Κάθε ψυχή θα πρέπει να ασχολείται με την εκδήλωση των δικών της έργων και την απελευθέρωση των δικών της δυνάμεων, γιατί ποτέ δεν ξέρουμε από τίνος την ψυχή θα έρθουν τα έργα που χρειαζόμαστε όλοι για να ζήσουμε. Κοινό μας έργο ήταν πάντα η απελευθέρωση των ψυχικών δυνάμεων, που κάθε άνθρωπος διαθέτει.

Οι κόσμοι που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος με τις ψυχικές του δυνάμεις  δεν είναι μεταφυσικοί. Είναι απολύτως πραγματικοί, υπάρχουν, λειτουργούν και εξελίσσονται. Ορισμένα έργα που εκτελούσαν ολοκληρώνονται και άλλα, που δεν έχουν αρχίσει ακόμη, μπαίνουν σε έναν δρόμο για να βρουν και να συντάξουν τις κοινωνίες που θα ασχοληθούν με αυτά.

Το σύμπαν είναι ένα ατελείωτο πλέγμα κοινωνιών, ορισμένες από αυτές έχουν ακόμα μέσα τους την φυσική εξέλιξη, άλλες την έχουν αποχωριστεί προ πολλού, όλες όμως συντάσσονται και επικοινωνούν μεταξύ τους με μόνο αιτούμενο την Εξέλιξη του Ανθρώπου.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα ανεξερεύνητο τοπίο για τον μέσο άνθρωπο. Πολλοί προσπάθησαν να τις καταλάβουν, να δουν πού φθάνουν τα όριά τους, ή πού εκείνοι τοποθετούν τα όρια των δικών τους ψυχικών δυνάμεων. Όμως ποτέ, κανείς δεν κατάφερε να τις ελέγξει και να τις χρησιμοποιήσει κατά βούληση, επιμένουν αυτές να ενεργοποιούνται όποτε θέλουν, να επιλέγουν ένα έργο κατά την δική τους βούληση και ατομική ελευθερία και να αποκαλύπτουν στον φορέα τους πράγματα, που δεν γνώριζε για την ζωή του.

Στο σύμπαν δεν πρέπει η συλλογικότητα να επεκτείνεται σε βάρος της ατομικής εξέλιξης, ούτε η προσπάθεια για ατομική πρόοδο να αποβαίνει σε βάρος της συλλογικής εξέλιξης.

Ο εαυτός είναι μια ωραία και συνεχής κατασκευή στο σύμπαν, που πάντοτε ο άνθρωπος επιθυμεί να την εμπλουτίζει και να εργάζεται πάνω σε αυτήν, μέχρις ότου αυτή τελειώσει. Τότε το τέλος συναντά την αρχή και ο άνθρωπος είναι πια ελεύθερος να απαλλαγεί από τα βάρη της φυσικής εξέλιξης των πραγμάτων και να ζήσει σε κόσμους, όπου η φαντασία του είναι ελεύθερη, κάθε χρέος του έχει απαλειφθεί και η σκέψη του είναι δημιουργική.

Η ψυχή χρειάζεται την καθαρότητα για να εκδηλωθεί. Σε αντίθετη περίπτωση, η εκδήλωσή της πνίγεται σε μια θάλασσα αιτημάτων που εμφανίζονται από παντού, σε αιτήματα που έχουν να κάνουν με την σωτηρία άλλων, με παρεμβάσεις για θέματα που δεν είναι δικά της και δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στις προτεραιότητές της, στην κινητοποίησή της από άλλους και για τα δικά τους ζητήματα, γιατί στον χώρο της ψυχής κατοικούν πολλοί άλλοι άνθρωποι, εκτός από αυτόν που την κατέχει και νέμεται τα έργα της.

Το μέλλον προοιωνίζεται ευοίωνο για όσους έχουν, διατηρούν ή ελπίζουν να αποκτήσουν τις ψυχικές τους δυνάμεις, όχι με την έννοια της αντοχής ή του ήθους, αλλά με την διαχρονική σημασία των δυνάμεων της δημιουργίας.

Η ψυχή είναι ένας χώρος, ένας απέραντος χώρος γεμάτος με έργα, έργα που περιμένουν να έρθουν στο φως την κατάλληλη για αυτά εποχή, γιατί τότε θα είναι ο άνθρωπος έτοιμος να τα υποστηρίξει και η εποχή θα είναι έτοιμη να τα δεχθεί.

Η Αρχή και το Τέλος απασχόλησαν πολλούς στοχαστές ανά τον κόσμο, με λίγα λόγια, πού τοποθετούμε την αρχή των πραγμάτων και πού το τέλος τους. Πού αρχίζει η ζωή και πού τελειώνει. Είναι ο φυσικός θάνατος το τέρμα ή γίνεται η αρχή για καινούρια πράγματα.

Ας θέσουμε το θέμα με λόγια απλά. Αν δεχθούμε πως η Ψυχή είναι αθάνατη, τότε κάπου πηγαίνει μετά τον θάνατο, αφού πια το φυσικό σώμα που την φιλοξενεί, δεν λειτουργεί. Ας υποθέσουμε ότι η ψυχή οδεύει προς συγκεκριμένα Πεδία, συμβατά προς την υφή της, που μπορούν να την φιλοξενήσουν, μέχρις ότου χρειαστεί ξανά να επιμεριστεί.

Κάθε φορά που η ψυχή επιλέγει να κατοικήσει σε ένα σώμα, συμβαίνει ένας επιμερισμός της σε στοιχεία που είναι αθάνατα και σε στοιχεία που είναι παροδικά και επιφαινόμενα. Τα αθάνατα στοιχεία κρατούν μέσα τους και μεταφέρουν το έργο του ανθρώπου, όπως αυτό οργανώνεται και μεταφέρεται από εποχή σε εποχή. Τα επιφαινόμενα στοιχεία κρατούν μέσα τους και αναπαράγουν όλες τις σχέσεις που αυτός βίωσε και πρέπει να βιώσει ξανά, μέχρι να ολοκληρώσει τον εαυτό του σε ένα ενιαίο σύνολο, που δεν θα έχει ξένα στοιχεία.

Η ψυχική καθαρότητα χρειάζεται την παρέμβαση του Θεού για να επιτευχθεί, που εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, είτε εσωτερικά σαν μια δύναμη που ωθεί τον άνθρωπο να αλλάξει τα πράγματα γύρω του και μέσα του, είτε στο εξωτερικό περιβάλλον ως καταστάσεις και γεγονότα, που ωθούν τον άνθρωπο να επανεξετάσει τις προτεραιότητες που έχει θέσει στον βίο του.

Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι στις δύσκολες εποχές για τον Άνθρωπο, πάντα κάποιος βρίσκεται, πάντα κάτι συμβαίνει και ένα καινούριο Έργο, δείχνει τον δρόμο σε όλους. Και το έργο αυτό μπορεί να είναι ένα γραπτό κείμενο, ή μια κατασκευή, που δεν θα είναι όμως συνήθη, αλλά  φέρνουν κάτι εντελώς καινούριο στην ζωή των ανθρώπων. Κάτι, που αν το ακολουθήσει κανείς, η προσπαθήσει να το καταλάβει, η ζωή του θα αλλάξει.

Βιργινία Φατσή

4 Ιουλίου 2017

Η Ψυχή του Ανθρώπου χρειάζεται τις δικές της Πηγές, τις πηγές που της λένε, μην έρθεις ακόμα εδώ, μείνε εκεί που βρίσκεσαι, γιατί εκεί υπάρχει έργο για σένα και πρόοδος για τον άνθρωπο.

Τις πηγές που της δίνουν τα Στοιχεία που χρειάζεται, για να βρει ξανά τον δρόμο προς τα δικά της έργα και ο άνθρωπος την οδό προς τη δική του ζωή, που κανείς άλλος δεν μπορεί να του υποδείξει, παρά μόνο η δική του ψυχή.

Το βιβλίο «Οι Ψυχικές Δυνάμεις» περιέχει όλα τα δεδομένα που απαιτεί η ψυχή, προκειμένου να ξεκινήσει την δική της εργασία για την απομάκρυνση όλων των ρύπων που την καταδυναστεύουν, όλων των προσμίξεων που κάνουν την ζωή της δύσκολη και όλων των ξένων προβλημάτων, με τα οποία δεν θα έπρεπε να ασχολείται.

Ο εαυτός είναι μια ωραία και συνεχής κατασκευή στο σύμπαν, που πάντοτε ο άνθρωπος επιθυμεί να την εμπλουτίζει και να εργάζεται πάνω σε αυτήν, μέχρις ότου αυτή τελειώσει. Τότε το τέλος συναντά την αρχή και ο άνθρωπος είναι πια ελεύθερος να απαλλαγεί από τα βάρη της φυσικής εξέλιξης των πραγμάτων και να ζήσει σε κόσμους, όπου η φαντασία του είναι ελεύθερη, κάθε χρέος του έχει απαλειφθεί και η σκέψη του είναι δημιουργική.

Οι κόσμοι αυτοί δεν είναι μεταφυσικοί. Είναι απολύτως πραγματικοί, υπάρχουν, λειτουργούν και εξελίσσονται. Ορισμένα έργα που εκτελούσαν ολοκληρώνονται και άλλα, που δεν έχουν αρχίσει ακόμη, μπαίνουν σε έναν δρόμο για να βρουν και να συντάξουν τις κοινωνίες που θα ασχοληθούν με αυτά.

Η ψυχή υπάρχει και εξελίσσεται αυτονόμως κατά την βούληση και τις ιεραρχήσεις της, την τάξη και τις προτεραιότητές της, ακόμα και σε περιόδους που φαίνονται όλα ήσυχα και ακίνητα, η ψυχή υπακούει στους άγραφους νόμους της εσωτερικής της εξέλιξης.

