Στην πολύ παλιά εποχή των Ελλήνων, οι άνθρωποι δεν ήταν ακόμα αναπτυγμένοι, είχαν μέσα τους πολλές αναμνήσεις από την εποχή των αρχαίων πιθήκων, αφού από τον πίθηκο καταγόμαστε εν μέρει.

Αυτές οι αναμνήσεις τους καταδίωκαν πάντα, τους έκαναν να αναπτύσσουν μια επιθετικότητα που δεν άρμοζε σε άνθρωπο και ταίριαζε περισσότερο στο ζώο από το οποίο γνώριζαν ότι προέρχονται εν μέρει.

Επίσης τους ωθούσαν σε συμπεριφορές που ανάλωναν την δική τους ευφυΐα σε έριδες και συνεχείς αντεγκλήσεις, ανέπτυσσαν την διχόνοια και βοηθούσαν να επικρατήσουν τα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου.

Δεν τους άρεσε αυτό καθόλου και ήθελαν να το αλλάξουν, έτσι αποφάσισαν ότι αυτοί κατάγονται από τους θεούς και η τρανή απόδειξη ήταν η όρασή τους, αφού μπορούσαν να οραματιστούν αυτό που δεν υπάρχει και να το φτιάξουν, αυτή ήταν η τρανή απόδειξη της θεϊκής καταγωγής του.

Οι Έλληνες σε όλη την ζωή τους προσπαθούσαν να δουν καθαρά το ζώο σε όλες τις μορφές του για να μπορούν να δουν και τον θεό σε όλες τις μορφές του και τη μορφή του να αναγνωρίσουν.

Την γνώση που κατόρθωσαν να αποκτήσουν την αποτύπωσαν στα δικά τους έργα και είναι αυτά αρκετά για να τους τιμήσουν μέχρι σήμερα, σήμερα όμως πρέπει να φτιάξουμε άλλα γιατί αναλώθηκαν αυτά όπως αναλώθηκε και όλη η γνώση που οι ωραίοι μας πρόγονοι κατόρθωσαν να αποκτήσουν και σε αυτήν να φυλακίσουν τις ωραίες τους ιδέες.

Βιργινία Φατσή

7 Δεκεμβρίου 2017

Αν θέλετε να ακούσετε αυτά και άλλα πολλά σε αυτό το πνεύμα,  τότε να έρθετε στο σεμινάριο Η Δύναμη του Ανθρώπου

Πληροφορίες για το σεμινάριο θα βρείτε εδώ: Σεμινάριο Η Δύναμη του Ανθρώπου

Στην πολύ παλιά εποχή των Ελλήνων, δύο ήταν τα στοιχεία που έκτιζαν τον πολιτισμό τους, το ένα ήταν ο Άνθρωπος και το άλλο η Κοινωνία.

Οι Έλληνες είναι ο μόνος λαός που εννοούσαν ως κοινωνία την αυθόρμητη διάθεση και την παράλληλη ικανότητα των ανθρώπων να κάνουν κοινά έργα που θα ήταν μεγάλα και τιμητικά για όλους.

Όταν οι Έλληνες μιλούσαν για κοινωνία, αυθόρμητα περιλάμβαναν σε αυτήν και τις δυνάμεις των θεών τους, γιατί το θεϊκό στοιχείο είναι πάντα απαραίτητο όταν γίνονται μεγάλα έργα.

Πίστευαν πάντοτε οι Έλληνες ότι υπάρχει ένας θεός που τους μιλάει με την φωνή την δική τους, είναι μια φωνή οικεία που ακούγεται από την γέννησή τους.

Αφού το σκέφθηκαν πολύ κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο θεός αυτός είναι δικός τους, Έλλην είπαν είναι και αυτός, ας τον αποκαλέσουμε ο Εαυτός μας.

Ο Εαυτός πάντοτε περιλαμβάνει πολλούς και όχι μόνο έναν, είτε αυτοί είναι η αρχαία φυλή, είτε είναι οι πρόγονοι, είτε είναι μια συγκεκριμένη κοινωνία, ο Εαυτός σε ένα πλήθος πάντα απευθύνεται και συμβουλεύει τους ανθρώπους.

Ο άνθρωπος όταν είναι Έλληνας και ακούει τον Εαυτό του, τότε ενδιαφέρεται για καλά έργα γιατί ο Εαυτός είναι διαχρονικός και πάντοτε βλέπει την ζωή από το μέλλον.

Βιργινία Φατσή

4 Δεκεμβρίου 2017

Αν θέλετε να ακούσετε αυτά και άλλα πολλά σε αυτό το πνεύμα,  τότε να έρθετε στο σεμινάριο Η Δύναμη του Ανθρώπου

Πληροφορίες για το σεμινάριο θα βρείτε εδώ: Σεμινάριο Η Δύναμη του Ανθρώπου

Πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος είχε μόνο τα απαραίτητα για να επιβιώσει, μια στέγη πάνω από το κεφάλι του, μερικά εργαλεία, λίγα ζώα που είχε εξημερώσει και την αρχαία φυλή του.

Η φυλή στην αρχαία εποχή ήταν κάτι διαφορετικό από όσα έχουμε σήμερα γνωρίσει, ήταν μια καλά δομημένη ομάδα ανθρώπων που είχαν μεταξύ τους κώδικες για την αναγνώρισή τους, καλά κτισμένες επικοινωνίες, και μια αυτονόητη αλληλεγγύη για να τους προστατεύει από τους εχθρούς τους.

Σήμερα η φυλή πια δεν υπάρχει, έχει εξελιχθεί σε κάτι άλλο που θα μπορούσε να είναι μια κοινωνία κατά τα πρότυπα των Ελλήνων, αν δεν είχε σημειωθεί όλη αυτή η παρακμή των ημερών μας όπου ο Άνθρωπος πια δεν υπάρχει.

Αν ο Άνθρωπος δεν υπάρχει πια ανάμεσά μας, τότε πρέπει να τον αναζητήσουμε και να τον  βρούμε γιατί δεν νοείται κοινωνία χωρίς ανθρώπους και δεν νοείται μέλλον αν δεν υπάρχουν άνθρωποι να το κτίσουν.

Η έννοια του ανθρώπου διαφέρει από εποχή σε εποχή και από την μία κοινωνία στην άλλη, όμως είναι διαχρονική η έννοια του ανθρώπου όπως την έδιναν οι Έλληνες.

Οι Έλληνες πίστευαν πάντα ότι ο Άνθρωπος είναι αυτός που έχει δώσει αγώνα για να κτίσει τις δομές του, είτε πρόκειται για τις δομές της δικής του ευφυίας, είτε για τις καθαρά πνευματικές του δομές και ότι ο άνθρωπος δεν νοείται να υπάρχει χωρίς αυτόν τον αγώνα, γιατί τότε δεν γνωρίζει τον Εαυτό του και το δικό του Είδος.

Βιργινία Φατσή

1 Δεκεμβρίου 2017

Αν θέλετε να ακούσετε αυτά και άλλα πολλά σε αυτό το πνεύμα,  τότε να έρθετε στο σεμινάριο Η Δύναμη του Ανθρώπου

Πληροφορίες για το σεμινάριο θα βρείτε εδώ: Σεμινάριο Η Δύναμη του Ανθρώπου

Έκανα πρόταση σε ένα γνωστό μου να ασχοληθεί με την προώθηση της Μεθόδου Αυτοβοήθειας και Αυτοβελτίωσης και μου απάντησε ότι αυτό είναι μεταφυσική και ότι εκείνος μπορεί να εργασθεί μόνο σε επιστημονικά πεδία. Την μεταφυσική δεν την υποστηρίζει η νοημοσύνη του.

