Σήμερα κινδυνεύουμε είτε να μας απορροφήσουν τα δεινά του βίου και να μας εξαφανίσουν κάθε προσπάθεια  για καλυτέρευση, κάθε πρόθεση για συλλογικότητα και κάθε εκδήλωση αγάπης, είτε να αιωρούμαστε διαρκώς στους απέραντους ουρανούς αγαθών συλλογισμών που πάντως δεν βρίσκουν στην ζωή πραγμάτωση.

Ο δρόμος για την ίαση από κάθε μορφής ασθένεια που πλήττει την κοινωνία μας προϋποθέτει δράση με αυτογνωσία, για να βρούμε την Ισορροπία ανάμεσα σε μια μαθηματική σκέψη που εξελίσσεται με τόλμη και ηθική και σε όσα η σοφία της ψυχής μας υπαγορεύει να κάνουμε.

Όσο υπάρχει Άνθρωπος υπάρχει χρόνος και αν ο χρόνος είναι ένα απλό μέγεθος μιας ευρύτερης Δημιουργίας που τώρα καλούμαστε να ανακαλύψουμε, τότε εύλογα μπορούμε να υποθέσουμε ότι όλοι οι Έλληνες, τόσοι αυτοί που ζούσαν στην αρχαία Ελλάδα, όσο και εμείς που ζούμε στο σήμερα, έχουμε έναν κοινό Τόπο και αυτός λέγεται «Ελλάδα»

Ο βίος είναι από μόνος του μια αξία, όχι όμως τυχαία ή θολή από συμβιβασμούς, αλλά μια αξία που την κτίζει κανείς με τις δικές του πράξεις, μικρές ή μεγάλες, ασήμαντες και καθημερινές.

Ο ηρωισμός δεν έχει μεγάλες διαστάσεις, συνήθως αναδεικνύεται μέσα από τη ζωή, με μια σειρά από αποφάσεις που είναι για τον άνθρωπο ικανοποιητικές.

Ευκταίο είναι να βρεθεί το έργο της ζωής, ως Έλληνες θέλαμε πάντα να ζούμε μια ουσιαστική ζωή, γεμάτη από αξίες που μας αρέσουν, από αποφάσεις σημαντικές και από διλήμματα άξια λόγου, που αξίζει να απαντηθούν.

Αν αποκτήσαμε το δικαίωμα να ονομαζόμαστε «Έλληνες» και από αυτή την δήλωση της ταυτότητάς μας να μην υποχωρούμε ούτε στιγμή, αυτό γίνεται γιατί πάντα διαρκούν στην συλλογική μας μνήμη οι αρετές και οι αξίες που μας ανέδειξαν σε πρωτοπόρους δημιουργούς μιας ολόκληρης κοινωνίας υγιών ανθρώπων, που ζούσαν καλά και πνευματικά.

Η σημερινή εποχή έχει πολλά όπλα, όλα εναντίον του Ανθρώπου έχουν στραφεί, η εικόνα, τα δίκτυα, η πληροφόρηση, όλα για να τον απομακρύνουν από τον δικό του σκοπό που είναι η ομόνοια, η ευημερία και η αλληλεγγύη να επικρατούν μεταξύ των ανθρώπων.

Ο Δρόμος για την Ίαση είναι εγγεγραμμένος στην συλλογική μας μνήμη και λέει, σε γενικές γραμμές τα εξής:

Οι Έλληνες ευημερούν όταν επιχειρούν κάτι που αφορά στο κοινό καλό, όταν φροντίζουν την κοινωνία τους και δια αυτής της φροντίδας, ευημερούν οι ίδιοι.

Η συλλογική μνήμη των Ελλήνων υπαγορεύει ενότητα, θάρρος και υψηλή αντίληψη των πραγμάτων, ειδικά σε δύσκολες στιγμές που η ανθρωπότητα πάσχει από βαθιά ανθρωπιστική κρίση.

Το συλλογικό συμφέρον πρέπει να αντιμετωπίζεται και ως ατομικό και ατομικά να αρθούμε πάνω από την συρρίκνωση της καθημερινής μας διαβίωσης και να τολμήσουμε ξανά να ονειρευτούμε.

Δεν είναι θέμα γεωγραφικού προσδιορισμού, αλλά πολιτισμού, αγωγής και ευπρέπειας, η πρόθεσή μας να ζούμε σε έναν τόπο που λέγεται Ελλάδα και θα θέλαμε να γεφυρώνει επάξια το χθες με το σήμερα, την ανώτερη σκέψη των προγόνων μας με τις σημερινές αξίες του πολιτισμού μας και την αγάπη που εκείνοι εκδήλωναν στον Άνθρωπο, με τις αρχές που σήμερα τηρούμε.