Ένα μόνο μπορεί να γίνει. Να την ακούσουμε. Όπως θα ακούγαμε έναν σοφό φίλο ή έναν καλό σύμβουλο. Να την εμπιστευθούμε.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα ανεξερεύνητο τοπίο για τον μέσο άνθρωπο. Πολλοί προσπάθησαν να τις καταλάβουν, να δουν πού φθάνουν τα όριά τους, ή πού εκείνοι τοποθετούν τα όρια των δικών τους ψυχικών δυνάμεων. Όμως ποτέ, κανείς δεν κατάφερε να τις ελέγξει και να τις χρησιμοποιήσει κατά βούληση, επιμένουν αυτές να ενεργοποιούνται όποτε θέλουν, να επιλέγουν ένα έργο κατά την δική τους βούληση και ατομική ελευθερία και να αποκαλύπτουν στον φορέα τους πράγματα, που δεν γνώριζε για την ζωή του.

Κάθε ψυχή θα πρέπει να ασχολείται με την εκδήλωση των δικών της έργων και την απελευθέρωση των δικών της δυνάμεων, γιατί ποτέ δεν ξέρουμε από τίνος την ψυχή θα έρθουν τα έργα, που χρειαζόμαστε όλοι για να ζήσουμε. Κοινό μας έργο λοιπόν η απελευθέρωση των ψυχικών δυνάμεων, που κάθε άνθρωπος διαθέτει.

Η ψυχή είναι ένας χώρος που θέλει καθαρότητα και προϋποθέτει όλες τις κινήσεις και τις πρωτοβουλίες που θα του διασφαλίσουν αυτή την καθαρότητα.

Η ψυχική καθαρότητα θέλει τρία πράγματα για να επιτευχθεί. Θεό, ανάγκη και εργασία.

Η παρέμβαση του Θεού εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, είτε εσωτερικά σαν μια δύναμη που ωθεί τον άνθρωπο να αλλάξει τα πράγματα γύρω του και μέσα του, είτε στο εξωτερικό περιβάλλον σαν περιστατικά και γεγονότα, που ωθούν τον άνθρωπο να επανεξετάσει τις προτεραιότητες που έχει θέσει στον βίο του.

Η ανάγκη είναι δύσκολο να ορισθεί, γιατί πιο πολύ υπάρχει σαν μία εσωτερική αναγκαιότητα, ακαθόριστη και χωρίς περιθώρια, που πιέζει τον άνθρωπο, χωρίς όμως να έχει σχήμα, μορφή και όρια. Όμως, δημιουργεί την επιθυμία στον άνθρωπο να κινηθεί, έστω και μόνο για να μετατοπισθεί από τις υπαρξιακές του σταθερές και να αναζητήσει άλλες, καινούριες, πιο ταιριαστές με τον ίδιο και τις ψυχικές του δυνάμεις.

Η εργασία που απαιτείται για την ψυχική καθαρότητα, είναι ουσιαστικά η συνισταμένη της παρέμβασης του θεού και της ανάγκης, παράγεται από τις δύο και δεν τις παράγει. Όμως χρειάζεται πολλή και επίπονη εργασία από τον άνθρωπο, για να επιτευχθεί η καθαρότητα της ψυχής, η απομάκρυνση δηλαδή από αυτήν όλων των ρύπων, που την εμπόδιζαν να λειτουργήσει επ’ ωφελεία του ανθρώπου.

Η ψυχή χρειάζεται την καθαρότητα για να εκδηλωθεί. Σε αντίθετη περίπτωση, η εκδήλωσή της πνίγεται σε μια θάλασσα αιτημάτων που εμφανίζονται από παντού, σε αιτήματα που έχουν να κάνουν με την σωτηρία άλλων, με παρεμβάσεις για θέματα που δεν είναι δικά της και δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στις προτεραιότητές της, στην κινητοποίησή της από άλλους και για τα δικά τους ζητήματα, γιατί στον χώρο της ψυχής κατοικούν πολλοί άλλοι άνθρωποι, εκτός από αυτόν που την κατέχει και νέμεται τα έργα της.

Βιργινία Φατσή

30 Ιουνίου 2017

Η αγάπη του ανθρώπου εισχωρεί στο συλλογικό ασυνείδητο και το ενθαρρύνει να εκφραστεί, δονεί τις ψυχικές μνήμες του ανθρώπου και τον αναγκάζει να δημιουργήσει.

Τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί στην ισχύουσα δύναμη της αγάπης. Γιατί είναι η δύναμη μιας ουσίας που είναι άφθαρτη, δημιουργείται από τα έργα μας, πηγάζει από την ηθική μας, χαρακτηρίζει τις πράξεις μας, πολλαπλασιάζεται από το συναίσθημά μας και προτιμά τον τόπο της ψυχής μας, εκεί θέλει να κατοικοεδρεύσει.

Η ψυχή αρέσει στην αγάπη, γιατί η αγάπη δεν απευθύνεται σε υλικά αποκτήματα, πράγματα που είναι έτοιμα και κάποιος απλώς πρέπει να τα κερδίσει ή να τα καταναλώσει, δεν απευθύνεται σε σταθερά οικοδομήματα που απλώς θέλει να τα κατακτήσει, ούτε αναφέρεται στο άπειρο που θέλει να εκμηδενίσει.

Η αγάπη αναφέρεται πάντα στην δημιουργία. Και η δημιουργία έχει πάντα ως κέντρο της τον Άνθρωπο και γύρω από τις δικές του ιδιότητες περιστρέφονται τα έργα της.

Τα αρχαία μαντεία δεν ήταν οι καταβόθρες με τους χρησμούς, όπου κάθε απονενοημένος προσέφευγε, για να μάθει κάτι για το μέλλον. Ήταν στην ουσία οργανισμοί γνώσης που φύλαγαν μυστικά, επικοινωνούσαν με τους θεούς με συγκεκριμένες μεθόδους, μόνο και μόνο για να λαμβάνουν γνώση, που δεν την κράταγαν για τον εαυτό τους, αλλά ήξεραν ότι τελικά προορίζεται για τις κοινωνίες όπου ζουν, κράταγαν μέσα τους τις επιστήμες, στις αρχικές μορφές όπου πρωτοεμφανιζόντουσαν, αλλά και στην κατοπινή τους εξέλιξη  και κυρίως γνώριζαν να διακρίνουν ποια γνώση προέρχεται από τον θεό και ποια είναι αποκύημα της φαντασίας των ανθρώπων.

Με αυτή την έννοια η μαντεία είναι κυρίως ένας μηχανισμός πρόβλεψης. Όμως δεν πρέπει να παρερμηνεύουμε το γεγονός ότι ένας οργανισμός γνώσης που έχει την ικανότητα να λαμβάνει μηνύματα από τους θεούς, έχει και την ικανότητα ο ίδιος να παράγει γνώση, να την διανέμει, να την εξαπλώνει και να φροντίζει για την καλή και ηθική της χρήση.

Τα μάτια της ψυχής δεν κάνουν ποτέ λάθος, γιατί δεν παραλείπουν καμία λεπτομέρεια, δεν παρερμηνεύουν καμία ένδειξη και δεν υποκύπτουν στην εξαπάτηση, που εύκολα δέχονται οι φυσικοί οφθαλμοί.

Αντιθέτως, αποδίδουν στα πράγματα τις αληθινές τους εικόνες, στους ανθρώπους τις πραγματικές τους προθέσεις και δίνουν βάθος, όγκο και προοπτική στις ερμηνείες των γεγονότων. Για αυτό και μας είναι απαραίτητα.

Η συναίσθηση είναι η συνεχής κατάσταση της συνείδησης, που επικοινωνεί με ανώτερες δυνάμεις και μέσω αυτής της επικοινωνίας διαχέονται σε αυτήν γνώσεις που δεν ήξερε ότι υπήρχαν, εμπειρίες που είναι πρωτοφανείς και συνείδηση των πραγμάτων, όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε ή θα πιστεύαμε ότι είναι.

Η συναίσθηση παράγει πραγματικότητα, γιατί εκεί που υπάρχουν οι ατάκτως ερριμμένοι λίθοι της παλιάς αντίληψης, αίφνης προβάλλουν δυνατότητες και προοπτικές που κανείς δεν είχε ονειρευτεί.

Το σύμπαν είναι μια ατελείωτη διαπλοκή κοινωνιών, ορισμένες από αυτές έχουν ακόμα μέσα τους την φυσική εξέλιξη, άλλες την έχουν αποχωριστεί προ πολλού, όλες όμως συντάσσονται και επικοινωνούν μεταξύ τους με μόνο αιτούμενο την Εξέλιξη του Ανθρώπου.

Είναι πολύ παρήγορο για την ανθρώπινη ζωή, να εξελίσσεται με βάση δεδομένα και στοιχεία που πάρα πολλοί άνθρωποι ομονοούν για να κατασκευασθούν.

Δημιουργείται όμως αυτόματα και μια υποχρέωση στον  άνθρωπο. Να αντιληφθεί και να προσεγγίσει με τις δικές του δυνάμεις, αυτό που πρέπει να γίνει το έργο της δικής του ζωής. Ένα έργο που θα χαρακτηρίσει την δημιουργία του,  θα δώσει είδος στις προσπάθειές του, θα αποδώσει ήθος στα δημιουργήματά του και θα ευχαριστήσει την ψυχή του.

Γιατί τελικά όλα γίνονται για να είναι η ψυχή χαρούμενη, να βλέπει τα πράγματα να εξελίσσονται κατά τις επιταγές της συλλογικότητας και αυτό να την χαροποιεί, να συναισθάνεται ότι τα ατομικά αιτούμενα του ανθρώπου λύνονται και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ οι άνθρωποι ομονοούν και το Έργο της Ζωής εξελίσσεται χωρίς εμπόδια.

Το βιβλίο το Έργο της Ζωής είναι ένα λογισμικό της διανοίας. Έχει την ιδιότητα να απευθύνεται κατευθείαν στην ψυχή και να τις δίνει τις πληροφορίες που χρειάζεται για να επικοινωνήσει ξανά με τις δικές της πηγές, αυτές που την τροφοδοτούν με δύναμη, αντοχή και επάρκεια.

Τις πηγές που της λένε, μην έρθεις ακόμα εδώ, μείνε εκεί που βρίσκεσαι, γιατί εκεί υπάρχει έργο για σένα και πρόοδος για τον άνθρωπο.