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη υποκρισία από αυτή τη θέση.
Για δύο χιλιάδες λόγους, που ο πρώτος είναι ότι αυτό που λέμε μεταφυσική είναι κυρίαρχο στην καθημερινή μας ζωή και συνδέεται ευθέως με τις πνευματικές ικανότητες του ανθρώπου και με όλες τις ιδιότητες που τον ξεχωρίζουν από τα ζώα.

Έχουμε ιδέες, που προφανώς είναι αόρατες, μας έρχονται εμπνεύσεις, προφανώς αυθόρμητα και χωρίς να το ελέγχουμε, διαθέτουμε πολυάριθμα «γούρια» για να διώξουμε την κακοτυχία και στην συντριπτική μας πλειοψηφία καταφεύγουμε στον Θεό, για να του ζητήσουμε να μας φροντίσει, να μας θεραπεύσει και να μας βοηθήσει στην ζωή μας.

Τι είναι όλα αυτά; Επιστήμη και μάλιστα ελεγχόμενη απολύτως από τον άνθρωπο;
Όχι βέβαια και η ρήση «αυτό είναι μεταφυσική» υποκρύπτει μία τεράστια υποκρισία για καθαρά ιδιοτελείς σκοπούς. Γιατί απαξιώνοντας τα πιο σοβαρά χαρακτηριστικά της ανθρωπιάς, δεν δεσμεύεται κανείς από την ηθική, που είναι κυρίαρχη και αδιαμφισβήτητη στον πνευματικό κόσμο. Άρα αυθαιρετεί, ασκεί βία, προσπορίζεται αγαθά που δεν του ανήκουν και καταστρέφει ανθρώπινες συνειδήσεις.

Η ζωή και η επιστήμη προχωρούν αποκωδικοποιώντας «την μεταφυσική». Κάθε μέρα και κάτι καινούργιο, που απλώς συνέβαινε, προστίθεται στα ευρήματα της σύγχρονης επιστήμης. Και «η μεταφυσική» είναι ένας πολύτιμος συνοδοιπόρος και καθοδηγητής, που σου υποδεικνύει το επόμενο εφικτό βήμα προόδου.

Ας αφήσουμε τις αθλιότητες και ας στρέψουμε την προσοχή μας εκεί που υπάρχει ανάγκη: στον άνθρωπο και στις κοινωνίες όπου ζει και εργάζεται.

Η πραγματικότητα δεν εμφανίζει ποτέ αδιέξοδα. Σε όλες τις περιπτώσεις που φανταζόμαστε ότι είμαστε εγκλωβισμένοι, η πραγματικότητα είναι ότι πάσχει η όρασή μας.
Αν εκεί που στεκόμαστε δεν βλέπουμε διέξοδο, ανεβαίνουμε ένα σκαλί πιο πάνω και έχουμε πολύ καλύτερη θέα.

Αυτό μας βοηθάει να πετύχουμε η Μέθοδος. Να ανεβούμε πιο πάνω, ερχόμενοι σε επαφή με τις πνευματικές δυνάμεις που διαθέτουμε και έτσι να αναβαθμίσουμε τη νοημοσύνη, την αντίληψη και την ευφυία μας. Και όλα αυτά στηριγμένοι στις δικές μας δυνάμεις. Χωρίς μεσάζοντες.
Η Μέθοδος είναι καθαρά Ελληνική, τόσο ως προς την καταγωγή, όσο και ως προς την τελική της μορφή.

Ένας πολύ παραστατικός τρόπος σύγκρισης των δυνατοτήτων ενός ανθρώπου που εφαρμόζει τη Μέθοδο, με έναν άλλον που δεν την γνωρίζει, είναι ότι αυτός που δεν την γνωρίζει έχει τις δυνατότητες ενός αναλογικού τηλεφωνικού κέντρου στο δίκτυο του ΟΤΕ, ενώ αυτός που την χρησιμοποιεί έχει τις ιδιότητες και τις δυνατότητες ενός ψηφιακού τηλεφωνικού κέντρου στο ίδιο δίκτυο.

Η Μέθοδος εξαπλώνεται με τον τρόπο που έγινε η ψηφιακοποίηση του δικτύου του ΟΤΕ. Εγκαταστάθηκαν καταρχήν ορισμένα ψηφιακά κέντρα, τα οποία δημιούργησαν ένα υπερκείμενο ιστό (overlay network) στο υφιστάμενο αναλογικό δίκτυο. Και άρχισαν να απορροφούν δραστηριότητες από τον υφιστάμενο ιστό, τις οποίες αναλάμβανε να διεκπεραιώσει ο υπερκείμενος.
Το ίδιο γίνεται και με τη Μέθοδο. Οι πρώτοι χρήστες δημιουργούν υπερκείμενο δίκτυο, του οποίου οι επιδόσεις, οι δυνατότητες και η ποιότητα των υπηρεσιών είναι κατά πολύ ανώτερες από τις σήμερα παραγόμενες από τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Το να αρνείται επομένως κάποιος να εφαρμόσει τη Μέθοδο, ισοδυναμεί με το να καταδικάζει τον εαυτό του σε πολίτη β’ κατηγορίας. Από τη μία έχουμε τον κόσμο των ψηφιακών δικτύων με το internet, την κινητή τηλεφωνία και τις χιλιάδες εφαρμογές, που είναι ο κόσμος της Μεθόδου και από την άλλη έχουμε τον αραμπά των αναλογικών δικτύων, χωρίς τη Μέθοδο, που δεν σου επιτρέπουν να στείλεις ούτε ένα email.

Ο καθένας είναι ελεύθερος να διαλέξει και προφανώς να αναλάβει τις ευθύνες της επιλογής του.
Ένα είναι βέβαιο. Όσα εμπόδια και να φέρουν αυτοί που εκμεταλλεύονται ιδιοτελώς την σημερινή κατάσταση, το επόμενο βήμα προόδου στη ζωή των ανθρώπων, δηλαδή η Μέθοδος, θα γίνει.

Ας ενωθούμε ώστε να γίνει πιο γρήγορα, πιο ανώδυνα και πιο αποτελεσματικά για όλους τους ανθρώπους.

Παναγιώτης  Αναστασάκος
29/11/2017

Όταν ο άνθρωπος θελήσει να βρει ξανά τον δρόμο που οδηγεί στην ελπίδα, δύο συμμάχους θα αναζητήσει, ο ένας είναι η ψυχή και ο άλλος το πνεύμα, αυτοί είναι οι φυσικοί σύμμαχοι του ανθρώπου.

Η ευημερία, η ευζωία, η καλή αντίληψη των πραγμάτων, η πρόοδος, η ανάπτυξη, τα καλά σχέδια για το μέλλον όλα αυτά χρειάζονται άλλοτε την ψυχή και άλλοτε το πνεύμα.

Η ανάπτυξη είναι καταρχήν πνευματικό έργο. Αν μιλάμε για την ανάπτυξη του ανθρώπου, το πνεύμα του θα τον βοηθήσει να βρει τους δρόμους, αν μιλάμε για την ανάπτυξη μιας πόλης οι πνευματικές προσπάθειες όλων θα βοηθήσουν και αν μιλάμε για την ανάπτυξη καλών σχέσεων ανάμεσά μας, πάλι το πνεύμα θα καλέσουμε για να μας βοηθήσει.

