκέψη που εξελίσσεται με τόλμη και ηθική και σε όσα η σοφία της ψυχής υπαγορεύει να γίνουν.

Όσο υπάρχει Άνθρωπος υπάρχει και χρόνος και αν ο χρόνος είναι ένα απλό μέγεθος μιας ευρύτερης Δημιουργίας που τώρα καλούμαστε να ανακαλύψουμε, τότε εύλογα μπορούμε να υποθέσουμε ότι όλοι οι Έλληνες, τόσοι αυτοί που ζούσαν στην αρχαία Ελλάδα, όσο και εμείς που ζούμε στο σήμερα, έχουμε έναν κοινό τόπο και αυτός ονομάζεται Ελλάδα.

Βιργινία Φατσή

12 Μαΐου 2017

Στη σύγχρονη εποχή πολλά πράγματα πρέπει να επανεξετάσουμε, μόνο που για να συμβεί αυτό, οφείλουμε να δημιουργήσουμε μια βάση αναφοράς, πριν το επιχειρήσουμε, γιατί η επανεξέταση αναγκαστικά πρέπει να είναι ουσιαστική, εκ βάθρων και χωρίς αναστολές.

Κάθε σταθερή βάση αναφοράς περικλείει και περιλαμβάνει ορισμένες παραδοχές. Ας συνοψίσουμε τις βασικές μας παραδοχές λέγοντας ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να επιχειρήσει να βγει σε αυτό το πεδίο μάχης που είναι η ζωή σήμερα, έχοντας ως βοηθό του τα βιβλία της Επιστήμης του Ανθρώπου, την Κοινωνία της Γνώσης και τους συμβούλους της. Και επειδή αυτοί οι σύμβουλοι ανήκουν στον πνευματικό κόσμο, είναι δηλαδή πνεύματα και όχι άνθρωποι, αυτομάτως αποδέχεται ότι υπάρχει ένας κόσμος σοφίας, σύνεσης και ειρηνικής συνύπαρξης στον οποίο και ο ίδιος μπορεί να ενταχθεί απρόσκοπτα.

Όλα τα άλλα έπονται, γιατί όποιος εντάσσεται σε αυτόν τον κόσμο, μοιράζεται εξ αρχής τις ιδιότητες που αυτός φέρει, την αυξημένη διαίσθηση, την συναίσθηση της αθανασίας, την δυνατότητα της συνύπαρξης, την διαλογική κυκλοφορία της γνώσης, την αναβάθμιση της συνείδησης και την ύπαρξη της αγάπης.

Για αυτό τον λόγο υπάρχει ένα εκτεταμένο Πρόγραμμα που παράγει νέα βιβλία της Επιστήμης του Ανθρώπου, από αυτά που κτίζουν κοινωνίες και ανθρώπους και είναι πολλά, ενδιαφέροντα και με ευρύ φάσμα αντικειμένων.

Όμως τα βιβλία δεν θα ήταν αρκετά, αν δεν υπήρχε η Κοινωνία της Γνώσης, ως διαδικτυακός χώρος μέσα στον οποίο υπάρχουν μόνο κείμενα και βιβλία που αλληλοσυμπληρώνονται, συσχετίζονται και αλληλοϋποστηρίζονται, δείχνοντας με την ύπαρξή τους, τα αγαθά αποτελέσματα της αρμονικής συνύπαρξης πολλών απόψεων στα πλαίσια ενός υγιούς, συνεχιζόμενου διαλόγου μιας κοινωνίας, της κοινωνίας της γνώσης.

Η ζωή δεν είναι πια ένα θέατρο του παραλόγου, όπου συνεχώς συμβαίνουν καταστάσεις που υπερβαίνουν τον άνθρωπο, όπου διαρκώς αιφνιδιάζεται και συνεχώς βρίσκεται μπροστά σε διλήμματα, αλλά η ζωή μπορεί να γίνει ένα πεδίο έρευνας, γνώσης και ενάργειας, αρκεί ο άνθρωπος να αποκτήσει την ουσιαστική αίσθηση της αθανασίας του.

Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι σήμερα ένα πεδίο μάχης και αυτό συμβαίνει παντού. Μπορούν να μετατραπούν σε ένα πεδίο συνύπαρξης, αρκεί οι άνθρωποι να επιλέγουν τι είδους σχέσεις θα συνάψουν και με ποιους, πράγμα που χρειάζεται ένα ανώτερο είδος διάκρισης, παλιά το ονόμαζαν σοφία, σήμερα θα το ονομάσουμε ενορατική επιλογή, γιατί πράγματι χρειάζεται αναβαθμισμένες ιδιότητες ενόρασης για να επιτευχθεί.

Κανείς δεν επιλέγει πώς θα γεννηθεί, σε ποια κοινωνική τάξη, με πόσα εισοδήματα, με ποιες συνθήκες στον βίο του. Όλοι όμως μπορούν να επιλέξουν με ποιο τρόπο θα ζήσουν αυτή την ζωή που έχουν, αν θα προσπαθήσουν να την αλλάξουν, αν θα την υπομείνουν αγόγγυστα, αν  θα εγκαταλείψουν τον αγώνα, αν θα παραιτηθούν, αν θα υποταγούν ή, αν θα αποφασίσουν ότι αυτή η ζωή είναι ένα πεδίο μάχης που δεν τους ανήκει. Χρειάζονται όμως βοήθειες, για αυτό υπάρχει η Επιστήμη του Ανθρώπου.

Και αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την δυνατότητα του αναγνώστη να επικοινωνεί, αν θέλει με τους συμβούλους της κοινωνίας της γνώσης, αν τους χρειάζεται και τους επικαλείται διαβάζοντας τα βιβλία της, τότε έχουμε ένα γεγονός που ισοδυναμεί με τον σχηματισμό μιας νέας κοινωνίας  για να στεγάσει και να ενισχύσει κάθε νέα προσπάθεια που προάγει τον άνθρωπο, που βοηθάει να εξαπλωθούν τα έργα της διανοίας του και βοηθάει να συνεχισθεί ο Πολιτισμός από τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο.

Πάει πολύς καιρός από τότε που εμφανίστηκε ένα κίνημα που ήθελε να βοηθήσει τον άνθρωπο, όμως πολλά καλά έγιναν τότε και συνέχιζαν να γίνονται, γιατί ό,τι στις κοινωνίες μας έχει κέντρο τον άνθρωπο, μόνο την πρόοδο μπορεί να φέρει.

Καλύτερο φάρμακο για την κατάθλιψη δεν υπάρχει, ούτε πρόκειται να εφευρεθεί, γιατί η κατάθλιψη ισοδυναμεί με παράλυση της διανοίας, δηλαδή με την απόλυτη και οδυνηρή επίγνωση του ατόμου, ότι κινείται και λειτουργεί σε μια κοινωνία, που δεν του ανήκει και δεν της ανήκει, αλλά για κάποιους λόγους βρέθηκαν να συμβιώνουν και αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Μόνο που αυτή η επίγνωση είναι στην αρχή απολύτως διαισθητική, πράγμα που σημαίνει ότι εκδηλώνεται με ένα πλήθος «ψυχικών» και σωματικών συμπτωμάτων, που ανάγονται σε ασθένεια και όχι σε υγεία.