Τις πηγές που της δίνουν τα Στοιχεία που χρειάζεται, για να βρει ξανά τον δρόμο προς τα δικά της έργα και ο άνθρωπος την οδό προς τη δική του ζωή, που κανείς άλλος δεν μπορεί να του υποδείξει, παρά μόνο η δική του ψυχή.

Η Αρχή και το Τέλος απασχόλησαν πολλούς στοχαστές ανά τον κόσμο, με λίγα λόγια, πού τοποθετούμε την αρχή των πραγμάτων και πού το τέλος τους. Πού αρχίζει η ζωή και πού τελειώνει. Είναι ο φυσικός θάνατος το τέρμα ή γίνεται η αρχή για κάτι νέο.

Ας θέσουμε το θέμα με λόγια απλά. Αν δεχθούμε πως η ψυχή είναι αθάνατη, τότε κάπου πηγαίνει μετά τον θάνατο, αφού πια το φυσικό σώμα που την φιλοξενεί, δεν λειτουργεί. Ας υποθέσουμε ότι η ψυχή οδεύει προς συγκεκριμένα πεδία, συμβατά προς την υφή της, που μπορούν να την φιλοξενήσουν, μέχρις ότου χρειαστεί ξανά να επιμεριστεί.

Κάθε φορά που η ψυχή επιλέγει να κατοικήσει σε ένα σώμα, συμβαίνει ένας επιμερισμός της σε στοιχεία που είναι αθάνατα και σε στοιχεία που είναι παροδικά και επιφαινόμενα. Τα αθάνατα στοιχεία κρατούν μέσα τους και μεταφέρουν το έργο του ανθρώπου, όπως αυτό οργανώνεται και μεταφέρεται από εποχή σε εποχή. Τα επιφαινόμενα στοιχεία κρατούν μέσα τους και αναπαράγουν όλες τις σχέσεις που αυτός βίωσε και πρέπει να βιώσει ξανά, μέχρι να ολοκληρώσει τον εαυτό του σε ένα ενιαίο σύνολο, που δεν θα έχει ξένα στοιχεία.

Όταν ο άνθρωπος Αγαπά, η δημιουργία διευρύνεται, μόνο και μόνο για να δώσει χώρο στα έργα της αγάπης.

Η αγάπη είναι η ισχυρότερη Δύναμη της Δημιουργίας, η πιο ηθική, η πιο κοσμογονική και η πιο μεταβάλουσα. Μεταβάλλει την δομή των οργανισμών και την πορεία των όντων, υπεισέρχεται στις δομές των συστημάτων και τις ακούσιες εκφράσεις των ωκεανών της μνήμης, της σοφίας και του συναισθήματος.

Η Αγάπη δεν έχει φύση που είναι εύκολο να προσδιοριστεί. Δεν έχει υπόσταση που ο άνθρωπος κατανοεί. Δεν έχει όψη, που ο άνθρωπος μπορεί να αναγνωρίσει. Έχει μόνο ύλη, γιατί είναι υλική. Δεν είναι συναίσθημα, δεν οφείλεται σε τυχαία διαπλοκή στους νευρώνες, δεν εδρεύει στην βιοχημεία του σώματος, δεν βρίσκεται στα Σώματα των αρχαγγέλων και δεν αναπτύσσεται τυχαία μεταξύ των ανθρώπων.

Είναι ύλη που βρίσκεται σε αφθονία μεταξύ αυτών που θέλουν να δημιουργούν, που ζουν αγαπώντας την δημιουργία και η δημιουργία τους επιστρέφει την αγάπη τους με διάφορες μορφές.

Βιργινία Φατσή

24 Ιουνίου 2017

Οι Έλληνες πιστεύαμε πάντα ότι η παρέμβαση του Θεού εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, είτε εσωτερικά σαν μια δύναμη που ωθεί τον άνθρωπο να αλλάξει τα πράγματα γύρω του και μέσα του, είτε στο εξωτερικό περιβάλλον σαν περιστατικά και γεγονότα, που ωθούν τον άνθρωπο να επανεξετάσει τις προτεραιότητες που έχει θέσει στον βίο του.

Σήμερα οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να είναι εξωστρεφείς. Περιμένουν πάντα να γίνουν τα κοσμογονικά φαινόμενα που θα συντρίψουν τις ζωές τους και θα τους αναγκάσουν να ξεκινήσουν από την αρχή. Αναμένουν τα γεγονότα αυτά να τους επηρεάσουν,  να αλλάξουν τις παραμέτρους της σκέψης τους και τις συντεταγμένες της ζωής τους.

Και κάνουν λάθος. Γιατί αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποτύχει κανείς σε όλα όσα προσπαθεί στην ζωή του εξωστρεφώς, αλλά  και σε όποιες προσπάθειες κάνει για να ανακουφίσει την ψυχή από τα βάρη της.

Η Σοφία της Ψυχής είναι η Χαρά της ζωής, αυτές οι δύο έννοιες είναι ταυτόσημες και μαζί θα έπρεπε να λέγονται πάντα.

Η χαρά είναι μια κατάσταση, που οι άνθρωποι έχουν μάθει να επιδιώκουν με τον λάθος τρόπο, προσπαθώντας δηλαδή να προκαλέσουν εξωτερικά ερεθίσματα για να κινητοποιήσουν τον εαυτό τους στην κατεύθυνση που παράγει χαρά. Όμως αυτό είναι μάταιο.

Γιατί η χαρά είναι μια κατάσταση της ψυχής, είτε υπάρχει, είτε δεν υπάρχει ενδογενώς. Αν δεν υπάρχει, δεν μπορεί και να δημιουργηθεί. Μπορεί μόνο να προκληθεί.

Και ο μόνος τρόπος να προκληθεί χαρά είναι να συναντήσει η ψυχή την δική της σοφία, την σοφία των μικρών πραγμάτων, που για τους ανθρώπους φαίνονται απλά, για την ψυχή όμως είναι μεγάλα, γιατί αυτή πρέπει να διακρίνει το πρωτεύον από το ασήμαντο, το ουσιώδες από το ανούσιο και αυτό που φέρνει χαρά, από ό,τι προκαλεί δυστυχία.

Κάθε ψυχή θα πρέπει να ασχολείται με την εκδήλωση των δικών της έργων και την απελευθέρωση των δικών της δυνάμεων, γιατί ποτέ δεν ξέρουμε από τίνος την ψυχή θα έρθουν τα έργα, που χρειαζόμαστε όλοι για να ζήσουμε. Κοινό μας έργο λοιπόν η απελευθέρωση των ψυχικών δυνάμεων, που κάθε άνθρωπος διαθέτει.

Το μέλλον προοιωνίζεται ευοίωνο για όσους έχουν, διατηρούν ή ελπίζουν να αποκτήσουν τις ψυχικές τους δυνάμεις, όχι με την έννοια της αντοχής ή του ήθους, αλλά με την διαχρονική σημασία των δυνάμεων της δημιουργίας.

Οι άνθρωποι έρχονται και επανέρχονται, οι εποχές παρέρχονται και ο άνθρωπος εξελίσσεται, πάντα όμως υπάρχει η σαφής υπόμνηση στις ψυχές των Ελλήνων, ότι μέσα τους κρύβουν το θάρρος και την τόλμη, που χρειάζονται για να επαναλάβουν αυτό που θεωρήθηκε το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ανθρώπου: τον Ελληνικό Πολιτισμό.

Από πού όμως θα έρθει αυτή η Άνοιξη; Μόνο από τον Άνθρωπο, γιατί τίποτα άλλο δεν έχει περισσέψει. Όλοι οι κύκλοι έκλεισαν, όλες οι Επιστήμες ολοκλήρωσαν τις ανακαλύψεις τους, η Έρευνα περιστρέφεται γύρω από την Τεχνολογία, οι ανθρωπιστικές επιστήμες ολοκλήρωσαν τις μελέτες τους, οι νέες ανακαλύψεις τελείωσαν και ο άνθρωπος βρέθηκε πάλι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.

Αυτή την φορά, ως ο νους που σκέπτεται, η φαντασία που ονειρεύεται, η ψυχή που συλλογάται και η διάνοια που αφυπνίζεται. Αυτός ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που μπορεί να βάλει τα θεμέλια νέων επιστημονικών κατακτήσεων, να ανοίξει δρόμους με τη σκέψη του και να δείξει νέα σύνορα με την φαντασία του.

Το μέλλον προοιωνίζεται ευοίωνο για όσους έχουν, διατηρούν ή ελπίζουν να αποκτήσουν τις ψυχικές τους δυνάμεις, όχι με την έννοια της αντοχής ή του ήθους, αλλά με την διαχρονική σημασία των δυνάμεων της δημιουργίας.

Η ψυχή είναι ένας χώρος, ένας απέραντος χώρος γεμάτος με έργα, έργα που περιμένουν να έρθουν στο φως την κατάλληλη για αυτά εποχή, γιατί τότε θα είναι ο άνθρωπος έτοιμος να τα υποστηρίξει και η εποχή θα είναι έτοιμη να τα δεχθεί.

Από πού προέρχονται αυτά τα έργα, κανείς δεν ξέρει. Ποιος τα έβαλε εκεί, όλοι το αγνοούμε.

Η ψυχή πάντα επιθυμεί τα καλά έργα, αυτά που της δίνουν τα σωστά δεδομένα, όχι τα ευχάριστα, ή τα αληθή, αλλά τα σωστά, γιατί, μεταξύ άλλων, η ψυχή είναι εξαιρετικά πολυσύνθετος μηχανισμός νόησης, μνήμης και σοφίας, απείρου κάλλους και θαυμαστής τελειότητας,  ατομικής μνήμης και συλλογικού ασυνειδήτου, που τα περιέχει όλα και μπορεί όλα να τα δημιουργήσει, που όλα τα αγαπά και όλα μπορεί να τα ανατρέψει.