Η συνείδηση του ανθρώπου διδάσκεται τι να προτιμά και ποιους δρόμους να επιλέγει. Αν την διδάσκει το πνεύμα, τότε μιλάμε επί της ουσίας για μια καλή στάση του ανθρώπου απέναντι στην ζωή, για ένα σύνολο από σοβαρές αποφάσεις, για μια σωστή ανάπτυξη στην κοινωνία και για τις δομές ενός καλού μέλλοντος για τον άνθρωπο και τους συνανθρώπους του.

Εάν στην συνείδηση του ανθρώπου επιβάλλονται καταναλωτικά πρότυπα από την κοινωνία, με τον βίαιο τρόπο που χρησιμοποιεί η σημερινή κοινωνία για να επιβάλει τα πρότυπά της, τότε η συνείδηση του ανθρώπου απομακρύνεται από το πνεύμα του και μαθαίνει να αγαπά το ψέμα.

Στην άνευ ορίων  κατανάλωση υπάρχει πολύ ψέμα, εξωθείται ο άνθρωπος να φαντάζεται ανάγκες που δεν τις έχει και να απομακρύνεται ταυτόχρονα από τις πραγματικές του ανάγκες που είναι μια διαρκής φιλία με το πνεύμα και με την ψυχή του.

Τα καταναλωτικά πρότυπα διδάσκουν τους ανθρώπους πώς να λένε ψέματα στον εαυτό τους, πώς να ντύνουν την καθημερινότητά τους με ωραία αντικείμενα και πώς να παράγουν φρούδες ελπίδες ότι αυτά τα προϊόντα θα τους φέρουν την ευτυχία.

Τα καταναλωτικά πρότυπα καταστρέφουν την ουσιώδη επιδίωξη για την ευτυχία, γιατί στρέφουν τις προσπάθειες του ανθρώπου σε μια διαρκή αγωνία για να αποκτήσει όλο και περισσότερα πράγματα και αντικείμενα υλικά, έτσι η κατανάλωση παράγει την βουλιμία για όλο και περισσότερα νεκρά αντικείμενα και είδη.

Ο άνθρωπος, μέσα σε αυτήν την βουλιμία που η καταναλωτική κοινωνία παράγει, έχει αρχίσει να καταναλώνει και την ψυχή του, αναλίσκοντας τα αποθέματά της σε δυνάμεις.

Ο πλούτος πρέπει να ξεκινάει πάντα από το πνεύμα, έτσι μας έχουν διδάξει οι αρχαίοι πρόγονοί μας, αυτά τα μηνύματα αφομοιώνουμε μέσα από την Ελληνική μας παιδεία.

Οι Έλληνες έθεσαν τις βάσεις του θεάτρου και των ρόλων, αυτό έγινε για να εκπαιδεύσουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων να επιδιώκουν πάντα την αρετή και να αναγνωρίζουν πίσω από την θολή επιφάνεια των πραγμάτων, τον αληθινό άνθρωπο και τις επιλογές της καθαρής συνείδησής του.

Όταν δημιούργησαν τις πρώτες φιλοσοφικές σχολές στην Αθήνα, είχαν την πρόθεση να μοιραστούν συντεταγμένα και με συνεχή τρόπο, τα δικά τους πνευματικά ευρήματα με τους ανθρώπους που ήταν διατεθειμένοι να τους ακούσουν για να μορφωθούν και οι ίδιοι.

Αν σήμερα οι οικονομικές καταστάσεις και η κοινωνική κρίση, λένε ότι τα καταναλωτικά πρότυπα γύρω μας κλονίζονται ισχυρά και ίσως καταρρέουν, χρειάζεται κάτι ισχυρό για να τα αντικαταστήσει.

Είναι απαραίτητα τα πρότυπα στην ψυχή του ανθρώπου, της δίνουν την διάθεση να πολεμήσει, το σθένος να αγωνιστεί και τις δυνάμεις για να επικρατήσει και να γίνει καλύτερη η ζωή του ανθρώπου.

Είναι ωραία τα πρότυπα που δημιουργήθηκαν στην αρχαία Ελλάδα, αρκεί να τα κατανοήσουμε επί της ουσίας, σαν μια μέθοδο για την πραγμάτωση πνευματικών άθλων που ισοδύναμα μεταφράζονται σε μια ευζωία για τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Οι Έλληνες στις αρχές του πολιτισμού μας, πίστευαν ότι σε τρία πράγματα αξίζει ο άνθρωπος να αναλώσει την ζωή του, το ένα είναι να κτίσει γερή ψυχή, το άλλο να δώσει χώρο στο πνεύμα για να δημιουργήσει τα αγαθά του και το τρίτο είναι να προσπαθήσει συνειδητά για να αποκτήσει κάθε άνθρωπος τα πνευματικά αγαθά του.

Χρειαζόμαστε όμως να συνδεθούμε πάλι με τις Πηγές της δικής μας ιστορίας. Δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε απλό, ζούμε μέσα σε μια καταναλωτική κοινωνία που καθημερινά βομβαρδίζει την συνείδησή μας, με εικόνες και λόγο που επιβάλλουν στερεότυπά της.

Ας αντιτάξουμε στα καταναλωτικά πρότυπα τα βιβλία της Συλλογής, που είναι ειδικά φτιαγμένη για να σπάει τα πρότυπα αυτά και να τα αντικαθιστά με την ωραία, γόνιμη σκέψη των Ελλήνων, που κτίζει πολιτισμούς από το μηδέν και παράγει τις οικονομίες που τους ταιριάζουν.

Έναντι των στερεοτύπων οι Έλληνες έχουν πάντα να αντιτάξουν την δημιουργία, ένα πρότυπο είναι και αυτή που προβλέπει όμως συνεχή Ροή Σκέψης. Ό,τι κινείται, δεν λιμνάζει.

Είτε μιλάμε για τα ζωογόνα ύδατα των ποταμών της σκέψης, είτε αναφερόμαστε στην καθημερινή ζωή και τις δικές της απαιτήσεις, αυτά τα δύο πρέπει να συνδέονται μεταξύ τους.

Από το μεγάλο πρέπει πάντα να ξεκινάμε για να προσεγγίσουμε εύστοχα το μικρό, αν το μεγάλο είναι η Ελληνική φιλοσοφική σκέψη, τότε το μικρό είναι κάθε είδους σκέψη, απόφαση και πράξη που επηρεάζει την ζωή του ανθρώπου.

Αν ζούσαν σήμερα, οι ωραίοι πρόγονοι που έκτισαν τον κόσμο των θεών και των ανθρώπων μέσα από το χάος, σίγουρα θα μας συμβούλευαν να ακολουθήσουμε τα πρότυπά τους, σε αυτές τις δύσκολες ώρες για την δική μας κοινωνία.

Ο άνθρωπος δεν είναι μόνος, μας δίδαξαν οι Έλληνες με το παράδειγμά τους. Είναι πάντα κοντά του τα όνειρα και οι ελπίδες αυτών που έζησαν πριν από εκείνον και τα πραγματοποίησαν ανοίγοντας τους δικούς τους δρόμους. Μαζί με αυτά έρχονται πάντα και οι ψυχικές δυνάμεις που κάθε άνθρωπος χρειάζεται για να προσεγγίσει καλύτερα το δικό του πνεύμα.

Αν αποδεχθούμε, με ανοχή, ηρεμία και πεποίθηση, ότι σήμερα η κοινωνία μας πάσχει και βαριά νοσεί, από μια νόσο που λέγεται κατάθλιψη, τότε αυτομάτως τοποθετούμε τον εαυτό μας στην θέση αυτών που αναγνωρίζουν στον Ελληνικό πολιτισμό τις αξίες του και ως προς αυτές κρίνουν τα σημερινά φαινόμενα.

Ας μην βλέπουμε το σύμπτωμα, ας δούμε την νόσο.