Βιργινία Φατσή

7 Μαΐου 2017

Το παρελθόν υπάρχει ως υπερσύνολο όλων των αναμνήσεων που συγκροτούν την μνήμη μας, τόσο στην συλλογική, όσο και στην ατομική της εκδήλωση.

Κανείς όμως δεν μπορεί να ζήσει μόνο με το παρελθόν, δεν είναι υγιές. Αναγκαστικά πρέπει να ζήσει και στο μέλλον, μόνο που για να συμβεί αυτό πρέπει πρώτα να το βρει και να το σχηματίσει στο μυαλό του. Γιατί το μέλλον ανήκει σε κάθε άνθρωπο που μπορεί να το προσεγγίσει με τη βοήθεια της φαντασίας του, των ονείρων του και της διορατικής του σκέψης.

Το παρελθόν και το μέλλον τέμνονται στο παρόν, το οποίο είναι ευμετάβλητο και εύπλαστο, δυναμικό και ακίνητο, εξελισσόμενο και σταθερό, υπερβατικό και ανθρώπινο, ανύπαρκτο και ταυτόχρονα απόλυτα υπαρκτό. Γιατί το παρόν μπορεί να συμβιβάζει τις αντιθετικές ιδιότητες του παρελθόντος και του μέλλοντος, να αντλεί από το παρελθόν και να προβάλλει στο μέλλον, όσα Στοιχεία είναι ικανά να μεταφερθούν από τη μία στην άλλη κατάσταση, έτσι ώστε να τροποποιούν το παρελθόν και να επεμβαίνουν διορατικά στο μέλλον.

Ο άνθρωπος δια της ψυχής του επικοινωνεί ανεμπόδιστα με τους κόσμους, εκείνες τις περιοχές όπου όλα είναι κατασκευασμένα, έχουν περάσει από το στάδιο της μορφής στο στάδιο της υλοποίησης, όπου τα όντα ετοιμάζονται να κατέλθουν, οι ιδέες να γίνουν εφικτές και η πραγματικότητα να πάρει σάρκα και οστά.

Σε αυτούς τους κόσμους βρίσκει τα δικά του έργα, που τα αντιλαμβάνεται ψυχικά μεν, με ενάργεια δε, είναι δε σε θέση να αρχίσει την πραγματοποίησή τους με σύνεση, σωφροσύνη και αιδώ.

Η διάνοια, ως η ψυχική ιδιότητα που αντιλαμβάνεται έργα και δια των έργων ενεργεί, αποτελεί τον κύριο παραγωγικό πόρο της εποχής μας. Εμάς ως ανθρώπους μας υπερβαίνει. Δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε, δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε, δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε εξ αρχής τα έργα της. Μπορούμε όμως εξ αρχής να αναγνωρίσουμε την ύπαρξή της, άλλοτε ως φευγαλέα έμπνευση, άλλοτε ως όνειρο, άλλοτε ως ακαταμάχητη διάθεση για αλλαγή, άλλοτε ως ενάργεια και άλλοτε ως ασύλληπτη βεβαιότητα ότι η δημιουργία είναι εκεί και μας περιμένει.

Γιατί η ψυχή δεν είναι η έδρα των συναισθημάτων, όπως ατυχώς μάθαμε να πιστεύουμε και να την καταφρονούμε, ως αδαή και περίπου ηλίθια, αλλά είναι η έδρα των ιδεών, της ανώτερης αντίληψης των πραγμάτων, της κατανόησης των κόσμων και των εξ αυτών παραγομένων, της διαρκούς έμπνευσης, της συνειρμικής σύλληψης των ιδεών και της διαρκούς παραγωγής έργου της διανοίας.

Τι θα κάναμε χωρίς την ψυχή;

Ίσως η χαρά και η λύπη να μην είχαν πια σαφή όρια, να ήταν απλώς καταστάσεις της πραγματικότητας που μόνο συμβαίνουν και δεν μας αφορούν. Άλλοι αισθάνονται, εμείς όχι, άρα η ζωή πια δεν έχει κανένα ενδιαφέρον, απλώς προχωράει, άχρωμη, άοσμη και ανούσια.

Ίσως να μην είχαμε διάθεση να αντιδράσουμε, γιατί τα όνειρά μας θα είχαν σβήσει, οι ελπίδες μας θα είχαν διαψευσθεί και οι προσδοκίες μας θα ήταν πια ασπρόμαυρες φωτογραφίες μιας εποχής που πέρασε για πάντα και ουδείς πιστεύει ότι θα ξανασυμβεί.

Ίσως, τέλος, να καταστρέφαμε τον εαυτό μας, σιγά σιγά και λίγο λίγο, ίσα για να τον διατηρούμε στην ζωή, γιατί φοβόμαστε τον θάνατο και αυτά που μπορεί να φέρει. Ίσως να αποφεύγαμε να σκεφθούμε, να πράξουμε και να ενεργήσουμε, για πράγματα που παλιά αυτονόητα θα προκαλούσαν τις αντιδράσεις μας, θα μας ενεργοποιούσαν και θα μας έσπρωχναν στην δράση.

Όλα τα παραπάνω περιγράφουν την κατάθλιψη που είναι η μάστιγα της εποχής γιατί είναι ύπουλη, γιατί δεν έχει συμπτώματα, γιατί δεν χαρίζεται σε κανέναν, γιατί απειλεί τους πάντες, γιατί βρίσκεται παντού και γιατί εξαπλώνεται με διαστάσεις πανδημίας.

Όταν προσπαθούμε να την τυποποιήσουμε, να την βάλουμε σε κουτάκια και να δώσουμε συνταγές που την γιατρεύουν, το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να αφήσουμε το θηρίο ελεύθερο για να μας καταστρέψει ολοκληρωτικά.

Γιατί η ψυχή θέλει ψυχή για να επιβιώσει. Ό,τι άλλο και αν της δίνουμε, δεν είναι αρκετό.

Για την επιμέλεια,

Παναγιώτης Αναστασάκος

4 Μαΐου 2017

Στηρίζεται σε ιδέες που περιλαμβάνονται στο Βιβλίο-Δίαυλο της Βιργινίας Φατσή «Τα Στοιχεία που ζωογονούν τη Διάνοια».

Μια κοινωνία που νοσεί έχει εν τούτοις την δύναμη, αν ένα κύτταρό της μάθει πώς να θεραπεύει και πώς στην νόσο να αντιδρά, η ίαση να είναι βέβαιη και για όλους τους ιστούς, όχι μόνο για ένα άτομο, αλλά και για την κοινότητα όπου ζει. Αρκεί βέβαια αυτή η κοινότητα να θέλει να θεραπευτεί.