Η ψυχή του ανθρώπου υπάρχει και εξελίσσεται αυτονόμως κατά την βούληση και τις ιεραρχήσεις της, κατά την τάξη και τις προτεραιότητές της, ακόμα και σε περιόδους που φαίνονται όλα ήσυχα και ακίνητα, η ψυχή κινείται υπακούει στους άγραφους νόμους της εσωτερικής της εξέλιξης.

Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι στις δύσκολες εποχές για τον Άνθρωπο, πάντα κάποιος βρίσκεται, πάντα κάτι συμβαίνει και ένα καινούριο έργο, δείχνει τον δρόμο σε όλους. Και το έργο αυτό μπορεί να είναι ένα γραπτό κείμενο, ή μια κατασκευή, που δεν θα είναι όμως συνήθη, αλλά  φέρνουν κάτι εντελώς καινούριο στην ζωή των ανθρώπων. Κάτι, που αν το ακολουθήσει ο άνθρωπος ή προσπαθήσει να το καταλάβει, η ζωή του θα αλλάξει.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα ανεξερεύνητο τοπίο για τον μέσο άνθρωπο. Πολλοί προσπάθησαν να τις καταλάβουν, να δουν πού φθάνουν τα όριά τους, ή πού εκείνοι τοποθετούν τα όρια των δικών τους ψυχικών δυνάμεων. Όμως ποτέ, κανείς δεν κατάφερε να τις ελέγξει και να τις χρησιμοποιήσει κατά βούληση, επιμένουν αυτές να ενεργοποιούνται όποτε θέλουν, να επιλέγουν ένα έργο κατά την δική τους βούληση και ατομική ελευθερία και να αποκαλύπτουν στον φορέα τους πράγματα, που δεν γνώριζε για την ζωή του.

Βιργινία Φατσή

19 Ιουνίου 2017

Το παρελθόν υπάρχει ως υπερσύνολο όλων των αναμνήσεων που συγκροτούν την μνήμη μας, τόσο στην συλλογική, όσο και στην ατομική της εκδήλωση.

Κανείς όμως δεν μπορεί να ζήσει μόνο με το παρελθόν, δεν είναι υγιές. Αναγκαστικά πρέπει να ζήσει και στο μέλλον, μόνο που για να συμβεί αυτό πρέπει πρώτα να το βρει και να το σχηματίσει στο μυαλό του. Γιατί το μέλλον ανήκει σε κάθε άνθρωπο που μπορεί να το προσεγγίσει με τη βοήθεια της φαντασίας του, των ονείρων του και της διορατικής του σκέψης.

Το παρελθόν και το μέλλον τέμνονται στο παρόν, το οποίο είναι ευμετάβλητο και εύπλαστο, δυναμικό και ακίνητο, εξελισσόμενο και σταθερό, υπερβατικό και ανθρώπινο, ανύπαρκτο και ταυτόχρονα απόλυτα υπαρκτό. Γιατί το παρόν μπορεί να συμβιβάζει τις αντιθετικές ιδιότητες του παρελθόντος και του μέλλοντος, να αντλεί από το παρελθόν και να προβάλλει στο μέλλον, όσα Στοιχεία είναι ικανά να μεταφερθούν από τη μία στην άλλη κατάσταση, έτσι ώστε να τροποποιούν το παρελθόν και να επεμβαίνουν διορατικά στο μέλλον.

Το μέλλον δεν προϋπάρχει, προκαθορίζεται όμως από όλα αυτά που έχουν συμβεί στο παρελθόν και εμείς τα ανακαλούμε με μόνο σκοπό να τα διορθώσουμε, να τα επαυξήσουμε και να τα διογκώσουμε, να ζήσουμε με αυτά αρκετό καιρό ώστε να τα αφήσουμε να μας μιλήσουν και να μας πουν τι λάθη κάναμε, τι αστοχίες παραβλέψαμε και τι διορθώσεις έπρεπε έγκαιρα να γίνουν ώστε το μέλλον να μην επηρεασθεί από αυτά, αλλά να τα διορθώσει.

Όλα από τον άνθρωπο εξαρτώνται και τις επιλογές του, γιατί υπάρχουν πια τα Βιβλία-Δίαυλοι που θα τον βοηθήσουν να βρει το δρόμο για να διορθώσει το δικό του παρελθόν, να εξαιρέσει τα λάθη του, να αναδείξει τις αρετές του, να αναγνωρίσει στον εαυτό του καλές και κακές ιδιότητες, να δημιουργήσει τη δική του πορεία προς το μέλλον του, που καθώς εκείνος προχωράει, όλο και πιο καθαρά θα σχηματίζεται.

Ο άνθρωπος δια της ψυχής του επικοινωνεί ανεμπόδιστα με τους κόσμους, εκείνες τις περιοχές όπου όλα είναι κατασκευασμένα, έχουν περάσει από το στάδιο της μορφής στο στάδιο της υλοποίησης, όπου τα όντα ετοιμάζονται να κατέλθουν, οι ιδέες να γίνουν εφικτές και η πραγματικότητα να πάρει σάρκα και οστά.

Σε αυτούς τους κόσμους βρίσκει τα δικά του έργα, που τα αντιλαμβάνεται ψυχικά μεν, με ενάργεια δε, είναι δε σε θέση να αρχίσει την πραγματοποίησή τους με σύνεση, σωφροσύνη και αιδώ.

Η διάνοια, ως η ψυχική ιδιότητα που αντιλαμβάνεται έργα και δια των έργων ενεργεί, αποτελεί τον κύριο παραγωγικό πόρο της εποχής μας. Εμάς ως ανθρώπους μας υπερβαίνει. Δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε, δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε, δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε εξ αρχής τα έργα της. Μπορούμε όμως εξ αρχής να αναγνωρίσουμε την ύπαρξή της, άλλοτε ως φευγαλέα έμπνευση, άλλοτε ως όνειρο, άλλοτε ως ακαταμάχητη διάθεση για αλλαγή, άλλοτε ως ενάργεια και άλλοτε ως ασύλληπτη βεβαιότητα ότι η δημιουργία είναι εκεί και μας περιμένει.

Γιατί η ψυχή δεν είναι η έδρα των συναισθημάτων, όπως ατυχώς μάθαμε να πιστεύουμε και να την καταφρονούμε, ως αδαή και περίπου ηλίθια, αλλά είναι η έδρα των ιδεών, της ανώτερης αντίληψης των πραγμάτων, της κατανόησης των κόσμων και των εξ αυτών παραγομένων, της διαρκούς έμπνευσης, της συνειρμικής σύλληψης των ιδεών και της διαρκούς παραγωγής έργου της διανοίας.

Τι θα κάναμε χωρίς την ψυχή;

Ίσως η χαρά και η λύπη να μην είχαν πια σαφή όρια, να ήταν απλώς καταστάσεις της πραγματικότητας που μόνο συμβαίνουν και δεν μας αφορούν. Άλλοι αισθάνονται, εμείς όχι, άρα η ζωή πια δεν έχει κανένα ενδιαφέρον, απλώς προχωράει, άχρωμη, άοσμη και ανούσια.

Ίσως να μην είχαμε διάθεση να αντιδράσουμε, γιατί τα όνειρά μας θα είχαν σβήσει, οι ελπίδες μας θα είχαν διαψευσθεί και οι προσδοκίες μας θα ήταν πια ασπρόμαυρες φωτογραφίες μιας εποχής που πέρασε για πάντα και ουδείς πιστεύει ότι θα ξανασυμβεί.

Ίσως, τέλος, να καταστρέφαμε τον εαυτό μας, σιγά σιγά και λίγο λίγο, ίσα για να τον διατηρούμε στην ζωή, γιατί φοβόμαστε τον θάνατο και αυτά που μπορεί να φέρει. Ίσως να αποφεύγαμε να σκεφθούμε, να πράξουμε και να ενεργήσουμε, για πράγματα που παλιά αυτονόητα θα προκαλούσαν τις αντιδράσεις μας, θα μας ενεργοποιούσαν και θα μας έσπρωχναν στην δράση.

Όλα τα παραπάνω περιγράφουν την κατάθλιψη που είναι η μάστιγα της εποχής γιατί είναι ύπουλη, γιατί δεν έχει συμπτώματα, γιατί δεν χαρίζεται σε κανέναν, γιατί απειλεί τους πάντες, γιατί βρίσκεται παντού και γιατί εξαπλώνεται με διαστάσεις πανδημίας.

Όταν προσπαθούμε να την τυποποιήσουμε, να την βάλουμε σε κουτάκια και να δώσουμε συνταγές που την γιατρεύουν, το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να αφήσουμε το θηρίο ελεύθερο για να μας καταστρέψει ολοκληρωτικά.

Γιατί η ψυχή θέλει ψυχή για να επιβιώσει. Ό,τι άλλο και αν της δίνουμε, δεν είναι αρκετό.

Για την επιμέλεια,

Παναγιώτης Αναστασάκος

8 Ιουνίου 2017

Στηρίζεται σε ιδέες που περιλαμβάνονται στο Βιβλίο-Δίαυλο της Βιργινίας Φατσή «Τα Στοιχεία που ζωογονούν τη Διάνοια».

Χρειαζόμαστε οι Έλληνες να συνδεθούμε πάλι με τις Πηγές της δικής μας ιστορίας. Δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε απλό, ζούμε μέσα σε μια καταναλωτική κοινωνία που καθημερινά βομβαρδίζει την συνείδησή μας, με εικόνες και λόγο που επιβάλλουν στερεότυπά της.

Ας αντιτάξουμε στα καταναλωτικά πρότυπα τα βιβλία της Συλλογής, που είναι ειδικά φτιαγμένη για να σπάει τα πρότυπα αυτά και να τα αντικαθιστά με την ωραία, γόνιμη σκέψη των Ελλήνων, που κτίζει πολιτισμούς από το μηδέν και παράγει τις οικονομίες που τους ταιριάζουν.