Όταν αυτό συμβαίνει τότε είναι έκδηλα γύρω μας τα συμπτώματα της παρακμής και της μιζέριας, της ψυχικής συρρίκνωσης και του θανάτου των συλλογικών μας ονείρων.

Τότε, ζούμε σε μια κοινωνία που πάσχει από κατάθλιψη.

Η συλλογική μας μνήμη υπαγορεύει ενότητα, θάρρος και υψηλή αντίληψη των πραγμάτων, ειδικά σε δύσκολες στιγμές που η ανθρωπότητα πάσχει από βαθιά ανθρωπιστική κρίση.

Το συλλογικό συμφέρον πρέπει να αντιμετωπίζεται και ως ατομικό και ατομικά να αρθούμε πάνω από την συρρίκνωση της καθημερινής μας διαβίωσης και να τολμήσουμε ξανά να ονειρευτούμε.

Τότε, η κατάθλιψη υποχωρεί από τις κοινωνίες μας και αρχίζουν πάλι αυτές να δρουν και να εργάζονται σε νέες κατευθύνσεις.

Έτσι αναπτύσσεται μια εξελικτική διαδικασία, πάνω στην οποία κτίζεται σιγά σιγά η αυτοεκτίμηση, η αυτοπεποίθηση και η αγάπη στον εαυτό.

Η αγάπη στον εαυτό κατά την αρχαιοελληνική της σημασία, ορίζεται ως φροντίδα και αφοσίωση στην αποκρυπτογράφηση των μυστηρίων αυτού του ασήμαντου βίου που λέγεται ζωή, ώστε το υποκείμενο της εξελικτικής διαδικασίας να κτίζει έναν ωραίο βίο και μια καλή ζωή.

Αυτογνωσία λοιπόν, μια καλή βάση, που είναι οι αρχές του πολιτισμού μας και ένα δρών υποκείμενο που είναι η ενεργός συνείδηση του ανθρώπου, με τον συνδυασμό αυτών των δύο μπορούμε να επιτύχουμε θαύματα.

Τα σύγχρονα θαύματα επεκτείνονται και καλύπτουν όλα τα θέματα που στην εποχή τους είναι ανοικτά, είτε αυτά αφορούν στην ανθρώπινη φυσιολογία και την εξελικτική διαδικασία του ανθρώπινου κυττάρου, είτε σε μεγάλης κλίμακας παρεμβάσεις και επεμβάσεις για να γίνει πιο ανθρώπινη η ζωή όλων.

Η Ισορροπία είναι το ζητούμενο για να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα του βίου με την ενάργεια, την καθαρότητα, την τόλμη και την ευθυκρισία μιας ώριμης μαθηματικής σκέψης που διακρίνει τα δεδομένα από τα ζητούμενα, την υπόθεση από το συμπέρασμα και την αρχή από το τέλος.

Όμως η μαθηματική σκέψη, παράγει ύλη και η ύλη εγκλωβίζει τον άνθρωπο στην στείρα επανάληψη συχνών συλλογισμών, που σιγά σιγά αποκτούν βαρύτητα και ό,τι έχει βάρος μένει στην γη για πάντα.

Ένα αντιβαρυτικό πεδίο χρειαζόμαστε από αυτά που μόνο η ψυχή παράγει. Ίσως όμως και να παράγονται αυτόματα μέσα στον χώρο της διανοίας που ορίζει αυτή η Συλλογή και να χρειάζεται για την ανάπτυξή τους, μόνο ο χρόνος που θα χρειαστεί κάποιος για να την διαβάσει.

Μας είναι απαραίτητη η σοφία της ψυχής αυτή την εποχή, όχι μόνο γιατί χωρίς αυτήν βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο σε ένα βαρυτικό πεδίο αδρανειακών σκέψεων, αλλά κυρίως γιατί φέρνει μαζί της την χαρά, την γαλήνη και την ηρεμία που χρειάζεται κάθε σκέψη για να αναπτυχθεί και να αναπτυχθεί σωστά.

Όμως αυτή την σοφία δεν μπορούμε να την κατακτήσουμε με τους κοινούς τρόπους με τους οποίους μαθαίνουμε, αναπτύσσουμε συλλογισμούς και επικοινωνούμε με το περιβάλλον μας.

Ίσως ήρθε η ώρα να αποκτήσει ο άνθρωπος την σοφία της ψυχής του μέσα από την συντροφιά των αγαθών πνευμάτων που υπάρχουν πάντα μέσα στις ιδέες των καλών βιβλίων, αυτών που γίνονται από αγάπη στον άνθρωπο και τις αγαθές ιδιότητες της δικής του ψυχής.

Τότε ο κόσμος μας θα έχει γίνει λίγο καλύτερος.

Για την συγγραφή

Βιργινία Φατσή

17 Νοεμβρίου 2017

Στην σημερινή κοινωνία πολλά λόγια «αγάπης» κυκλοφορούν, δεν αγαπάει όμως κανείς τον άνθρωπο και αυτό είναι θλιβερό. Γιατί δεν βλέπουμε να γίνονται γύρω μας έργα που εξυψώνουν τον άνθρωπο και υπηρετούν την διάνοιά του για να γίνει ο ίδιος ευφυέστερος, πιο φιλήσυχος και πιο υγιής.

Ο Ασκληπιός πίστευε στην θεραπευτική δύναμη των Ονείρων. Γνώριζε ότι κάποιου είδους δονήσεις γίνονται στην διάρκεια των ονείρων, που ενεργοποιούν τα εγκεφαλικά κύματα και εκεί που το μυαλό του ανθρώπου μπορεί να είναι ένα δυσώδες έλος, ακίνητα νερά σε παρακμή, αρχίζουν κάποιες φωτεινές ακτίνες να καταβυθίζονται, σαν μια όμορφη φωτεινή βροχή που καθώς μπαίνει στο δυσώδες έλος, παράγει δίνες και το κινητοποιεί και εκεί που είχαμε θάνατο, αρχίζει να σχηματίζεται η ζωή.

Ο άνθρωπος σήμερα όταν ονειρεύεται βλέπει συνήθως εφιάλτες, γιατί η ζωή είναι δύσκολη και τον έχει απομακρύνει από τις πνευματικές του δυνάμεις.

Αυτή την εποχή μας είναι απαραίτητη η σοφία της ψυχής, γιατί χωρίς αυτήν βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο σε ένα τέλμα σκέψεων που γίνονται εξ αδρανείας,  αλλά κυρίως γιατί η σοφία της ψυχής επιβάλει την χαρά, την γαλήνη και την ηρεμία που χρειάζεται κάθε σκέψη για να αναπτυχθεί και να αναπτυχθεί σωστά.

Κάτι τέτοιο όμως, χρειάζεται επειγόντως μεταγγίσεις. Κάποιοι πρέπει να μας μεταδώσουν αγάπη, σοφία, δύναμη, γιατί ανάμεσα μας έχουν εξαντληθεί πια όσα αποθέματα είχαμε, τα καταναλώσαμε συλλογικά.

Η Ίαση είναι πάντα το ζητούμενο, είναι αυτή μια σημαντική Ελληνική έννοια που σημαίνει ταυτόχρονα τα εξής: ότι υπάρχει μια κατάσταση της ενεργού διανοίας που αποτρέπει την αρρώστια από κάθε ιό, που πλήττει και προσβάλει την ενεργό διάνοια του ανθρώπου.