Η θέληση βρίσκεται στην βάση κάθε Ίασης. Ποια θέληση όμως;; Έχει σημασία αυτό. Όχι αοριστολογίες της μορφής, η «θέληση για την ζωή», η «αγάπη» και άλλα τέτοια γενικά, αλλά η βούληση και η ισχυρή θέληση του υποκειμένου να μάθει να αντιδρά, να υψώνει το ανάστημά του και να μιλάει με την δική του φωνή, να ακουστεί και να αποκτήσει υπόσταση, φυσιογνωμία και εαυτό.

Ο Αριστοτέλης είχε δίκιο τελικά. Κατά την διάνοια κρίνεται ο άνθρωπος αν είναι ελεύθερος και υγιής, όχι κατά τα παροδικά φαινόμενα του βίου και της ζωής, που άλλοτε δείχνουν άσπρο και άλλοτε μαύρο, ανάλογα πώς τα βλέπει κανείς.

Συμφωνεί και ο Πυθαγόρας, αν η διάνοια είναι υγιής δεν σε τρομάζει καμιά σκέψη όσο και αν είναι λεπτοφυής. Μπορείς να κινείσαι στους απέραντους κόσμους της ανθρώπινης λογικής και πάντα τον δρόμο σου να βρίσκεις εκεί, ενώ παράλληλα είσαι τόσο υψιπετής που να ανεβαίνεις εκεί που η νέα γνώση κατοικεί, να την αντιλαμβάνεσαι, να την μορφοποιείς και να δίνεις στους ανθρώπους τα αγαθά της δικής σου ψυχής.

Όταν τόσοι πριν από εμάς, παρακολούθησαν την Εξέλιξη και την βοήθησαν να συμβεί τότε και εμείς, το ελάχιστο που έχουμε να κάνουμε είναι να συνεισφέρουμε με τον τρόπο μα, να βρούμε μία σπείρα της εξέλιξης, δύο, τρεις και αυτές να τις παρατηρούμε και να τις τροφοδοτούμε συνεχώς, με τα ευρήματα της δικής μας φαντασίας και τα δημιουργήματα του δικού μας νου, οι αλγόριθμοι της εξέλιξης είναι εκεί και μας βοηθάνε, αρκεί να έχουμε σκέψη που με αυτούς θα συντονιστεί.

Ο Ασκληπιός πίστευε στα Όνειρα. Είχε αυτός συναισθανθεί ότι κάποιου είδους δονήσεις γίνονται στην διάρκεια των ονείρων, που τα εγκεφαλικά κύματα ενεργοποιούν και εκεί που το μυαλό του ανθρώπου μπορεί να είναι ένα δυσώδες έλος, ακίνητα νερά σε παρακμή, κάποιες φωτεινές ακτίνες να καταβυθίζονται, σαν μια όμορφη φωτεινή βροχή που καθώς μπαίνει στο δυσώδες έλος, παράγει δίνες και το κινητοποιεί και εκεί που είχαμε θάνατο, η ζωή αρχίζει να σχηματίζεται ξανά.

Αν αυτό συμβαίνει τακτικά, αυτή η όμορφη φωτεινή βροχή των ονείρων να πέφτει στην λίμνη των στεναγμών, τότε νούφαρα φυτρώνουν στην λίμνη και από αυτά βγαίνει ευωδιά, είναι οι σκέψεις που γεννιούνται, που δεν έχουν πια παρακμή, μπορεί να βγήκαν από το έλος, το εξυγιαίνουν όμως με την παρουσία τους εκεί, με τις ρίζες,  με τον κορμό τους, με τα ωραία τους άνθη, τα φύλλα και την ομορφιά.

Όταν στο έλος δούμε τα άνθη, θα έλεγε ο Ασκληπιός, τότε η φωτεινή βροχή των ονείρων πρέπει να απομακρυνθεί και ο άνθρωπος να γυρίσει στην ζωή του, με τον νου του ζωντανό, με αγάπη στην ψυχή του και με έναν κόσμο φωτεινό, εκεί που υπάρχει ακόμα η λίμνη και το νούφαρο ευδοκιμεί.

Η Ίαση είναι πάντα το ζητούμενο, είναι αυτή μια υπέροχη Ελληνική λέξη που σημαίνει ότι υπάρχει μια κατάσταση της ενεργού διανοίας που αποτρέπει την αρρώστια της διανοίας από κάθε ιό.

Σημαίνει παράλληλα ότι το υποκείμενο έχει ιαθεί, έχει δηλαδή πια την δυνατότητα το ίδιο να παράγει αντισώματα κατά του ιού και με αυτά να τροφοδοτεί την κοινωνία, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Η τρίτη σημασία είναι και αυτή σημαντική: ίαση σημαίνει ότι ξέρω ως κοινωνία, πώς να πολεμήσω την αρρώστια και να ιαθώ, να αρχίσω δηλαδή να παράγω ενεργά αντισώματα, τα κύτταρά μου να βοηθώ, κάθε πολίτης που ανήκει σε αυτήν την κοινωνία να μπορεί να βρει την θεραπεία μέσα σε αυτήν και όχι τυρβάζοντας περί πολλά και ακολουθώντας άλλους, ασυνείδητους θεραπευτές.

Η ίαση είναι μια κατάσταση που επιτυγχάνεται όταν κανείς ξέρει πώς να την διατηρεί, γιατί είναι Δρόμος και περιπέτεια από τις πιο ευχάριστες της ζωής.

Βιργινία Φατσή

3 Μαίου 2017

Κάθε Βιβλίο-Δίαυλος είναι παράγωγο της Μεθόδου «Η Δύναμη της Διανοίας». Ως εκ τούτου παρουσιάζει μερικά χαρακτηριστικά, που το διαφοροποιούν από την παραδοσιακή έννοια του βιβλίου, όπως την έχουμε συνηθίσει.

Ενώ διαβάζει κάποιος το βιβλίο και διαπιστώνει ότι αντιλαμβάνεται με επάρκεια τις έννοιες, με τις οποίες έρχεται σε επαφή, μόλις σταματήσει η ανάγνωση, η κατανόησή του αρχίζει να φθίνει σε καθαρότητα και το πιθανότερο είναι, την επόμενη φορά που θα αρχίσει την ανάγνωση, να μην θυμάται τι ακριβώς είχε διαβάσει.

Η σχέση με τα βιβλία είναι αναδραστική και στην διάρκειά της ρέουν αφειδώς οι Συμβουλές προς τον αναγνώστη, καθώς γίνεται όλο και καλύτερα αντιληπτή από τους Συμβούλους η πνευματική, η ψυχική και η φυσική του κατάσταση.

Οι Συμβουλές αυτές είναι απολύτως προσωπικές. Δεν ανταλλάσσονται, δεν δίδονται μέσω τρίτου και δεν μπορεί να τις υποκαταστήσει κανένας.