Οι Έλληνες πάντα ήταν πραγματιστές, αν ονειρευόντουσαν μια ιδανική κοινωνία, αυτό γινόταν για να έχουν το όραμα μέσα στην ψυχή τους και να επιδιώκουν να την πραγματοποιήσουν. Αν επεδίωκαν με όλες τους τις δυνάμεις την εξάπλωση των Ελληνικών πόλεων σε όλη την περιοχή της Μεσογείου, αυτό γινόταν γιατί έβλεπαν μακριά στο μέλλον και ονειρευόντουσαν από τότε ένα δίκτυο πόλεων με κοινές Ελληνικές ρίζες.

Οι Έλληνες έθεσαν τις βάσεις του θεάτρου και των ρόλων, αυτό έγινε για να εκπαιδεύσουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων να επιδιώκουν πάντα την αρετή και να αναγνωρίζουν πίσω από την θολή επιφάνεια των πραγμάτων, τον αληθινό άνθρωπο και τις επιλογές της καθαρής συνείδησής του.

Από το μεγάλο πρέπει πάντα να ξεκινάμε για να προσεγγίσουμε εύστοχα το μικρό, αν το μεγάλο είναι η Ελληνική φιλοσοφική σκέψη, τότε το μικρό είναι κάθε είδους σκέψη, απόφαση και πράξη που επηρεάζει την ζωή του ανθρώπου.

Αν ζούσαν σήμερα, οι ωραίοι πρόγονοι που έκτισαν τον κόσμο των θεών και των ανθρώπων μέσα από το χάος, σίγουρα θα μας συμβούλευαν να ακολουθήσουμε τα πρότυπα τους, σε αυτές τις δύσκολες ώρες για την δική μας κοινωνία.

Ο άνθρωπος ποτέ δεν είναι μόνος, μας δίδαξαν οι Έλληνες με το παράδειγμά τους. Είναι πάντα κοντά του τα όνειρα και οι ελπίδες αυτών που έζησαν πριν από εκείνον και τα πραγματοποίησαν ανοίγοντας τους δικούς τους δρόμους. Μαζί με αυτά έρχονται πάντα και οι ψυχικές δυνάμεις που κάθε άνθρωπος χρειάζεται για να προσεγγίσει καλύτερα το δικό του πνεύμα.

Στην Ελλάδα ποτέ δεν κέρδιζαν έδαφος οι ισοπεδωτικές σκέψεις. Ο καθένας έκανε τις δικές του σκέψεις, σε ένα περιβάλλον αγωγής και παιδείας που έφτιαχναν οι σκέψεις όλων όσοι είχαν μέσα τους την Ελλάδα. Το περιβάλλον αυτό πάμε να κτίσουμε ξανά, την διαύγεια, την σταθερότητα και την συνοχή της σκέψης που μας βοηθάει να αντιλαμβανόμαστε το μέλλον και να το πραγματοποιούμε.

Στην Ελλάδα γεννήθηκε κάποτε ο Άνθρωπος, ως ον θεϊκής προέλευσης και καταγωγής, δυνάμενο να τροποποιήσει την πραγματικότητα με τις δικές του σκέψεις, ως υπόσταση πνευματικής ουσίας και ως μέλος μιας κοινωνίας που πάντα υποστηρίζει την εξέλιξη του ανθρώπου.

Πάντα υπάρχουν οι Έλληνες και τα κοινά τους σημεία είναι ότι έχουν επιμελημένη μόρφωση και παιδεία, έχουν σωστή αγωγή, αγαπούν με τον δικό τους τρόπο την Ελλάδα, είναι άνθρωποι με ήθος, έχουν αγωνισθεί στην ζωή τους για ό,τι θεωρούσαν σωστό, ηθικό και δίκαιο και τώρα, με τις νέες εξελίξεις, αγωνιούν για το μέλλον.

Σήμερα, πολιτικός δεν υπάρχει στην Ελλάδα, που να μην ασχολείται με το μικροπαραταξιακό του συμφέρον. Ευθύνη δεν έχουν μόνο τα πρόσωπα, έχουν και οι πολιτικές παρατάξεις που βάζουν μπροστά τους σαν μόνο στόχο το κυνήγι της εξουσίας και εμποδίζουν τα μέλη τους να σκέπτονται με ευρύτητα τα προβλήματα του τόπου.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όλοι είναι αδαείς περί τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη. Ασχολούνται μόνο με αυτά που νομίζουν ότι σήμερα συνιστούν «πολιτική σκέψη» και εγκλωβίζονται συνεχώς στους στενούς ορίζοντες μιας πολύ ρηχής σκέψης.

Ας δούμε λίγο τον Σοφοκλή τον χαρισματικό ποιητή της αρχαίας Αθήνας. Ήταν ένα απλό παιδί, που μεγάλωσε στην Αθήνα, χωρίς να δείχνει στα νιάτα του ότι κατέχει μεγάλη τέχνη ποιητική. Ήταν όμως η εποχή που στην πόλη επικρατούσε μια γόνιμη αναταραχή, πνευματική.

Μέσα σε αυτό το κλίμα που παράγει σκέψεις ένα σωρό και είναι γόνιμες, υγιείς και δημιουργικές, κανείς δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος, αρχίζει να σκέπτεται και αυτός και αν υπάρχει η έμπνευση για εκείνον, η έμπνευση θα έρθει να τον βρει.

Ο Σοφοκλής βίωνε το αρχαίο δράμα, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό και σαν από έμπνευση ή θεοσημία, ήξερε πάντα οι ήρωές του πώς πρέπει να αντιδρούν, γιατί ήταν και εκείνος ένας Δημιουργός.

Οι Δημιουργοί στην Αθήνα ήταν εκείνο το Είδος ανθρώπων που ζουν σε επαφή με το πνεύμα και δίνουν στα έργα τους ψυχή. Έκαναν διάφορες εργασίες με διαφορετικά υλικά και κοινό τους γνώρισμα ήταν η αγάπη για την δουλειά και η καλή προσπάθεια να βάλουν μέσα σε κάθε τους έργο, λίγη από την καλή ψυχή την δική τους.

Η Πόλις είναι η πνευματική κατοικία πολλών άλλων που έχουν υπάρξει πριν από εμάς και θα γίνει η κατοικία πολλών άλλων που θα υπάρξουν μετά, για αυτό πρέπει να την διατηρούμε προσεκτικά.

Ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, έζησαν σε μια αδιάλειπτη σειρά, σαν να παρέδιδε την σκυτάλη ο ένας στον άλλον, ένα μεγάλο έργο για να ολοκληρωθεί.

Και πράγματι έτσι είναι, γιατί μέσα στο ιερό τρίγωνο που δημιουργούν με την παρουσία τους οι τρεις μεγάλοι, υπάρχει όλος ο κόσμος της Ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης, που λέει περίπου τα εξής.

Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να υπηρετεί το πνεύμα, τότε μόνο είναι ευτυχής, όταν δίνει στην ζωή του την ανάταση την πνευματική και όταν δίνει στην ψυχή του τα έργα που κάνουν αυτόν, ευτυχή.

Αν ο άνθρωπος δεν προσπαθήσει να διδαχθεί μεγάλα μηνύματα και σημαντικά, τότε ο βίος του παρέρχεται φορτώνοντάς τον λάθη μεγάλα, που θα κάνουν πολύ καιρό να απαλειφθούν, σε αυτήν και σε άλλες ζωές.

Κενό στην φύση δεν υπάρχει και αν υπάρχει, σίγουρα θα καλυφθεί.

Ο βίος είναι άλλη μια ζώσα ύλη που ο άνθρωπος σαν καλός δημιουργός, έχει την υποχρέωση να της δώσει ουσιαστικό περιεχόμενο και μορφή, να είναι ωραία και να ευχαριστεί αυτόν και τον θεό του μαζί.

Ο Σοφοκλής σήμερα θα μιλούσε  για «Τα ανθρώπινα πάθη και η λύτρωση», γιατί θα έκανε έναν από τους συνηθισμένους του περιπάτους στην Αθήνα και θα διαπίστωνε διαισθητικά, πόσο θλιμμένοι και μελαγχολικοί είναι οι άνθρωποι και πόσο πολύ χρειάζονται τις πνευματικές δυνάμεις που θα τους ενώσουν ξανά σε έργα κοινά.

Ο Σωκράτης, σήμερα θα μιλούσε σίγουρα για «Το σύγχρονο Ελληνικό θαύμα», γιατί ήταν άνθρωπος που ζούσε για το μέλλον, με πνεύμα αφάνταστα νεανικό και ήξερε πως στις δύσκολες στιγμές σφυρηλατείται ο άνθρωπος για να δώσει ό,τι έχει από θεϊκό υλικό.

Ο Πλάτωνας σήμερα θα μιλούσε για την «Αφύπνιση της Ελληνικής διανοίας», αυτό είναι το έργο το συλλογικό που μπορεί να ενώσει όλες τις πνευματικές δυνάμεις του τόπου μας ξανά, για να δημιουργηθεί κάτι νέο στα θεμέλια τα παλιά.

Ο Αριστοτέλης σήμερα θα μιλούσε για τις «Μορφές της Λογικής στην σύγχρονη Εποχή», για το πώς ο άνθρωπος πρέπει να έχει την λογική να περιλαμβάνει στην σκέψη του κάθε στοιχείο νεωτεριστικό, που ταιριάζει με τις αρχαίες της δομές και τις φιλοσοφικές της βάσεις τις σταθερές.

Γιατί Λογική είναι να ενστερνίζεσαι το νέο και να ανανεώνεις το παλιό, για να είναι αυτά πάντα σε μια δημιουργική μεταξύ τους συναλλαγή.

Βιργινία Φατσή

5 Ιουνίου 2017

Τα βιβλία δίαυλοι ενώνονται μεταξύ τους και φτιάχνουν Σειρές, όπου μπορεί ο αναγνώστης να βρει τον Πυθαγόρα να κάνει παρέα με τον Ιπποκράτη, τον Αλκμαίωνα και τον Ασκληπιό, μαζί τους οπωσδήποτε και ο Ευριπίδης με τον Σοφοκλή. Έχουν κοινά ενδιαφέρονται όλοι αυτοί, είναι γιατροί της ψυχής.