Σημαίνει παράλληλα ότι το υποκείμενο έχει ιαθεί, έχει δηλαδή πια την δυνατότητα το ίδιο να παράγει αντιστάσεις κατά του ιού και με αυτές να τροφοδοτεί την σκέψη του, την κοινωνία του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Τα βιβλία της Συλλογής 18 για την ενάργεια της σκέψης είναι νέα τεχνολογία για την ενάργεια της σκέψης, τα λόγια είναι λίγα και καλά και δεν χρειάζονται επεξηγηματικές εκφράσεις.

Ο αναγνώστης διαβάζει τριάντα σελίδες ανά βιβλίο, γεμάτες με πυκνά νοήματα που κινητοποιούν τις ψυχικές και πνευματικές του δυνάμεις.

Βιργινία Φατσή

6 Νοεμβρίου 2017

Χρειαζόμαστε έργα και αν δεν υπάρχουν έργα, τότε έργα θα φτιάξουμε.

Ποιο έργο είναι πολυτιμότερο από την ίδια την ζωή;; Να ζήσει κανείς έναν καλό βίο, γεμάτο από ουσία και καλά νοήματα της ζωής, να κάνει καλές σκέψεις και τα νοήματα να συναισθανθεί, να υπερασπίζεται την υγεία, την δική του και των άλλων ανθρώπων, από όποιον προσπαθεί να γεμίσει την ζωή με ασχήμια, αθλιότητα και υποταγή;;

Η Ίαση είναι πάντα το ζητούμενο, είναι αυτή μια υπέροχη Ελληνική λέξη που σημαίνει ταυτόχρονα τα εξής: ότι υπάρχει μια κατάσταση της ενεργού διανοίας που αποτρέπει την αρρώστια από κάθε Ιό, όταν εδώ λέμε ιό, εννοούμε βέβαια «ιό της διανοίας», που παρακάτω τι είναι, θα εξηγηθεί.

Σημαίνει παράλληλα ότι το υποκείμενο έχει ιαθεί, έχει δηλαδή πια την δυνατότητα το ίδιο να παράγει αντιστάσεις κατά του ιού και με αυτές να τροφοδοτεί την κοινωνία, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Με τους «ιούς της διανοίας» ένα καλό υπάρχει, ότι η διάνοια που πάσχει, μόλις θεραπευτεί, μπορεί πια και τους αναγνωρίζει, δεν μπορούν πια αυτοί να καλυφθούν και να μεταμφιεστούν σε κάτι άλλο.

Οι ιοί της διανοίας υπάρχουν και είναι ένα θανατηφόρο λογισμικό, που περνάει μέσα στον άνθρωπο με μορφή, ήχο και εικόνα, διεγείρει μέσα του τον συναισθηματισμό και καθώς ο άνθρωπος συγκινείται και διεγείρεται συνεχώς, το λογισμικό πολλαπλασιάζεται, δημιουργεί τους δικούς του κλώνους και εγκαθίσταται στον εγκέφαλο κανονικά.

Μόλις αυτό συμβεί, ο εγκέφαλος αρχίζει να παραπαίει, σαν ζαλισμένος από κακές ουσίες και νωθρός, χωρίς σωστά αντανακλαστικά και ανίκανος να κάνει σωστές σκέψεις, προς το συμφέρον του τελικά.

Ο άνθρωπος ασθενεί τότε, κατά την διάνοια και όχι κατά την ψυχή, είναι λάθος να αποδίδουμε στην ψυχή ένα φαινόμενο που την διάνοια προκαλεί να ιαθεί από αυτό και να το θεραπεύσει, να φτιάξει αντισώματα και να πολεμήσει τους ιούς, να διασπείρει αυτά τα αντισώματα στην κοινωνία, όπως κάνουν αυτοί που διασπείρουν τους ιούς.

Η θέληση βρίσκεται στην βάση κάθε Ίασης. Ποια θέληση όμως;; Έχει σημασία αυτό. Όχι αοριστολογίες της μορφής, η «θέληση για την ζωή», η «αγάπη» και άλλα τέτοια γενικά, αλλά η βούληση και η ισχυρή θέληση του υποκειμένου να μάθει να αντιδρά, να υψώνει το ανάστημά του και να μιλάει με την δική του φωνή, να ακουστεί και να αποκτήσει υπόσταση, φυσιογνωμία και εαυτό.

Στην σημερινή κοινωνία πολλά λόγια «αγάπης» κυκλοφορούν, δεν αγαπάει όμως κανείς τον άνθρωπο και αυτό είναι θλιβερό. Γιατί δεν βλέπουμε να γίνονται γύρω μας έργα που εξυψώνουν τον άνθρωπο και την διάνοιά του υπηρετούν, να γίνει ο ίδιος ευφυέστερος, πιο φιλήσυχος και πιο υγιής.

Ο Ασκληπιός πίστευε στα Όνειρα. Είχε αυτός συναισθανθεί ότι κάποιου είδους δονήσεις γίνονται στην διάρκεια των ονείρων, που τα εγκεφαλικά κύματα ενεργοποιούν και εκεί που το μυαλό του ανθρώπου μπορεί να είναι ένα δυσώδες έλος, ακίνητα νερά σε παρακμή, κάποιες φωτεινές ακτίνες να καταβυθίζονται, σαν μια όμορφη φωτεινή βροχή που καθώς μπαίνει στο δυσώδες έλος, παράγει δίνες και το κινητοποιεί και εκεί που είχαμε θάνατο, ζωή αρχίζει να σχηματίζεται.

Αν αυτό συμβαίνει τακτικά, αυτή η όμορφη φωτεινή βροχή των ονείρων να πέφτει στην λίμνη των στεναγμών, τότε νούφαρα φυτρώνουν στην λίμνη και από αυτά βγαίνει ευωδιά, είναι οι σκέψεις που γεννιούνται, που δεν έχουν πια παρακμή, μπορεί να βγήκαν από το έλος, το εξυγιαίνουν όμως με την παρουσία τους εκεί, με τις ρίζες,  με τον κορμό τους, με τα ωραία τους άνθη, τα φύλλα και την ομορφιά.

Τα βιβλία της Συλλογής προσφέρουν ενάργεια στον συνομιλητή τους.

Το πιο καλό όμως στα βιβλία αυτά είναι πως είναι νέα τεχνολογία για την ενάργεια της σκέψης, τα λόγια είναι λίγα και καλά και δεν χρειάζονται επεξηγηματικές εκφράσεις.

Είναι σαν να διαβάζει ο αναγνώστης τριάντα σελίδες γεμάτες με πυκνά νοήματα που όμως συνέχονται μεταξύ τους και έχουν ειρμό.

Στα βιβλία βρίσκει ο αναγνώστης έναν συνομιλητή σωστό, που του μιλάς και σε καταλαβαίνει και την επόμενη μέρα, μετά από δυο, δεν έχει αυτό σημασία, ξαφνικά θυμάσαι κάτι καλό που διάβασες μέσα στο βιβλίο και λες αυτό ήταν, που με απασχολούσε τόσον καιρό, πώς δεν το είχα καταλάβει….

Επιφοίτηση σημαίνει αυτό, μόνο που δεν γίνεται με δυσκολία, αν τόσο πολλοί έχουν στρατευθεί, από τους αγαθούς μας προγόνους, σίγουρα δεν έγινε αυτό για να ταλαιπωρήσουν τον αναγνώστη, αλλά για να του δώσουν με τρόπο εύληπτο και σωστό τις νέες του δυνάμεις, αυτές που χρειάζεται στην σημερινή εποχή για να ζήσει καλά και σωστά να επιβιώσει. Και γιατί όχι;; Μερικά θαύματα να συμβούν από αυτά που καθημερινά άλλοτε συνέβαιναν στην Ελλάδα, μια καλή ιδέα να ειπωθεί, κάτι σωστό να μπει στον δρόμο του, μια καλή παρέα να δημιουργηθεί, την ομόνοια να βρούμε ανάμεσά μας, την αλληλεγγύη που μας συγκινεί και την αγάπη στην καρδιά μας.