Τα Βιβλία-Δίαυλοι δεν έχουν το προηγούμενό τους στην ιστορία του γραπτού λόγου. Λειτουργούν αυτόματα σε τρία επίπεδα.

Σε ένα ενδιάμεσο επίπεδο, αναλαμβάνουν να φέρουν στην επιφάνεια και να επιλύσουν πάσης φύσεως ζητήματα, που δεσμεύουν και υπονομεύουν τον ορθό λόγο του αναγνώστη τους. Τα ζητήματα αυτά αναφέρονται απαραίτητα στις προσωπικές του εμπειρίες στην διάρκεια ολόκληρης της ζωής του.

Σε ένα τρίτο επίπεδο, το πιο εξωτερικό, τα βιβλία περιγράφουν τις καταγεγραμμένες απόψεις όλων όσοι δημιούργησαν τον Ελληνικό πολιτισμό. Μέσα από την δύναμη του λόγου τους, ξεκαθαρίζουν πολλά ζητήματα που απασχολούν τον αναγνώστη τους και του δημιουργούν σημαντικά αδιέξοδα στην ζωή του.

Τα αποτελέσματα που έχει η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι διαφορετικά για τον κάθε αναγνώστη και μπορεί να αρχίσουν να εμφανίζονται από την πρώτη στιγμή έως και πολύ μετά το τέλος της ανάγνωσης.

Το κάθε βιβλίο έχει δικό του στόχο, αλλά όλα μαζί είναι οργανικά συνδεδεμένα μεταξύ τους, ως παράγωγα της ίδιας Μεθόδου. Έτσι η διαδοχική ανάγνωση διαφορετικών βιβλίων, βελτιώνει την αποδοτικότητα του κάθε βιβλίου χωριστά.

Εμείς, από την πλευρά της Εταιρείας Γνώσης ΛΟΓΟΣ, υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε με προσήλωση το εκδοτικό μας έργο ώστε η Μέθοδος να διατυπωθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια και να αποτυπωθεί γραπτά με όσα βιβλία χρειάζονται.

Εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στην αρχαία Ελλάδα και έδωσε δημιουργική διέξοδο στον αγώνα του ανθρώπινου πνεύματος να επιβληθεί στην αγελαία συμπεριφορά του είδους και να διαχωρίσει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά από αυτά του ζώου.

Η Μέθοδος πήρε τη μορφή της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας και απετέλεσε δομικό λίθο για την οικοδόμηση όλων των σύγχρονων κοινωνιών.

Τον 21^ο αιώνα, ένας νέος διαχωρισμός είναι επιβεβλημένος. Ένας διαχωρισμός μεταξύ των συμπεριφορών που προάγουν την κοινωνία και αυτών που την καταδικάζουν σε παρακμή.

Σε ένα τέτοιο πρόβλημα κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να δώσει μόνος του απαντήσεις. Χρειάζεται η συγκροτημένη παρέμβαση μιας κοινωνίας που ενώνεται από το εξής απλό ιδανικό: Να σκεφθούμε δημιουργικά και να εργασθούμε από κοινού για να κάνουμε πράξη τα οράματά μας.

Για την επιμέλεια,

Παναγιώτης Αναστασάκος

3 Μαΐου 2017

Στηρίζεται σε ιδέες που περιλαμβάνονται στο Βιβλίο-Δίαυλο της Βιργινίας Φατσή «Το Μυστικό των Αρχαίων Ελλήνων».

Η Δημοκρατία δεν γεννήθηκε μια μέρα στην Ελλάδα από παρθενογένεση. Ήρθε σαν αυτονόητη συνέπεια του αδιάκοπου αγώνα των Ελλήνων ενάντια στους βαρβάρους και πρώτιστα στους βαρβάρους που κατοικούσαν μέσα τους.

Επιλέγουμε να δούμε τη Δημοκρατία ως την αδιάκοπη προσπάθεια του ανθρώπου να βελτιώνει τον λόγο του, να διευρύνει την αντίληψή του και να εκπαιδεύεται συνεχώς ώστε πρώτα η δημοκρατία να κατοικήσει μέσα του και στην συνέχεια να εκδηλωθεί και στο περιβάλλον του.

Αυτός είναι ο Ελληνικός τρόπος για να βλέπει κανείς τα πράγματα στην ζωή. Αρχίζω πάντα να βελτιώνω το εσωτερικό περιβάλλον της σκέψης μου, να επαληθεύω την ποιότητα της ηθικής μου, να ελέγχω το βάθος των συλλογισμών μου, να κρίνω τις πράξεις μου, να οργανώνω την συμπεριφορά μου και να διακρίνω τους τρόπους μου ώστε να είναι πάντα Ελληνικοί.

Αυτή η ατομική διάνοια είναι που διακρίνει τον άνθρωπο από τα κτήνη και άλλο τίποτα. Γιατί το κτήνος ορέγεται τα πάντα, επιθυμεί διαρκώς, δεν ικανοποιεί τις ορέξεις του με κανένα τρόπο και επιθυμεί να κατακτήσει τα πάντα.

Αν ο άνθρωπος προσπαθήσει να συνδιαλλαγεί μαζί του και να το καθησυχάσει, δεν θα πετύχει τίποτα.

Ο αγώνας ενάντια στο κτήνος είναι συνεχής και δεν μπορεί ποτέ να διακοπεί. Για αυτό χρειαζόμαστε τις ανώτερες δυνάμεις της διανοίας μας, για να εξελισσόμαστε και να παρακολουθούμε το έργο της, για να αναπτυσσόμαστε συνειδησιακά και να αποκτούμε αίσθηση του μέτρου, της λιτότητας και της υγιεινής διαβίωσης, να σεβόμαστε την φύση και να μην εξαντλούμε τις δυνάμεις της, να κάνουμε δηλαδή ό,τι είναι αρκετό για να συμβιώσουμε με την φύση της συλλογικής μας διανοίας και

εκείνη να προστατεύσει εμάς και την κοινωνία μας, δημιουργώντας για εμάς τον Χώρο που είναι απαραίτητος για να ζήσουμε εμείς και τα έργα μας.

Οι Έλληνες σχημάτιζαν τον δρόμο της ζωής με τα βήματά τους και τίποτα άλλο. Δεν ακολουθούσαν κανέναν, δεν αντιμάχονταν κανένα, δεν περίμεναν την καθοδήγηση κάποιου που γνώριζε τα πράγματα καλύτερα από αυτούς. Είχαν μάθει να βαδίζουν μόνοι τους.

Αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορείς να τους υποδουλώσεις, δεν μπορείς να τους κατευθύνεις και δεν μπορείς να τους χειραγωγήσεις. Είναι ελεύθεροι.