Βέβαια δεν είναι άνθρωποι, είναι Σχολές, που κάθε μία από αυτές, για παράδειγμα αυτή των Πυθαγορείων, στέλνει τον κατάλληλο εκπρόσωπό της για εσένα και για την διάνοια που κατέχεις και συντηρείς, γιατί η διάνοια είναι όπως η ψυχή, κάποιος μας την δίνει και έχουμε την υποχρέωση να την συντηρούμε με έργα της ψυχής και να την αποδίδουμε καθαρή και αναβαθμισμένη, όταν με το καλό, φύγουμε από την ζωή εμείς.

Δεν καταφέραμε μέχρι σήμερα να το επιτύχουμε αυτό, άλλοτε η αόριστη «κοινωνία» μας τραβάει στις επιδιώξεις της, και άλλοτε εμείς σαν «άνθρωποι» δημιουργούμε κλειστά συστήματα αντιλήψεων και απόψεων.

Κάτι τέτοιο όμως, χρειάζεται επειγόντως μεταγγίσεις. Κάποιοι πρέπει να μας μεταδώσουν αγάπη, σοφία, δύναμη, γιατί ανάμεσα μας έχουν σωθεί πια όσα αποθέματα είχαμε.

Αυτό είναι που έχει αξία στην σημερινή εποχή. Ο Αλέξανδρος και η Εκστρατεία, όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά, όλοι να μετέχουμε στις ίδιες δυνάμεις, να βλέπουμε τον κόσμο πάλι αλλιώς, σαν κάτι που περιμένει εμάς για να το κατακτήσουμε, κάθε Έλληνας έχει το γονίδιο αυτό, παντού στην οικουμένη.

Χρειάζεται και ο λόγος των φιλοσόφων σήμερα στην ζωή. Αν σταματήσουμε να φιλοσοφούμε διαρκώς και να αναρωτιόμαστε για την ζωή μας, κάτι παθαίνει ο οργανισμός, δεν λειτουργεί καλά όπως και πρώτα, μια δυσθυμία, ένας οχετός γίνεται η ζωή από όπου ρέει και χάνεται ο Εαυτός μας.

Στην ζωή μου είμαι Μηχανικός και Σύμβουλος για την Ανάπτυξη, αυτό σπούδασα και με αυτό το επάγγελμα έκανα πολλά, ελπίζω καλά έργα. Διατήρησα τις ιδιότητες αυτές, όλα αυτά τα 15 χρόνια, που γράφω χιλιάδες σελίδες συνεχώς για να μπορέσουν να συμπυκνωθούν τα λόγια.

Τα λόγια που είναι κατάλληλα για τον καθένα από εμάς για να μιλήσουν στην ψυχή του και να μεταγγίσουν σε αυτήν την ουσία αυτού που του μιλάει, μπορεί να είναι ο Ηρόδοτος αυτός, ο Πυθαγόρας ή ο Ιπποκράτης, δεν έχει σημασία αυτό, αξία έχει ότι υπάρχει ένας καλός Σύμβουλος, που μέσα από τα λόγια είναι ζωντανός, του μιλάει, συναινεί και τον παροτρύνει, ήσυχα με διάρκεια και με αγάπη πολλή, όση θα μπορούσε να δώσει και ένας ζωντανός άνθρωπος, που αγαπάει.

Είναι σαν να διαβάζει ο αναγνώστης τριάντα σελίδες συμπυκνωμένου λόγου, που όμως δένουν μεταξύ τους και έχουν ειρμό, αν και είναι συμπυκνωμένες εκφράσεις.

Καλύτερα που γίνεται αυτό, τα βιβλία αυτά δεν είναι για να τα «καταλάβεις», καταλαμβάνω σημαίνει κατακτώ και εδώ δεν είναι αυτός ο Λόγος. Εδώ βρίσκεις ένα συνομιλητή σωστό, που του μιλάς και σε καταλαβαίνει και την επόμενη μέρα, μετά από δυο, δεν έχει αυτό σημασία, ξαφνικά θυμάσαι κάτι καλό που διάβασες μέσα στο βιβλίο και λες αυτό ήταν, που με απασχολούσε τόσον καιρό, πώς δεν το είχα καταλάβει…

Στον σύγχρονο κόσμο η αγάπη είναι μια παρεξηγημένη έννοια.

Σήμερα, παραμένουμε ασταθώς στο περιοριστικό μέγεθος των καθημερινών μας προβλημάτων και σε μερικές στιγμές ψυχικής ανάτασης, βιώνουμε εν τάχει και στιγμιαία, όσα για τους Έλληνες κάποτε ήταν καθημερινή πραγματικότητα.

Ο άνθρωπος είναι το κλειδί. Ο άνθρωπος πρέπει να ορίσει τις προτεραιότητες του και το πώς θέλει να ζει, αν θέλει να είναι μικρός και φοβισμένος ή μεγάλος κατά την διάνοια και ευτυχής.

Είναι σύντροφοι τα βιβλία, γιατί έχουν φτιαχτεί με αγάπη, αυτό το είδος της παντοδύναμης, πυκνής και πολλαπλασιαζόμενης αγάπης των Ελλήνων για τον  άνθρωπο και τα καλά έργα, την πραγματική ευφυΐα και τον πολιτισμό, την αλληλεγγύη και την ομοψυχία αυτών που ομονοούν.

Η αγάπη δεν γνωρίζει όρια, πηγαίνει εκεί που την θέλουν και στις ψυχές που έχουν αγάπη. Μια αγάπη καλή, αυθεντική, με σωστή υπόσταση, του είδους που έδειξαν ότι έχουν οι Έλληνες, με ουσία, περιεχόμενο και πανανθρώπινες διαστάσεις.

Αυτή την αγάπη αν βρούμε ξανά ανάμεσά μας μπορούμε να μιλάμε για ένα σύγχρονο Ελληνικό θαύμα με οικουμενικές διαστάσεις.

Όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε την στήριξη για να προχωράμε στην ζωή μας. Σε κοινωνία ζούμε και μια κοινωνία μας εντάσσει στους κόλπους της με όλα τα συστήματα, θεσμούς, νόμους, ηθική, διδάγματα και ανθρώπους, που μας περιστοιχίζουν.

Όμως, όλα αυτά είναι άνευ λόγου και άνευ σημασίας, αν δεν υπάρχουν δίπλα μας οι σωστοί άνθρωποι, γιατί μόνο μέσα από την επικοινωνία με αυτούς, γνωρίζουμε τον Εαυτό μας και τον κόσμο γύρω.

Αυτή ήταν μια μεγάλη αλήθεια που είχαν καταλάβει οι Έλληνες. Η κοινωνία διαμορφώνει τον άνθρωπο και αυτός την διαμορφώνει με τα έργα του. Όμως, η κοινωνία είναι άνθρωποι και ως άνθρωπο πρέπει κανείς να εννοεί και τον εαυτό του. Ως άνθρωπο φορέα κοινωνικής αλλαγής που όμως χρειάζεται την δική του στήριξη, μέσα στην κοινωνία, για να ζήσει και να δημιουργήσει.

Είμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο, ο Αιώνας ο 21^ος είναι εδώ, χωρίς ακόμα να έχει ορίσει πρόσωπο και φυσιογνωμία σταθερό.

Άλλοτε μας φταίει η κρίση, που έχει αναγορευθεί σε πηγή όλων των δεινών, άλλοτε το πρόβλημα είναι στον ίδιο τον άνθρωπο που δεν έχει μάθει να αντιδρά και άλλοτε επαναλαμβάνουμε μετά μανίας στερεότυπα, που μας κάλυπταν ιδεολογικά άλλες εποχές.

Ας θέσουμε όμως την εξής αμφισβήτηση. Μήπως η κοινωνία είναι ο άρχοντας όλων των δεινών; Μήπως η κοινωνία έχασε την ζωτική της κρίση, να διακρίνει μεταξύ πολλών, ποιοι είναι αυτοί που γόνιμα και δημιουργικά, μπορούν να την βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τα δεινά; Μήπως ο άνθρωπος έγινε μια απλή παράμετρος, σύνθετων συστημάτων και θεωριών και αυτή του η θεώρηση μας εμποδίζει πια να διακρίνουμε τις δυνάμεις και στον ίδιο μας τον εαυτό;;

Μήπως, η μεγαλύτερη επανάσταση όλων των θεωριών, είναι η απλή διαπίστωση ότι ο Άνθρωπος είναι εδώ, τον άνθρωπο πρέπει να μελετήσουμε με τρόπο αποκαλυπτικό και να τον βοηθήσουμε να βρει την συντροφιά του στον κόσμο τον πνευματικό;

Υπάρχει Θεός και για όλους φροντίζει, αρκεί κανείς να μπορεί να βρει, τα βήματα που τον οδηγούν στην αλήθεια, η αλήθεια είναι πάντα προσωπική.

Υπάρχει κοινωνία και η κοινωνία πάντα τον εαυτό της ορίζει, με θεσμούς και κανόνες, ήθη και έθιμα τοπικά, βρίσκει την φυσιογνωμία της ανά τους αιώνες και αυτήν εξελίσσει μεθοδικά.

Υπάρχει και ο άνθρωπος, ο τρίτος παράγοντας του συνδέσμου και ως προς αυτόν τα πράγματα δεν είναι ποτέ απλά, γιατί αυτός που θα μας εξελίξει και θα μας δώσει φώτα να πάμε μπροστά, δεν μπορεί ποτέ να είναι ένας από εμάς. Σίγουρα, νωρίς θα εκδηλώσει την ανάγκη να αμφισβητήσει τους θεσμούς, μόνο και μόνο γιατί η σκέψη που παράγει ο δικός του νους, τον ωθεί να σπάσει τα στερεότυπα τα παλιά και αν η κοινωνία γύρω του είναι εγκλωβισμένη σε αυτά, να την απελευθερώσει και να της δώσει δύναμη να πάει μπροστά.

Ως προς αυτό τελικά κρίνονται οι κοινωνίες. Ως προς την ζωντάνια που έχουν και την δυναμική τον άνθρωπο να απελευθερώσουν από κατεστημένα δεσμά και να δημιουργούν πάντα τον χώρο για τον άνθρωπο που θα τις απελευθερώσει από αυτά.