Κάτι τέτοιο όμως, χρειάζεται επειγόντως μεταγγίσεις. Κάποιοι πρέπει να μας μεταδώσουν αγάπη, σοφία, δύναμη, γιατί ανάμεσα μας έχουν αναλωθεί πια όσα αποθέματα είχαμε.

Όλοι χρειαζόμαστε στην στήριξη για να προχωράμε στην ζωή μας. Σε κοινωνία ζούμε και μια κοινωνία μας εντάσσει στους κόλπους της με όλα τα συστήματα, θεσμούς, νόμους, ηθική, διδάγματα και ανθρώπους, που μας περιστοιχίζουν.

Όμως, όλα αυτά είναι άνευ λόγου και άνευ σημασίας, αν δεν υπάρχουν δίπλα μας οι σωστοί άνθρωποι, γιατί μόνο μέσα από την επικοινωνία με αυτούς, γνωρίζουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω.

Αυτή ήταν μια μεγάλη αλήθεια που είχαν καταλάβει οι Έλληνες. Η κοινωνία διαμορφώνει τον άνθρωπο και αυτός την διαμορφώνει με τα έργα του. Όμως, η κοινωνία είναι άνθρωποι και ως άνθρωπο πρέπει κανείς να εννοεί και τον εαυτό του. Ως άνθρωπο φορέα κοινωνικής αλλαγής που όμως χρειάζεται την δική του στήριξη, μέσα στην κοινωνία, για να ζήσει και να δημιουργήσει.

Δεν καταφέραμε μέχρι σήμερα να το επιτύχουμε αυτό, άλλοτε η αόριστη «κοινωνία» μας τραβάει στις επιδιώξεις της, και άλλοτε εμείς σαν «άνθρωποι» δημιουργούμε κλειστά συστήματα αντιλήψεων και απόψεων.

Μας είναι απαραίτητη η σοφία της ψυχής αυτή την εποχή, όχι μόνο γιατί χωρίς αυτήν βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο σε ένα βαρυτικό πεδίο αδρανειακών σκέψεων, αλλά κυρίως γιατί φέρνει μαζί της την χαρά, την γαλήνη και την ηρεμία που χρειάζεται κάθε σκέψη για να αναπτυχθεί και να αναπτυχθεί σωστά.

Όμως αυτή την σοφία δεν μπορούμε να την κατακτήσουμε με τους κοινούς τρόπους με τους οποίους μαθαίνουμε, αναπτύσσουμε συλλογισμούς και επικοινωνούμε με το περιβάλλον μας.

Ίσως κάποιος να μας χαρίσει την σοφία που χρειαζόμαστε και ίσως επέλεξε αυτή την Συλλογή για να κάνει μια Αρχή, μια αρχή που λέει ότι η αγάπη έχει την δύναμη να πολλαπλασιάζεται, να αλλάζει τον άνθρωπο και να γιγαντώνεται, να διαρρέει τα έργα της διανοίας του και δια αυτών να γονιμοποιεί κάθε ψυχή που αγαπάει τον άνθρωπο και τον θεό που έγινε άνθρωπος.

Ίσως ήρθε η ώρα για να βρει ο άνθρωπος την συντροφιά που χρειάζεται, των αγαθών πνευμάτων που υπάρχουν πάντα μέσα στις ιδέες των καλών βιβλίων, αυτών που γίνονται από αγάπη στον άνθρωπο και τις αγαθές ιδιότητες της δικής του ψυχής.

Τότε, ίσως, ο κόσμος μας θα έχει γίνει λίγο καλύτερος.

Για την συγγραφή

Βιργινία Φατσή

1 Νοεμβρίου 2017

Αν θέλουμε να βρούμε ξανά τις δυνάμεις της συλλογικής μας διανοίας και τα γόνιμα εδάφη της Ελληνικής μας ευφυΐας, χρειαζόμαστε καταρχήν, την Αγάπη ανάμεσά μας, την καλά κτισμένη αγάπη που υπάρχει στα έργα μας και καθοδηγεί την ζωή μας, αυτή που δεν είναι συναίσθημα, είναι αγώνας, ελπίδα και αφοσίωση, πίστη και αφιέρωση στα κοινά ιδανικά που εμπνέουν τους ανθρώπους.

Η αγάπη αυτή πρέπει να ρέει ανάμεσά μας με διαύλους τα καλά μας έργα, όσα από αυτά είναι έργα της διανοίας ας κυκλοφορούν ανάμεσά μας, όσα ακόμα είναι άυλα, όπως οι αξίες, οι αρχές και οι καλές μας συνήθειες, ας τα διαδίδουμε με τον λόγο, τα έργα και τις πράξεις μας, γιατί αν έχουμε γεννηθεί Έλληνες, ως Έλληνες πάντα πρέπει να ζήσουμε.

Η Ανάσταση των Ελλήνων είναι το ζητούμενο γιατί αυτό που υπήρξαμε πολύ παλιά, πρέπει επειγόντως να το ξαναβρούμε, για να αντιμετωπίσουμε την ζωή με το θάρρος, την τόλμη, την αγάπη και την ενάργεια, την ενόραση και τον στοχασμό που έδειξαν οι Έλληνες πολλές φορές στην ιστορία τους.

Ο μόνος τρόπος για να διακριθούμε από τους εχθρούς μας είναι να αναγνωρίσουμε, να προστατέψουμε και να αναπτύξουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ελληνικής μας ευφυΐας.

Είναι καιρός τώρα που ο άνθρωπος επιχείρησε να κατακτήσει το διάστημα, με μόνο σκοπό την υπεροπλία αυτών που το επιχειρούν έναντι των άλλων που δεν έχουν τα μέσα για αυτόν τον σκοπό.

Μα το διάστημα έχει κατακτηθεί από τον άνθρωπο αιώνες τώρα. Μάλιστα οι Έλληνες έχουν «εποικίσει» μια περιοχή του διαστήματος, την οποία συνεχώς κατασκευάζουν, έρχονται όλο και περισσότεροι να εργασθούν εκεί, μένουν για πάντα νέοι, ωραίοι και υγιείς, είναι χαρούμενοι γιατί εργάζονται συνεχώς πάνω στα έργα της διανοίας τους, για να τα εξελίξουν και να τα προχωρήσουν όσο αυτό είναι δυνατόν, μέχρι πάλι να συστρατευθούν για να δημιουργήσουν με την κατανεμημένη τους ευφυΐα νέους πολιτισμούς, νέους χώρους και νέες κατοικίες για τον άνθρωπο, που όλοι αγαπούν, σέβονται και υπηρετούν.

Η διάκριση του δευτερεύοντος από το σημαντικό είναι πολύ δύσκολη ιδιότητα αλλά και πολύ σημαντική.

Ο άνθρωπος μπορεί να βρει την διάκριση μέσα του, στον εσωτερικό κόσμο όπου στοιχεία της παλιάς ενόρασης, αυτής που πάντα οδηγούσε τους Έλληνες στις αποφάσεις τους, υπάρχουν πάντα και περιμένουν την κατάλληλη αφορμή για να αναδειχθούν.

Πρέπει να δείξουμε πάλι εμπιστοσύνη στον άνθρωπο, δεν έχουμε άλλη επιλογή εκτός από αυτήν.