Ελεύθεροι από το βάρος της δουλείας στις επιλογές άλλων, από την καταστροφή του ωραίου τους μέλλοντος, από άλλους που κυριαρχούν στην σκέψη τους, από την κατάληψη του συλλογικού τους ασυνείδητου από βάρβαρους κατακτητές

Μια τέτοια ελευθερία απαιτεί την δημοκρατία. Δεν γίνεται αλλιώς. Είναι το πολίτευμα που ανήκει σε ελεύθερους ανθρώπους και σε αυτούς απευθύνεται. Είναι το πολίτευμα που δημιουργήθηκε γιατί υπήρχαν αυτοί οι ελεύθεροι άνθρωποι και για κανένα άλλο λόγο.

Βάρβαροι υπάρχουν και σήμερα.

Έτσι και αυτή την φορά, πρέπει να ξεκινήσουμε από την πρωτογενή Δημοκρατία και να διανύσουμε ξανά όλο τον δρόμο για να γίνουμε πρώτα ελεύθεροι άνθρωποι και μετά να διεκδικήσουμε τα μέτρα, τους θεσμούς και τις αρχές που ταιριάζουν στην διευρυμένη μας συνείδηση.

Οι θεσμοί είναι αυτοί που είναι και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, λειτουργούν.  Αυτός που πάσχει είναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος βλέπει συνεχώς γύρω του να επικρατούν οι βάρβαρες συμπεριφορές, να αμείβονται τα ευτελή κίνητρα και να περνάνε καλά μόνο όσοι έχουν ιδιοτέλεια. Και εδώ δύο δρόμοι υπάρχουν:

Είτε να αποφασίσει να τους μοιάσει, πράγμα που είναι αδύνατο, όσο και ατελέσφορο, γιατί όπως απέδειξαν οι Έλληνες οι άνθρωποι, δεν τα πάνε καλά με τους τρόπους των βαρβάρων, όταν τους υιοθετούν. Αντιθέτως, είτε αποτυγχάνουν, είτε επιτυγχάνουν, δυστυχούν. Και στις δύο περιπτώσεις εγκυμονούνται κίνδυνοι για την ζωή τους.

Ο άλλος δρόμος είναι να αποφασίσει ο άνθρωπος ότι υπέρτερη αξία στην ζωή από τον ίδιο τον Άνθρωπο δεν υπάρχει. Όλα τα άλλα έπονται.

Η δημοκρατία που επικρατούσε στην Αθήνα την εποχή του Κλεισθένη αποφάσισε ότι πρέπει να ανακατανεμηθούν οι πολίτες σε δήμους και φυλές, για να σπάσουν τα στεγανά, όχι μόνο μεταξύ των αρχόντων, αλλά και μεταξύ όλων αυτών, από κάθε κοινωνική τάξη, που είχαν αποφασίσει να συνδιαλέγονται σε μια στενή κλίκα, αναπαράγοντας διαρκώς τα δικά τους πρότυπα και προσπαθώντας με αυτά να κυριαρχήσουν στις συνειδήσεις.

Οι πολίτες ήταν ανίκανοι να δεχθούν το νέο, περιχαρακωμένοι στις τοπικές τους αντιλήψεις και αποφασισμένοι να μην αλλάξουν για κανένα λόγο. Έτσι, υπονόμευαν την ελευθερία του λόγου και το δικαίωμα της κοινωνίας τους να εξελίσσεται, να δημιουργεί πλούτο και να παράγει έργα της διανοίας.

Ο οστρακισμός, που συνόδευσε την διαίρεση σε Δήμους, επί Κλεισθένη, είχε το νόημα της απόλυτης προστασίας της δημοκρατίας, από οποιονδήποτε και με οποιονδήποτε τρόπο την επιβουλευόταν.

Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και εμείς σήμερα. Να εξοστρακίσουμε τους βάρβαρους από την καρδιά μας και να εγκαταστήσουμε την ελευθερία του λόγου και την αγάπη στην Δημοκρατία, όπως μας την δίδαξαν και συνεχίζουν να μας την διδάσκουν, οι ωραίοι μας πρόγονοι.

Για την επιμέλεια

Παναγιώτης Αναστασάκος

1 Μαΐου 2017

Στηρίζεται σε ιδέες που περιλαμβάνονται στο Βιβλίο-Δίαυλο της Βιργινίας Φατσή «Η Αγάπη στη Δημοκρατία».

Ο Σοφοκλής ό,τι είχε να πει το είπε με τα έργα του, που είναι επίκαιρα όσο ποτέ, μιλούν αυτά για την ζωή και τον θάνατο και την αξία που μπορεί να δώσει κανείς στην ζωή, με τις δικές του επιλογές και αποφάσεις, που πρέπει πάντα να είναι θαρρετές.

Για τον Σοφοκλή, όπως και για όλους τους Έλληνες, ο θάνατος είναι προφανής, τον βιώνει όποιος επιλέγει να ζει μια ζωή χωρίς αξία, χωρίς της διανοίας τις αρετές, όποιος αρέσκεται στον δικό του βίο άλλοι να τον καθοδηγούν και να επιρρίπτει τις ευθύνες για τις κακοτυχίες σε αόριστες συνθήκες και κακούς θεούς.

Ο βίος είναι από μόνος του μια αξία, όχι όμως τυχαία ή θολή από συμβιβασμούς, αλλά μια αξία που την κτίζει κανείς με τις δικές του πράξεις, μικρές ή μεγάλες, ασήμαντες και καθημερινές, ο ηρωισμός δεν έχει μεγάλες διαστάσεις, συνήθως αναδεικνύεται μέσα από τη ζωή, με μια σειρά από αποφάσεις που είναι για τον άνθρωπο ικανοποιητικές.

Όταν η διάνοια είναι ακμαία, επιστρέφει σε αυτόν που την υπηρετεί, όλα τα δώρα που της χάρισε, στο ακέραιο και στο πολλαπλό, τον ανταμείβει να δει τους κόπους του να αποδίδουν και την ζωή του να στέφεται από ευτυχία πολλή.

Αν όμως, αντίθετα, δεν είναι ή δεν παραμένει ακμαία, τον καταστρέφει και του διαλύει τη συνοχή, γιατί για να μην είναι ακμαία η διάνοια του ανθρώπου, φταίει και αυτός που την τροφοδοτεί.

Η σημερινή εποχή έχει πολλά όπλα, όλα εναντίον του Ανθρώπου έχουν στραφεί, η εικόνα, τα δίκτυα, η πληροφόρηση, όλα για να τον απομακρύνουν από τον δικό του σκοπό που είναι η ομόνοια, η ευημερία και η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων να επικρατούν.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα παρεξηγημένο τοπίο μέσα στις σύγχρονες αντιλήψεις, ακούν οι άνθρωποι για ψυχικές δυνάμεις και είτε ονειρεύονται αρρώστιες και μεγάλες καταστροφές, είτε φαντάζονται μεγάλους άθλους και ηρωικά κατορθώματα.