Βιργινία Φατσή

29 Μαΐου 2017

Το βιβλίο «Η Ανάσταση των Ελλήνων» βασίζεται σε ολιστική θεώρηση για να αποκαλύψει στον αναγνώστη του τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να βρει τις βοήθειες για να αναπτύξει τα χαρακτηριστικά της δικής του ευφυΐας.

Με την βοήθεια του βιβλίου κάθε αναγνώστης θα μάθει να αναγνωρίζει τα χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος που είναι φιλικό για την ανάπτυξη της ευφυΐας του, αλλά και του περιβάλλοντος που είναι εχθρικό προς αυτήν.

Η Αγάπη ως ρευστό ανώτερης ύλης και υπερκόσμιας ουσίας έχει ήδη αρχίσει να κινείται, ξεκινώντας από ψηλά, εκεί όπου πάντα κατοικούν αυτοί που έχουν πλεόνασμα αγάπης. Δεν θα αργήσει να φθάσει και στους δικούς μας κόσμους, εκεί όπου κινούμαστε οι άνθρωποι, προσπαθώντας να εξιχνιάσουμε τα μυστήρια του βίου μας και να φωτίσουμε τα μυστήρια της ζωής.

Τότε θα μπορούμε όλοι να μιλάμε διαφορετικά για την Αγάπη.

Αν οι Έλληνες αποποιούνται την πνευματική τους κληρονομιά, θέλουν σκόπιμα να την λησμονούν, τότε κατάπτυστοι θα είναι,  αν όλοι σε αναγνωρίζουν για του πολιτισμού τους τον ταγό, καμιά άλλη γνώμη δεν θα έχουν για σένα, ούτε θα σου δικαιολογούν την παραμικρή δική σου ολιγωρία σε αυτό τον ρόλο πάλι να αναδειχθείς, τώρα που η κρίση είναι πρόδηλη και είναι κυρίως ανθρωπιστική.

Το Συμβόλαιο των Ελλήνων με την κοινή τους μοίρα, προϋποθέτει πως υπάρχει άφθονη Αγάπη, που ρέει σαν ρευστό υπερκόσμιας ύλης από τον Θεό προς τον άνθρωπο.

Δεν είναι θέμα γεωγραφικού προσδιορισμού, αλλά πολιτισμού, αγωγής και ευπρέπειας, η πρόθεσή μας να ζούμε σε μια χώρα που λέγεται Ελλάδα και την καταλαβαίνουμε να γεφυρώνει επάξια το χθες με το σήμερα, την ανώτερη σκέψη των προγόνων μας με τις σημερινές αξίες του πολιτισμού μας και την αγάπη που εκείνοι εκδήλωναν στον άνθρωπο, με τις αρχές που σήμερα τηρούμε.

Αν αποδεχθούμε, με ανοχή, ηρεμία και πεποίθηση, ότι σήμερα η κοινωνία μας πάσχει και βαριά νοσεί, από μια νόσο που λέγεται κατάθλιψη, τότε αυτομάτως τοποθετούμε τον εαυτό μας στην θέση αυτών που αναγνωρίζουν στον Ελληνικό πολιτισμό τις αξίες του και ως προς αυτές κρίνουν τα σημερινά φαινόμενα.

Ας μη βλέπουμε το σύμπτωμα, ας δούμε τη νόσο.

Για την Ελλάδα, κατάθλιψη είναι να μην παράγεται πολιτισμός, να μην γίνονται ωραία σύγχρονα έργα, να μην εκδηλώνεται η αγάπη για τον άνθρωπο που διαποτίζει την κυτταρική μας μνήμη.

Ο Δρόμος για την Ίαση είναι εγγεγραμμένος στην συλλογική μας μνήμη και λέει, σε γενικές γραμμές τα εξής:

Οι Έλληνες ευημερούν όταν επιχειρούν κάτι που αφορά στο κοινό καλό, όταν φροντίζουν την κοινωνία τους και δια αυτής της φροντίδας, ευημερούν οι ίδιοι.

Έτσι πάντα οι Έλληνες ισορροπούσαν, ανάμεσα στο πιο μικρό που πάντως είναι ανθρώπινο και στο πιο απέραντο, που είναι η ανάπτυξη της διανοίας μέχρι να καλύψει όλους τους κόσμους και τους ουρανούς.

Αυτή την ισορροπία πρέπει ξανά να βρούμε και να αποκαταστήσουμε ανάμεσά μας, βρίσκοντας ο καθένας ποιο είναι το πιο μικρό, που θεωρεί στην ζωή του ανθρώπινο και το πιο μεγάλο, που θέτει ως όριο της δικής του διανοίας.

Ίσως κάποιος να μας την χαρίσει και ίσως επέλεξε αυτή την Συλλογή από τέσσερα μικρά βιβλία – διαύλους, για να κάνει μια Αρχή, μια αρχή που λέει ότι η αγάπη έχει την δύναμη να πολλαπλασιάζεται, να αλλάζει τον άνθρωπο και να γιγαντώνεται, να διαρρέει τα έργα της διανοίας του και δια αυτών να γονιμοποιεί κάθε ψυχή που αγαπάει τον άνθρωπο και τον θεό που έγινε άνθρωπος.

Ίσως ήρθε η ώρα για να βρει ο άνθρωπος την συντροφιά που χρειάζεται, των αγαθών πνευμάτων που υπάρχουν πάντα μέσα στις ιδέες των καλών βιβλίων, αυτών που γίνονται από αγάπη στον άνθρωπο και τις αγαθές ιδιότητες της δικής του ψυχής.

Βιργινία Φατσή

25 Μαΐου 2017

Είναι μεγάλη καινοτομία να απορρίψουμε σκέψεις, πρότυπα και συλλογισμούς, που μας οδηγούν σε πραγματικά αδιέξοδα, εκεί που όταν πάει κανείς, τον περιμένει η θλίψη.

Είναι προσωπικό το θέμα και κατ’ επέκταση κοινωνικό, χρειάζεται μια προσωπική πορεία για να ανατάξουμε την ατομική μας διάνοια και αυτή δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε προφανής. Είναι όμως εξαιρετικά ευχάριστη.

Τα μαζικά κινήματα ήταν καλά για μια περίοδο, πράγματι είχαν μέσα τους στοιχεία που ένωναν τους ανθρώπους σε κοινή βάση. Αν όμως χρειαζόμαστε ενόραση, δεν θα την βρούμε εκεί.

Θα την αναζητήσουμε στον εσωτερικό μας κόσμο, είναι μια ιδιότητα που μένει πάντα εκεί, δεν μπορείς να την μοιραστείς με κάποιον άλλον, μπορείς μόνο να αναδείξεις αυτήν που εσύ έχεις.

Ένα σύγχρονο Ελληνικό Θαύμα, θα μας έλεγε ο Σωκράτης, δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από το να επαναληφθεί αυτό που έγινε παλιά. Να βρεθούν ορισμένοι άνθρωποι και να ομονοήσουν, να είναι για αυτούς αυτονόητες οι αξίες οι ηθικές και να πάρουν μαζί ο καθένας τον δικό του δρόμο για να αναδείξει πτυχές της ανθρώπινης ζωής που έχουν κάλλος και αρετή. Να ζουν μαζί σε μια κοινωνία που διέπεται από τις δικές τους αρχές και αυτό να το ονομάζουν ευτυχία και εκπλήρωση του σκοπού της ζωής.

Αν οι Έλληνες αποποιούνται την πνευματική τους κληρονομιά, τότε κατάπτυστοι θα λογίζονται, αν όλοι σε αναγνωρίζουν για του πολιτισμού τους τον θεμέλιο λίθο και τον ταγό, άλλη γνώμη δεν θα έχουν για σένα, ούτε θα δικαιολογούν την παραμικρή ολιγωρία σε αυτό τον ρόλο πάλι να αναδειχθείς, τώρα που η κρίση είναι πρόδηλη και είναι κυρίως ανθρωπιστική.

«Η διάνοια θεραπεύει και θεραπεύεται» λέγεται ένα από τα βιβλία διαύλους και λέει αυτό με δύο λόγια: όποιος έχει διάνοια, πρέπει ως προς αυτήν να ενεργεί, να υπακούει τα δικά της διδάγματα και να εξελίσσει τις απαιτούμενες αρετές, ώστε αυτή να είναι πάντα ακμαία και αρκούντως δημιουργική.

Αν είσαι έτσι και έτσι ζεις την ζωή σου, έχεις βρει το έργο της ζωής, για την ακρίβεια έρχεται αυτό και σε βρίσκει. Έξω από τον άνθρωπο υπάρχουν δυνάμεις πολλές, που περιμένουν να τακτοποιηθεί ο εσωτερικός σου κόσμος και η αλήθεια να αναδειχθεί.

Τότε έρχονται και σε γεμίζουν με την πληρότητα της ζωής που λέει, πως όσα είναι έξω, είναι αντανάκλαση από τα έσω και ποτέ το αντίθετο δεν θα συμβεί, ο Άνθρωπος θα ζει την ζωή του σαν έργο που έπλασε αυτός, ως δημιουργός.

Δεν είναι θέμα γεωγραφικού προσδιορισμού, αλλά πολιτισμού, αγωγής και ευπρέπειας, η πρόθεσή μας να ζούμε σε μια χώρα που λέγεται Ελλάδα και την καταλαβαίνουμε να γεφυρώνει επάξια το χθες με το σήμερα, την ανώτερη σκέψη των προγόνων μας με τις σημερινές αξίες του πολιτισμού μας και την αγάπη που εκείνοι εκδήλωναν στον άνθρωπο, με τις αρχές που σήμερα τηρούμε.

Αν αποδεχθούμε, με ανοχή, ηρεμία και πεποίθηση, ότι σήμερα η κοινωνία μας πάσχει και βαριά νοσεί, από μια νόσο που λέγεται κατάθλιψη, τότε αυτομάτως τοποθετούμε τον εαυτό μας στην θέση αυτών που αναγνωρίζουν στον Ελληνικό πολιτισμό τις αξίες του και ως προς αυτές κρίνουν τα σημερινά φαινόμενα.