Τα μαζικά κινήματα ήταν καλά για μια περίοδο, πράγματι είχαν μέσα τους στοιχεία που ένωναν τους ανθρώπους σε κοινή βάση. Αν όμως χρειαζόμαστε ενόραση, δεν θα την βρούμε εκεί.

Όταν οι Έλληνες ομονοούν, κτίζουν καλά έργα. Όλα τα έργα των Ελλήνων είναι έργα της διανοίας, με την έννοια ότι υπάρχουν πάντα μέσα σε αυτά στοιχεία από το ήθος, την ευλάβεια, την ηθική, την γνώση, την αλήθεια και την ιστορία που είναι εγγεγραμμένα στην συλλογική τους μνήμη.

Ο Παρθενώνας είναι ένα από αυτά τα έργα που έγιναν όχι για να δοξάσουν μια πόλη, αλλά για να αποτυπώσουν ανεξίτηλα στην ιστορία όσα οι Έλληνες πίστευαν για τον εαυτό τους, την πόλη τους και τον πολιτισμό τους.

Είχαν αξίες τότε οι Έλληνες και ζούσαν την ζωή τους με βάση αυτές.

Υπάρχει τίποτα πιο δημιουργικό από το να βρει ένας άνθρωπος τι του αρέσει να κάνει, πώς του αρέσει να ζει και με ποιους θέλει να συνεργάζεται;

Αν υπάρχει μια πραγματική βάση για την ανταγωνιστικότητα, που όλοι επιδιώκουμε, αυτή είναι η προσωπική ανάκαμψη, να βρούμε ξανά τις πραγματικές παραγωγικές δυνατότητες της δικής μας διανοίας και να επιθυμήσουμε να τις δούμε να εκφράζονται στο επάγγελμά μας.

Ας είναι το βιβλίο «Καινοτομία και Ανταγωνιστικότητα» ο καλός μας σύμβουλος στην προσπάθεια να φέρουμε καινούριες ιδέες στην ζωή μας, καινούριες αντιλήψεις στο επάγγελμά μας και καινούριες απόψεις στην κοινωνία μας.

Αυτά πρέπει πάλι να ακουστούν, οι σιωπηλές μουσικές των δικών μας λέξεων, με την εκφορά των πρωταρχικών τους νοημάτων, εκείνη η δόνηση που υπόκωφα ακούγεται όταν οι Έλληνες συντάσσουν ξανά την διάνοιά τους, την συλλογική τους διάνοια αυτή την φορά.

Υπάρχουν στοιχεία που ζωογονούν την διάνοια, μας λέει ο Πυθαγόρας και άλλα πάλι που την απονεκρώνουν.

Γιατί η διάνοια είναι το αγαστό συμπλήρωμα της αγαθής μας ψυχής, ο μακρινός ορίζοντας των ονείρων μας και το ακροτελεύτιο σύνορο της εκπληρωμένης μας επιθυμίας.

Είναι η κινητήρια δύναμη των έργων μας και η αστείρευτη ενέργεια των στοχασμών μας. Χωρίς αυτήν, δεν γίνεται τίποτα. Ας μελετήσουμε λοιπόν ξανά τα Στοιχεία που ζωογονούν την διάνοια, καλύτερο φάρμακο από αυτό δεν υπάρχει για την απογοήτευση, την κούραση και την παραίτηση που κυριεύει τις κοινωνίες μας, όταν πάλι ακούν λόγια που δεν είναι εφικτά και υποσχέσεις που υποκρύπτουν το ψεύδος.

Χρειαζόμαστε και πάλι την ψυχή μας, αλλά η ψυχή χρειάζεται καθαρότητα για να εκδηλωθεί.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα ανεξερεύνητο τοπίο για τον μέσο άνθρωπο. Πολλοί προσπάθησαν να τις καταλάβουν, να δουν πού φθάνουν τα όριά τους, ή πού εκείνοι τοποθετούν τα όρια των δικών τους ψυχικών δυνάμεων. Όμως ποτέ, κανείς δεν κατάφερε να τις ελέγξει και να τις χρησιμοποιήσει κατά βούληση, επιμένουν αυτές να ενεργοποιούνται όποτε θέλουν, να επιλέγουν ένα έργο κατά την δική τους βούληση και να αποκαλύπτουν στον φορέα τους πράγματα που δεν γνώριζε για την ζωή του.

Το μέλλον προοιωνίζεται ευοίωνο για όσους έχουν, διατηρούν ή ελπίζουν να αποκτήσουν τις ψυχικές τους δυνάμεις, όχι με την έννοια της αντοχής ή του ήθους, αλλά με την διαχρονική σημασία των δυνάμεων της δημιουργίας.

Για την συγγραφή

Βιργινία Φατσή

16 Οκτωβρίου 2017

Η κατάσταση στις κοινωνίες γύρω μας, δείχνει ότι η έμπνευση είναι λιγοστή, η ιδεολογική αντιπαράθεση πολύ περιορισμένη και ότι δεν σχεδιάζονται μεγάλα έργα πνοής στον πολιτισμό.

Οικονομική κρίση, τρομοκρατία, εξάπλωση των ναρκωτικών, καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, κοινωνική και οικονομική παρακμή έχουν στρατοπεδεύσει για τα καλά στις κοινωνίες μας.

Έτσι ο άνθρωπος αναγκάζεται να στραφεί στις εσωτερικές του δυνάμεις, τις εσωτερικές του γνώσεις και την εσωτερική του αλήθεια για να αντισταθμίσει την φθορά που προκαλούν πάνω του οι κοινωνίες.

Χρειάζεται μεθοδευμένη δουλειά για να βρει ο άνθρωπος τον ατομικό του ορίζοντα, τις απόψεις του, τις αξίες και τα όνειρά του.

Η Μέθοδος δημιουργήθηκε, λέγεται Δύναμη της Διανοίας και είναι μια ολοκληρωμένη Μέθοδος Αυτοβοήθειας και Αυτοβελτίωσης για την προσωπική ανάπτυξη του ανθρώπου.

Με την βοήθεια της Μεθόδου κάθε άνθρωπος μπορεί να ανακαλύψει τις δυνάμεις, τις ιδιότητες και τις παραγωγικές του σκέψεις που η σημερινή εποχή τον εμποδίζει να τις εκφράσει και να τις υλοποιήσει σε έργα.

Η Μέθοδος στηρίζεται σε μία ολοκληρωμένη Διδασκαλία και έχει αναπτυχθεί σε Βιβλία-Διαύλους, καθώς επίσης σε Σειρές και Συλλογές Βιβλίων-Διαύλων.

Ο άνθρωπος που δεν θα χρησιμοποιήσει την Μέθοδο, θα μείνει έξω από μία πραγματική κοσμογονία που συντελείται.

Η Μέθοδος βοηθάει τον άνθρωπο να αξιοποιήσει τις δικές του ιδέες που βρίσκει με την βοήθεια της Μεθόδου, να στηριχθεί στις δικές του σκέψεις, να βρει μια σταθερή οδό επικοινωνίας με τον εαυτό του και να ενεργοποιήσει όλες τις δυνάμεις που διαθέτει για να αναχαιτίσει, να καταστείλει και να καταργήσει την προϊούσα παρακμή στον άνθρωπο και τις κοινωνίες του.

Για την συγγραφή

Παναγιώτης Αναστασάκος

16 Οκτωβρίου 2017

Χρειάζεται μια προσωπική πορεία για να ανατάξουμε την ατομική μας διάνοια και αυτή η πορεία δεν είναι εύκολη, ούτε προφανής. Είναι όμως εξαιρετικά ευχάριστη.