Όμως οι ψυχικές δυνάμεις είναι κάτι απλό. Είναι η ικανότητα του ανθρώπου να μετασχηματίζει την βαριά ύλη της συνήθειας, της κατεστημένης αντίληψης και του αναπόδραστου πεπρωμένου, σε πραγματική δύναμη ζωής και να ανασύρει από το θολό τοπίο των αναμεμιγμένων αναμνήσεων, αυτές που έχουν πραγματική αξία για τη ζωή.

Αν είσαι έτσι και έτσι ζεις την ζωή σου, έχεις βρει το έργο της ζωής, για την ακρίβεια έρχεται αυτό και σε βρίσκει. Έξω από τον άνθρωπο υπάρχουν δυνάμεις πολλές, που περιμένουν να τακτοποιηθεί ο εσωτερικός σου κόσμος και η αλήθεια να αναδειχθεί.

Τότε έρχονται και σε γεμίζουν με την πληρότητα της ζωής που λέει, πως όσα είναι έξω, είναι αντανάκλαση από τα έσω και ποτέ το αντίθετο δεν θα συμβεί, ο Άνθρωπος θα ζει την ζωή του σαν έργο που έπλασε αυτός, ως δημιουργός.

Αν ένας λαός απέκτησε το δικαίωμα να ονομάζεται «Έλληνες» και από το όνομά του να μην υποχωρεί ούτε στιγμή, αυτό γίνεται γιατί πάντα διαρκούν στην δική του μνήμη, αυτήν που ονομάζουμε συλλογική, οι αρετές και οι αξίες που τον ανέδειξαν σε αρχηγό μιας ολόκληρης κοινωνίας υγιών ανθρώπων, που ζούσαν καλά και πνευματικά.

Αν αυτήν την κληρονομιά την αποποιείται, θέλει σκόπιμα να την λησμονά, τότε κατάπτυστος θα λογίζεται και κανένας δεν θα του δίνει σημασία καμιά, αν όλοι σε αναγνωρίζουν για του πολιτισμού τους τον ταγό, καμιά άλλη γνώμη δεν θα έχουν για σένα, ούτε θα σου δικαιολογούν την παραμικρή δική σου ολιγωρία σε αυτό τον ρόλο πάλι να αναδειχθείς, τώρα που η κρίση είναι πρόδηλη και είναι κυρίως ανθρωπιστική.

Οι ψυχικές δυνάμεις μπορούν να προκαλέσουν ένα σύγχρονο Ελληνικό Θαύμα, ταιριαστό με την ιστορία για την δημιουργία των Ελλήνων που λέει ότι η διάνοια θεραπεύει και θεραπεύεται, με μόνο στόχο να βρουν τα ανθρώπινα πάθη την λύτρωση, στο Έργο τη Ζωής.

«Η διάνοια θεραπεύει και θεραπεύεται» λέγεται ένα βιβλίο δίαυλος που το ενέπνευσε ο Αλκμαίων από τον Κρότωνα και  λέει με δύο λόγια: όποιος έχει διάνοια, πρέπει ως προς αυτήν να ενεργεί, να υπακούει τα δικά της διδάγματα και να εξελίσσει τις απαιτούμενες αρετές, ώστε αυτή να είναι πάντα ακμαία και αρκούντως δημιουργική.

Βιργινία Φατσή

1^η Μαΐου 2017

Η Ψυχή των Ελλήνων υπάρχει διαρκώς και εκφράζεται μέσα από την συλλογική τους διάνοια, αυτή όμως χρειάζεται να ζει και να ζει καλά, ο κάθε ένας άνθρωπος που αποτελεί δικό της στοιχείο, είναι η ψυχή των Ελλήνων, σαν ένα τεράστιο ψηφιδωτό που εκτείνεται σε πολλές διαστάσεις, χρειάζεται όμως όλες τις ψηφίδες για να είναι σωστό, αν κάποια του λείπει δεν είναι εντάξει.

Φαίνεται πως σήμερα είναι μονόδρομος η ειρηνική επανάσταση των διανοουμένων, αρκεί να καταλαβαίνουμε την λέξη σωστά, τον διανοούμενο δεν τον κάνουν τα πτυχία, γίνεται διανοούμενος όποιος έχει αγάπη για την δουλειά, ουσιαστική αγάπη για την παιδεία, μορφώνει τον εαυτό του διαρκώς και επαναστατεί ενάντια στην πνευματική δουλεία, όπως άλλοτε οι Έλληνες πολεμούσαν τους βαρβάρους.

Σήμερα έχουμε όλα τα συστήματα ανοικτά για να ακουστούν οι δικές μας απόψεις, αρκεί να μην θέλουμε να γίνουμε σε όλους αρεστοί, μια καλή συζήτηση απαιτεί διαφωνίες. Χρειάζεται να έχουμε καλή καρδιά και να αγαπάμε τον συνομιλητή μας, αυτά τα δύο είναι αρκετά για να πολεμήσουμε και πάλι ενωμένοι ενάντια στην αμάθεια και το ψεύδος, ενάντια στην απαξία της διανοίας και στο τέλμα που υπάρχει γενικά, όταν αναπαράγονται ψευδείς ειδήσεις και ο άνθρωπος παρασύρεται τελικά στην εύκολη γοητεία της εικόνας.

Η κατάθλιψη προκαλείται σαφώς από την έλλειψη διανοίας, δηλαδή από την έλλειψη πρόθεσης, δύναμης και διάθεσης για  να γίνονται καλά έργα, από αυτά που υπηρετούν τον άνθρωπο και προάγουν τις δικές του κοινωνίες.

Υπάρχει ένα αγαθό γονίδιο στην ψυχή μας, ένα αρχέτυπο που θέλει πάντα Δρόμους να ανοίγει μπροστά και ονειρεύεται εκστρατείες, αν από παντού φαίνονται τα αδιέξοδα, κάποιο σχέδιο θα βρεθεί, κάποια απόφαση θα ληφθεί για να βγούμε από το αδιέξοδο συλλογικά, αλλά κυρίως ο κάθε ένας με τις δικές του δυνάμεις.

Αυτή ήταν μια μεγάλη αλήθεια που είχαν καταλάβει οι Έλληνες. Η κοινωνία διαμορφώνει τον άνθρωπο και αυτός την διαμορφώνει με τα έργα του. Όμως, η κοινωνία είναι άνθρωποι και ως άνθρωπο πρέπει κανείς να εννοεί και τον εαυτό του, που είναι φορέας κοινωνικής αλλαγής και προόδου.

Δεν καταφέραμε μέχρι σήμερα να το επιτύχουμε αυτό, άλλοτε η αόριστη «κοινωνία» μας τραβάει στις επιδιώξεις της, και άλλοτε εμείς σαν «άνθρωποι» δημιουργούμε κλειστά συστήματα αντιλήψεων και απόψεων.