Για τους Έλληνες, νέο είναι το παλιό, εκείνες οι αξίες και οι αρχές που θεμελίωσαν μια υγιή Ελλάδα, σε συνθήκες πλήρους βαρβαρισμού των υπολοίπων στο περιβάλλον της.

Η αυτογνωσία είναι απαραίτητη τόσο σε συλλογική, όσο και σε ατομική βάση. Όμως, κάθε αυτογνωσία πρέπει να έχει μια ισχυρή βάση, αρχών, ιδεών και αντιλήψεων, ως προς τις οποίες το υποκείμενο της αυτογνωσίας, αναγνωρίζει τον εαυτό του.

Έτσι αναπτύσσεται μια εξελικτική διαδικασία, πάνω στην οποία κτίζεται σιγά σιγά η αυτοεκτίμηση, η αυτοπεποίθηση και η αγάπη στον εαυτό.

Ίσως ήρθε η ώρα για να βρει ο άνθρωπος την συντροφιά που χρειάζεται, των αγαθών πνευμάτων που υπάρχουν πάντα μέσα στις ιδέες των καλών βιβλίων, αυτών που γίνονται από αγάπη στον άνθρωπο και τις αγαθές ιδιότητες της δικής του ψυχής.

Τότε, ίσως, ο κόσμος μας θα έχει γίνει λίγο καλύτερος.

Είναι θέμα πολιτισμού, αγωγής και ευπρέπειας, η πρόθεσή μας να ζούμε σε μια χώρα που λέγεται Ελλάδα και την καταλαβαίνουμε να γεφυρώνει επάξια το χθες με το σήμερα, την ανώτερη σκέψη των προγόνων μας με τις σημερινές αξίες του πολιτισμού μας και την αγάπη που εκείνοι εκδήλωναν στον άνθρωπο, με τις αρχές που σήμερα τηρούμε.

Αν αποδεχθούμε, με ανοχή, ηρεμία και πεποίθηση, ότι σήμερα η κοινωνία μας πάσχει και βαριά νοσεί, από μια νόσο που λέγεται κατάθλιψη, τότε αυτομάτως τοποθετούμε τον εαυτό μας στην θέση αυτών που αναγνωρίζουν στον Ελληνικό πολιτισμό τις αξίες του και ως προς αυτές κρίνουν τα σημερινά φαινόμενα

Το Συμβόλαιο των Ελλήνων με την κοινή τους μοίρα, προϋποθέτει πως υπάρχει άφθονη Αγάπη, που ρέει σαν ρευστό υπερκόσμιας ύλης από τον Θεό προς τον άνθρωπο.

Ο Δρόμος για την Ίαση από κάθε μορφής ασθένεια που πλήττει την κοινωνία μας προϋποθέτει Δράση με Αυτογνωσία, για να βρούμε την Ισορροπία ανάμεσα σε μια Μαθηματική Σκέψη που εξελίσσεται με τόλμη και ηθική και σε όσα η Σοφία της Ψυχής μας υπαγορεύει να κάνουμε.

Σημαίνει παράλληλα ότι το υποκείμενο έχει ιαθεί, έχει δηλαδή πια την δυνατότητα το ίδιο να παράγει αντισώματα κατά του ιού και με αυτά να τροφοδοτεί την κοινωνία, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Ίαση σημαίνει επίσης ότι ξέρω ως κοινωνία πώς να πολεμήσω την αρρώστια, να αρχίσω να παράγω ενεργά αντισώματα, τα κύτταρά μου να βοηθώ, κάθε πολίτης που ανήκει σε αυτήν την κοινωνία να μπορεί να βρει την θεραπεία μέσα σε αυτήν και όχι τυρβάζοντας περί πολλά και ακολουθώντας άλλους, ασυνείδητους θεραπευτές.

Για αυτό ευτυχώς για τον άνθρωπο η διάνοια θεραπεύει και θεραπεύεται, αυτή η θαυμάσια και φιλική για τον άνθρωπο ιδιότητα της ψυχής γνωρίζει πού να ψάξει, πώς να βρει και πώς να παράγει τα στοιχεία που θεραπεύουν την ίδια, για να θεραπεύσει και αυτή.

Με τους «ιούς της διανοίας» ένα καλό υπάρχει, ότι η διάνοια που πάσχει, μόλις θεραπευτεί, μπορεί πια και τους αναγνωρίζει, δεν μπορεί κανείς από αυτούς πια να καλυφθεί, να τρυπώσει μέσα στο χώμα και να κάνει πως είναι φυτό.

Ποιο έργο είναι πολυτιμότερο από την ίδια την ζωή;; Να ζήσει κανείς έναν καλό βίο, γεμάτο από ουσία και καλά νοήματα της ζωής, να κάνει καλές σκέψεις και τα νοήματα να συναισθανθεί, να υπερασπίζεται την υγεία, την δική του και του διπλανού, από όποιον πάει να γεμίσει την ζωή ασχήμια, αθλιότητα και υποταγή;;

Ο άνθρωπος μπορεί να είναι ελεύθερος και στην χειρότερη φυλακή, μπορεί όμως να νομίζει πως είναι ελεύθερος και κατά την διάνοια να είναι υπόδουλος στους «ιούς», αυτό το κακόβουλο λογισμικό που μέσα στον άνθρωπο διαλύει τους ιστούς της αγάπης, της αλήθειας και της κοινωνίας της αληθινής.

Ο Αριστοτέλης είχε δίκιο τελικά. Κατά την διάνοια κρίνεται ο άνθρωπος αν είναι ελεύθερος και υγιής, όχι κατά τα παροδικά φαινόμενα του βίου και της ζωής, που άλλοτε δείχνουν άσπρο και άλλοτε μαύρο, ανάλογα πώς τα βλέπει κανείς.

Συμφωνεί και ο Πυθαγόρας, αν η διάνοια είναι υγιής δεν σε τρομάζει καμιά σκέψη όσο και αν είναι λεπτοφυής. Μπορείς να κινείσαι στους απέραντους κόσμους της ανθρώπινης λογικής και πάντα τον δρόμο σου να βρίσκεις, ενώ παράλληλα να είσαι τόσο υψιπετής που να ανεβαίνεις ψηλά, εκεί που η νέα γνώση κατοικεί, να την αντιλαμβάνεσαι, να την μορφοποιείς και να δίνεις στους ανθρώπους τα αγαθά της δικής σου ψυχής.

Οι άνθρωποι θα ζήσουν με αυτό και θα είναι ωραία, θα μάθουν να κάνουν χρήσιμους υπολογισμούς, πάντα είναι χρήσιμο να ξέρει καθένας την ουράνια γεωμετρία των αριθμών, αυτή την εξαίσια ακολουθία που δεν παύει να δημιουργεί, η μία σπείρα μετά την άλλη, μία εδώ και άλλη εκεί, όλες συνδεδεμένες, αποκύημα ενός ανώτερου Νου.

Εσείς, θα έλεγε ο Ασκληπιός στους θεραπευτές του, θα συντονίζεστε με τον άνθρωπο αυτόν που στην θεραπεία των Ονείρων υποβάλλεται εδώ, τα νούφαρα ακολουθούν στον σχηματισμό τους μια αλγοριθμική τάξη, ένα φυτρώνει εδώ, τρία εκεί και επειδή υπάρχουν αυτά και άλλα δύο πιο κει.

Όταν ο καμβάς γεμίσει με νούφαρα ζωντανά, τότε υπάρχει μια στιγμή που θα ξέρετε, από επιφοίτηση που θα έρθει σε εσάς, ότι ο άνθρωπος την θεραπεία πρέπει να σταματήσει και να γυρίσει στην δική του ζωή, έτοιμος πια να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις και τους θυμούς, που σίγουρα οι άλλοι θα του προκαλούν, όταν τον δουν που θα έχει θεραπευτεί.

Για τον Σοφοκλή, όπως και για όλους τους Έλληνες, ο θάνατος είναι προφανής, τον βιώνει όποιος επιλέγει να ζει μια ζωή χωρίς αξία, χωρίς της διανοίας τις αρετές, όποιος αρέσκεται στον δικό του βίο, άλλοι να τον καθοδηγούν και να επιρρίπτει τις ευθύνες για τις κακοτυχίες σε αόριστες συνθήκες και κακούς θεούς.

Ο βίος είναι από μόνος του μια αξία, όχι όμως τυχαία ή θολή από συμβιβασμούς, αλλά μια αξία που την κτίζει κανείς με τις δικές του πράξεις, μικρές ή μεγάλες, ασήμαντες και καθημερινές, ο ηρωισμός δεν έχει μεγάλες διαστάσεις, συνήθως αναδεικνύεται μέσα από τη ζωή, με μια σειρά από αποφάσεις που είναι για σένα ικανοποιητικές.

Τότε έρχονται και σε γεμίζουν με την πληρότητα της ζωής που λέει, πως όσα είναι έξω, είναι αντανάκλαση από τα έσω και ποτέ το αντίθετο δεν θα συμβεί, ο Άνθρωπος θα ζει την ζωή του σαν έργο που έπλασε αυτός, ως δημιουργός.

Το Συμβόλαιο των Ελλήνων με την κοινή τους μοίρα, προϋποθέτει πως υπάρχει άφθονη Αγάπη, που ρέει σαν ρευστό υπερκόσμιας ύλης από τον Θεό προς τον άνθρωπο

Ο Δρόμος για την Ίαση είναι εγγεγραμμένος στην συλλογική μας μνήμη και λέει ότι οι Έλληνες ευημερούν όταν επιχειρούν κάτι που αφορά στο κοινό καλό, όταν φροντίζουν την κοινωνία τους και δια αυτής της φροντίδας, ευημερούν οι ίδιοι.

Έτσι αναπτύσσεται μια εξελικτική διαδικασία, πάνω στην οποία κτίζεται σιγά σιγά η αυτοεκτίμηση, η αυτοπεποίθηση και η αγάπη στον εαυτό.

Βιργινία Φατσή

16 Μαΐου 2017