Υπάρχει τίποτα πιο δημιουργικό από το να βρει ένας άνθρωπος τι του αρέσει να κάνει, πώς του αρέσει να ζει και με ποιους θέλει να συνεργάζεται;

Η ανάσταση των Ελλήνων προϋποθέτει να έχει υπάρξει θάνατος, μα τι άλλο από θάνατος είναι η κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και μας επηρεάζει, όπου όλοι αποδίδουν στην οικονομική κρίση την δυστυχία και κανείς δεν ασχολείται να πει ότι αυτό που πάσχει και υποφέρει είναι η ίδια η ψυχή μας, που της στερήσαμε την ελπίδα, της αφαιρέσαμε την αγάπη και την αφήσαμε να ζει χωρίς καλές δυνάμεις;

Η ψυχή χρειάζεται την καθαρότητα για να εκδηλωθεί, γιατί στον χώρο της ψυχής κατοικούν πολλοί άλλοι άνθρωποι, εκτός από αυτόν που την κατέχει και νέμεται τα έργα της.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα ανεξερεύνητο τοπίο για τον μέσο άνθρωπο. Πολλοί προσπάθησαν να τις καταλάβουν, να δουν πού φθάνουν τα όριά τους, ή πού εκείνοι τοποθετούν τα όρια των δικών τους ψυχικών δυνάμεων. Όμως ποτέ, κανείς δεν κατάφερε να τις ελέγξει και να τις χρησιμοποιήσει κατά βούληση, επιμένουν αυτές να ενεργοποιούνται όποτε θέλουν, να επιλέγουν ένα έργο κατά την δική τους βούληση και ατομική ελευθερία και να αποκαλύπτουν στον φορέα τους πράγματα, που δεν γνώριζε για την ζωή του.

Η αγάπη για τα καλά έργα που πάντοτε χαρακτήριζε τους Έλληνες πρέπει να ρέει ανάμεσά μας, με διαύλους τα καλά μας έργα, όσα από αυτά είναι έργα της διανοίας, ας κυκλοφορούν ανάμεσά μας, όσα ακόμα είναι άυλα, όπως οι αξίες, οι αρχές και οι καλές μας συνήθειες, ας τα διαδίδουμε με τον λόγο, τα έργα και τις πράξεις μας, γιατί αν έχουμε γεννηθεί Έλληνες, ας ζήσουμε πάντα ως Έλληνες.

Όπως θα μας συμβούλευε και ο σοφός Αρχιμήδης, ο μάγος των ρευστών:

Η εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος ήταν ο άμοιρος υπηρέτης των ονείρων των άλλων, περνάει. Σε λίγο καιρό θα περάσει οριστικά και στην θέση της έχει ήδη αρχίσει να ανατέλλει η εποχή που κάθε άνθρωπος θα έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό του να αγαπήσει αυτά που τον συγκινούν, αυτά που θέλει να κάνει στην ζωή του και αυτά με τα οποία θέλει να γεμίσει τον χρόνο του.

Η Αγάπη ως ρευστό ανώτερης ύλης και υπερκόσμιας ουσίας έχει ήδη αρχίσει να κινείται, ξεκινώντας από ψηλά, εκεί όπου πάντα κατοικούν αυτοί που έχουν πλεόνασμα αγάπης. Δεν θα αργήσει να φθάσει και στους δικούς μας κόσμους, εκεί όπου κινούμαστε οι άνθρωποι, προσπαθώντας να εξιχνιάσουμε τα μυστήρια του βίου μας και να φωτίσουμε τα μυστήρια της ζωής.

Τότε θα μπορούμε όλοι να μιλάμε διαφορετικά για την Αγάπη.

Όταν οι Έλληνες ομονοούν, κτίζουν καλά έργα. Όλα τα έργα των Ελλήνων είναι έργα της διανοίας, με την έννοια ότι υπάρχουν πάντα μέσα σε αυτά στοιχεία από το ήθος, την ευλάβεια, την ηθική, την γνώση, την αλήθεια και την ιστορία που είναι εγγεγραμμένα στην συλλογική τους μνήμη.

Ο Παρθενώνας είναι ένα από αυτά τα έργα που έγιναν όχι για να δοξάσουν μια πόλη, αλλά για να αποτυπώσουν ανεξίτηλα στην ιστορία όσα οι Έλληνες πίστευαν για τον εαυτό τους, την πόλη τους και τον πολιτισμό τους.

Πάντοτε, σε κάθε πολιτισμό, υπάρχουν τα στοιχεία που ζωογονούν την διάνοια και αυτά συνήθως είναι έργα που παράγουν πολιτισμό.

Η διάνοια είναι η πιο φιλική προς τον άνθρωπο ιδιότητα της ψυχής, αυτή παράγει την διάθεση για κοινά έργα, σε αυτήν κατοικούν τα αισθήματα της αλληλεγγύης και της ομόνοιας, αυτή μας προτρέπει να διάγουμε βίο κατά τις αξίες και την εσωτερική μας αλήθεια.

Η κατάθλιψη προκαλείται από την έλλειψη διανοίας, έχουμε χάσει δηλαδή την Αγάπη για τις καλές ιδέες, τις ωραίες συνήθειες και την αυτονόητη αλληλεγγύη που πάντα μας διέκρινε ως Έλληνες.

Όπως θα έλεγε και ο Ασκληπιός, αν ζούσε σήμερα ανάμεσά μας:

Είναι καιρός τώρα που ο άνθρωπος επιχείρησε να κατακτήσει το διάστημα, με μόνο σκοπό την υπεροπλία αυτών που το επιχειρούν έναντι των άλλων που δεν έχουν τα μέσα για αυτόν τον σκοπό.

Μα το διάστημα έχει κατακτηθεί από τον άνθρωπο αιώνες τώρα. Μάλιστα οι Έλληνες έχουν «εποικίσει» μια περιοχή του διαστήματος, την οποία συνεχώς κατασκευάζουν, έρχονται όλο και περισσότεροι να εργασθούν εκεί, μένουν για πάντα νέοι, ωραίοι και υγιείς, είναι χαρούμενοι γιατί εργάζονται συνεχώς πάνω στα έργα της διανοίας τους, για να τα εξελίξουν και να τα προχωρήσουν όσο αυτό είναι δυνατόν, μέχρι πάλι να συστρατευθούν για να δημιουργήσουν με την κατανεμημένη τους ευφυΐα νέους πολιτισμούς, νέους χώρους και νέες κατοικίες για τον άνθρωπο, που όλοι αγαπούν, σέβονται και υπηρετούν.

Αυτή είναι μια απολύτως υπαρκτή, ανθρωπομορφική απεικόνιση της πραγματικότητας που περιγράφει την Ελληνική Διάνοια και αν θέλουμε για λίγο να αποχωριστούμε τις ανθρωπομορφικές απεικονίσεις και να μιλήσουμε με όρους δομών και συμβόλων, θα λέγαμε τα εξής:

Υπάρχει σε μια διάσταση της Δημιουργίας, ένα σύνολο ευφυΐας, εργασίας και κατανεμημένης διανοίας, που εργάζεται ως όλον, αποδίδει τα έργα του ατομικά, κβαντίζεται και μεταπίπτει, αναδιαρθρώνεται και προχωράει, επικοινωνεί και διαλέγεται, ως όλον και όχι με τα επιμέρους στοιχεία του, με κάθε ανθρώπινη διάνοια που επιχειρεί να το προσεγγίσει με μόνο όπλο της την ανάγκη, με μόνο όχημα την ελπίδα και με μόνο αίτημα την αγάπη.

Για την συγγραφή

Βιργινία Φατσή

18 Σεπτεμβρίου 2017