Πρέπει να αλλάξουν και τα δύο. Όταν λέμε «κοινωνία» να αντιλαμβανόμαστε και τον εαυτό μας μέσα σε αυτήν και όταν λέμε «άνθρωπος» να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως ευρύ δίκτυο αντιλήψεων, απόψεων και προσδοκιών.

Κάτι τέτοιο όμως, χρειάζεται επειγόντως μεταγγίσεις. Κάποιοι πρέπει να μας μεταδώσουν αγάπη, σοφία, δύναμη, γιατί ανάμεσα μας έχουν σωθεί πια όσα αποθέματα είχαμε.

Τα καταναλώσαμε και επελάσαμε ως άλλο παλιρροϊκό κύμα, στις καταναλωτικές συνήθειες άλλων λαών, να τις απορροφήσουμε όλες και να πνίξουμε μέσα σε αυτές τις υγιείς φωνές του πολιτισμού του δικού μας, που λέει, όλα με μέτρο για να είναι μέτρον πάντων ο άνθρωπος, να μην μας καταπίνουν τα πράγματα αλλά να επιβαλλόμαστε σε αυτά με το σθένος της διανοίας το εκπληκτικό, που μας έχουν μεταγγίσει οι πρόγονοί μας.

Η αγάπη που είχαν οι πρόγονοί μας για τον πολιτισμό τους διαρκεί για πάντα και μπορεί να μας δώσει την ευκαιρία να κάνουμε μια καινούρια αρχή, να πολεμήσουμε την κατάθλιψη στον άνθρωπο και τις κοινωνίες του και να ακολουθήσουμε εκείνον τον Δρόμο που ακολουθούσαν οι Έλληνες για την κατάκτηση του Ονείρου τους και έλεγε ότι οι κοινωνίες προοδεύουν όταν ο άνθρωπος έχει την ψυχική υγεία να αντιλαμβάνεται το παρόν και να οραματίζεται το μέλλον με σωστούς στόχους.

Βιργινία Φατσή

27 Απριλίου 2017

Υπάρχει σε μια διάσταση της Δημιουργίας, ένα σύνολο ευφυΐας, εργασίας και κατανεμημένης διανοίας, που εργάζεται ως όλον, αποδίδει τα έργα του ατομικά, κβαντίζεται και μεταπίπτει, αναδιαρθρώνεται και προχωράει, επικοινωνεί και διαλέγεται, ως όλον και όχι με τα επιμέρους στοιχεία του, με κάθε ανθρώπινη διάνοια που επιχειρεί να το προσεγγίσει με μόνο όπλο της την ανάγκη, με μόνο όχημα την ελπίδα και με μόνο αίτημα την αγάπη.

Η ανάσταση των Ελλήνων προϋποθέτει να έχει υπάρξει θάνατος, όμως τι άλλο από θάνατος είναι η κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και μας επηρεάζει, όπου όλοι αποδίδουν στην οικονομική κρίση την δυστυχία και κανείς δεν ασχολείται να πει ότι αυτό που πάσχει και υποφέρει είναι η ίδια η ψυχή μας, που της στερήσαμε την ελπίδα, της αφαιρέσαμε την αγάπη και την αφήσαμε να ζει χωρίς καλά αισθήματα.

Η εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος ήταν ο άμοιρος υπηρέτης των ονείρων των άλλων, περνάει. Σε λίγο καιρό θα περάσει οριστικά και στην θέση της έχει ήδη αρχίσει να ανατέλλει η εποχή που κάθε άνθρωπος θα έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό του να αγαπήσει αυτά που τον συγκινούν, αυτά που θέλει να κάνει στην ζωή του και αυτά με τα οποία θέλει να γεμίσει τον χρόνο του.

Η Αγάπη ως ρευστό ανώτερης ύλης και υπερκόσμιας ουσίας έχει ήδη αρχίσει να κινείται, ξεκινώντας από ψηλά, εκεί όπου πάντα κατοικούν αυτοί που έχουν πλεόνασμα αγάπης. Δεν θα αργήσει να φθάσει και στους δικούς μας κόσμους, εκεί όπου κινούμαστε οι άνθρωποι, προσπαθώντας να εξιχνιάσουμε τα μυστήρια του βίου μας και να φωτίσουμε τα μυστήρια της ζωής.

Τότε θα μπορούμε όλοι να μιλάμε διαφορετικά για την Αγάπη.

Με την βοήθεια του βιβλίου Η Ανάσταση των Ελλήνων που είναι κατά βάση ένα βιβλίο αυτογνωσίας, κάθε αναγνώστης θα μάθει να αναγνωρίζει τα χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος που είναι φιλικό για την ανάπτυξη της ευφυΐας του, αλλά και του περιβάλλοντος που είναι εχθρικό προς αυτήν.

Ο μόνος τρόπος για να διακριθούμε από τους εχθρούς μας είναι να αναγνωρίσουμε, να προστατέψουμε και να αναπτύξουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ελληνικής μας ευφυΐας.

Το βιβλίο «Η Ανάσταση των Ελλήνων» δεν είναι μόνο ένα βιβλίο αυτογνωσίας. Είναι παράλληλα και ο οδηγός για την συλλογική μας μνήμη που αν ενεργοποιηθεί, θα μας βοηθήσει να βρούμε μόνοι μας τις λύσεις για τα σημερινά αδιέξοδα που προδιαγράφονται για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Για να βρούμε ξανά τις δυνάμεις της συλλογικής μας διανοίας και τα γόνιμα εδάφη της Ελληνικής μας ευφυΐας, χρειαζόμαστε καταρχήν, την Αγάπη ανάμεσά μας, την καλά κτισμένη αγάπη που υπάρχει στα έργα μας και καθοδηγεί την ζωή μας, αυτή που δεν είναι συναίσθημα, είναι αγώνας, ελπίδα και αφοσίωση, πίστη και αφιέρωση στα κοινά ιδανικά που ξέρουν να εμπνέουν τους ανθρώπους.

Όπως θα έλεγε και ο Ασκληπιός, αν ζούσε σήμερα ανάμεσά μας, είναι καιρός τώρα που ο άνθρωπος επιχείρησε να κατακτήσει το διάστημα, με μόνο σκοπό την υπεροπλία αυτών που το επιχειρούν έναντι των άλλων που δεν έχουν τα μέσα για αυτόν τον σκοπό.

Όμως το διάστημα έχει κατακτηθεί από τον άνθρωπο αιώνες τώρα. Μάλιστα οι Έλληνες έχουν «εποικίσει» μια περιοχή του διαστήματος, την οποία συνεχώς κατασκευάζουν, έρχονται όλο και περισσότεροι να εργασθούν εκεί, μένουν για πάντα νέοι, ωραίοι και υγιείς, είναι χαρούμενοι γιατί εργάζονται συνεχώς πάνω στα έργα της διανοίας τους, για να τα εξελίξουν και να τα προχωρήσουν όσο αυτό είναι δυνατόν, μέχρι πάλι να συστρατευθούν για να δημιουργήσουν με την κατανεμημένη τους ευφυΐα νέους πολιτισμούς, νέους χώρους και νέες κατοικίες για τον άνθρωπο, που όλοι αγαπούν, σέβονται και υπηρετούν.

Βιργινία Φατσή

22 Απριλίου 2017

Οι Έλληνες είχαμε κάποτε πρότυπα σκέψης που μας διαφοροποιούσαν από τους άλλους.

Είναι τα πρότυπα σκέψης που οδήγησαν τους τρεις Μεγάλους, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, να μελετήσουν σε ευθεία γραμμή την συμπεριφορά του ανθρώπου και την αιτιώδη συνάφεια της θεϊκής έμπνευσης με την δική του σκέψη. Και κοντά σε αυτούς ο Αναξαγόρας, ο Επίκουρος και ο Ερατοσθένης να χωράνε στην ανθρώπινη λογική το μεγαλείο της φύσης, ο άνθρωπος να είναι το μέτρο των πάντων και ο άνθρωπος να μετράει τον ήλιο και τις αποστάσεις των άστρων, αυτό είναι το πραγματικό μέγεθος της δικής του διανοίας.

Τέτοιου είδους είναι τα σημερινά πρότυπα που πρέπει να βρούμε. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο, ούτε απλό, η κοινωνία γύρω μας δεν βοηθάει, μας τροφοδοτεί συνεχώς με πρότυπα που παραλύουν την διάνοιά μας, παράγοντας συνεχώς κατάθλιψη στο περιβάλλον. Χρειαζόμαστε επειγόντως βοήθεια και συμβουλή και καλές πνευματικές δυνάμεις.

Υπάρχει μια συλλογή βιβλίων διαύλων με τίτλο Ένα Μέλλον που μπορούμε να κτίσουμε. Τα βιβλία της συλλογής είναι σκέψεις που οι μεγάλοι στοχαστές θα μπορούσαν να κάνουν, αν ζούσαν στο σημερινό περιβάλλον και βίωναν τα προβλήματα του σημερινού ανθρώπου.

Είναι ένα προχώρημα της δικής τους σκέψης, από εκεί που την άφησαν, όταν έγραφαν τα δικά τους έργα ή μοιραζόντουσαν με τους άλλους την δική τους γνώμη. Είναι όμως ένα προχώρημα, που μας πηγαίνει στο μέλλον, αυτό που μας ανήκει και μπορούμε να φτιάξουμε όλοι μαζί και ο καθένας για τον εαυτό του, στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα ποτέ δεν κέρδιζαν έδαφος οι ισοπεδωτικές σκέψεις. Ο καθένας έκανε τις δικές του σκέψεις, σε ένα περιβάλλον αγωγής και παιδείας που έφτιαχναν οι σκέψεις όλων όσοι είχαν μέσα τους την Ελλάδα. Το περιβάλλον αυτό πάμε να κτίσουμε ξανά, την διαύγεια, την σταθερότητα και την συνοχή της σκέψης που μας βοηθάει να αντιλαμβανόμαστε το μέλλον και να το πραγματοποιούμε.

Στην Ελλάδα, όταν το περιβάλλον δεν είναι αυτό που μας ταιριάζει, πάντα προσπαθούμε να το αλλάξουμε.

Το ζήτημα όμως σήμερα είναι πρώτα να καταλάβουμε σε τι κόσμο ζούμε, μετά να κατανοήσουμε το μέλλον και στην συνέχεια να αποφασίσουμε ποιος είναι ο δρόμος που μας ταιριάζει.

Είναι δύσκολο αυτό και είναι ένα εγχείρημα που δεν έχουμε ξανακάνει. Έχουμε μάθει, σε αυτόν και στον προηγούμενο αιώνα, να ακολουθούμε όλων τις πολιτικές παρατάξεις, να υποστηρίζουμε την μία ή την άλλη πολιτική ιδεολογία και να εκβιάζουμε το μυαλό μας οπωσδήποτε να συνταχθεί με όποιον νομίζουμε ότι έχει δίκιο.

Αυτός ο εκβιασμός του μυαλού, οπωσδήποτε να χωρέσει στα πρότυπα των άλλων, είναι που έχει καταστρέψει την σημερινή Ελλάδα. Γιατί, ως φαίνεται, δεν χωράμε στα πρότυπα άλλων και δεν μας κάνουν. Έχουμε εμείς τα δικά μας.

Είναι τα πρότυπα που οχύρωσαν στην Αθήνα την Δημοκρατία, έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να πείσει τον άλλον, αν τα δικά του επιχειρήματα και ο δικός του Λόγος δεν έχουν μέσα τους σοφία και πολιτική σκέψη.

Σήμερα, πολιτικός δεν υπάρχει στην Ελλάδα, που να μην ασχολείται με το μικροπαραταξιακό του συμφέρον. Ευθύνη δεν έχουν μόνο τα πρόσωπα, έχουν και οι πολιτικές παρατάξεις που βάζουν μπροστά τους σαν μόνο στόχο το κυνήγι της εξουσίας και εμποδίζουν τα μέλη τους να σκέπτονται με ευρύτητα τα προβλήματα του τόπου.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όλοι είναι αδαείς περί τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη. Ασχολούνται μόνο με αυτά που νομίζουν ότι σήμερα συνιστούν «πολιτική σκέψη» και εγκλωβίζονται συνεχώς στους στενούς ορίζοντες μιας πολύ ρηχής σκέψης.

Στην Ελλάδα πια κοινό μέλλον δεν υπάρχει. Υπάρχουν αυτοί που υποστήριξαν τις κάθε είδους παρατάξεις για προσωπικά οφέλη και αυτοί που προσπάθησαν να ζήσουν την ζωή τους με τον καλύτερο τρόπο, χωρίς να υποτάσσονται σε κάθε είδους μικροσυμφέροντα και παρατάξεις.

Οι δεύτεροι είναι πολλοί, αλλά δεν το γνωρίζουν, γιατί ουδέποτε επεδίωξαν να ασχοληθούν με συμφέροντα και παρατάξεις και έτσι ποτέ δεν γνωρίστηκαν μεταξύ τους.

Το γνωρίζουμε όλοι από καιρό και σταδιακά έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη στα πολιτικά πρόσωπα αυτής της χώρας. Όμως, το να χάνεις την εμπιστοσύνη σου στην πολιτική σκέψη, μόνο κατάθλιψη προκαλεί. Είμαστε Έλληνες και η σκέψη για τα κοινά είναι στον γενετικό κώδικα που παράγει τον εγκέφαλό μας. Δεν μπορούμε να ζήσουμε σαν απομονωμένοι, σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από ρηχές σκέψεις, πρόχειρους πολιτικούς χειρισμούς και αδέξιες πολιτικές πράξεις.

Βιργινία Φατσή

20 Απριλίου 2017