Να βρεθεί το Έργο της Ζωής είναι το ευκταίο, οι Έλληνες πάντοτε ήθελαν να ζουν μια ουσιαστική ζωή, γεμάτη από αξίες που τους αρέσουν, από αποφάσεις σημαντικές και από διλήμματα άξια λόγου, που αξίζει να απαντηθούν.

Αν είσαι έτσι και έτσι ζεις την ζωή σου, έχεις βρει το έργο της ζωής, για την ακρίβεια έρχεται αυτό και σε βρίσκει. Έξω από τον άνθρωπο υπάρχουν δυνάμεις πολλές, που περιμένουν να τακτοποιηθεί ο εσωτερικός του κόσμος και η αλήθεια να αναδειχθεί.

Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα παρεξηγημένο τοπίο μέσα στις σύγχρονες αντιλήψεις, ακούμε για ψυχικές δυνάμεις και είτε ονειρευόμαστε αρρώστιες και μεγάλες καταστροφές, είτε φανταζόμαστε μεγάλους άθλους και ηρωικά κατορθώματα.

Οι ψυχικές δυνάμεις μπορούν να προκαλέσουν ένα σύγχρονο Ελληνικό Θαύμα, ταιριαστό με την ιστορία για την δημιουργία των Ελλήνων που λέει ότι η διάνοια θεραπεύει και θεραπεύεται, με μόνο στόχο να βρουν τα ανθρώπινα πάθη την λύτρωση, στο Έργο τη Ζωής.

Την σοφία της ψυχής μας  δεν μπορούμε να την κατακτήσουμε με τους κοινούς τρόπους με τους οποίους μαθαίνουμε, αναπτύσσουμε συλλογισμούς και επικοινωνούμε με το περιβάλλον μας.

Ίσως κάποιος να χαρίσει σε εμάς την σοφία της ψυχής και ίσως επέλεξε αυτή την Συλλογή, για να κάνει μια αρχή, μια αρχή που λέει ότι η αγάπη έχει την δύναμη να πολλαπλασιάζεται, να αλλάζει τον άνθρωπο και να γιγαντώνεται, να διαρρέει τα έργα της διανοίας του και δια αυτών να γονιμοποιεί κάθε ψυχή που αγαπάει τον άνθρωπο και τον Θεό.

Ίσως ήρθε η ώρα για να βρει ο άνθρωπος την συντροφιά που χρειάζεται, των αγαθών πνευμάτων που υπάρχουν πάντα μέσα στις ιδέες των καλών βιβλίων, αυτών που γίνονται από αγάπη στον άνθρωπο και τις αγαθές ιδιότητες της δικής του ψυχής.

Για την συγγραφή

Βιργινία Φατσή

7 Σεπτεμβρίου 2017

Σε κάθε βιβλίο της Κοινωνίας της Γνώσης, υπάρχουν πολλοί συγγραφείς, μια ολόκληρη κοινωνία που εκφράζεται κάθε φορά και διαφορετικά ανάλογα με το ποιος διαβάζει το βιβλίο και σε ποια φάση βρίσκεται ως αναγνώστης, αν είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζει ή το πολλοστό.
Είναι σύντροφοι τα βιβλία, γιατί έχουν φτιαχτεί με Αγάπη, αυτό το είδος της παντοδύναμης, πυκνής και πολλαπλασιαζόμενης Αγάπης των Ελλήνων για τον  άνθρωπο και τα καλά έργα, την πραγματική ευφυΐα και τον πολιτισμό, την αλληλεγγύη και την ομοψυχία αυτών που ομονοούν.
Πολλοί περιγράφουν την εμπειρία σαν να έρχεται η καλή παρουσία ενός αγαθού προγόνου και τους μιλάει, τον «ακούνε» να τους συμβουλεύει και να τους μεταγγίζει  δύναμη, παρότρυνση και κουράγιο να προχωρήσουν.
Άλλοι πάλι λένε ότι σαν να καθαρίζει το μυαλό τους, να φεύγει μια ομίχλη, ένα πέπλο που το σκέπαζε και ξαφνικά μερικά πράγματα τους φαίνονται προφανή και αυτονόητα, σε σημείο να απορούν γιατί τόσον καιρό δεν τα έβλεπαν. Θα ήταν πάντα εκεί λένε, μόνο που εμείς δεν μπορούσαμε να τα διακρίνουμε.
Πολλοί περιγράφουν μια διεύρυνση της αντίληψης, σαν να ανοίγεται ξαφνικά και να απλώνεται ο νους τους και καταλαβαίνουν πράγματα που τους ήταν μέχρι πρότινος, ακατανόητα.
Άλλοι λένε απλώς, ανακουφίστηκα, βρήκα ξανά την ψυχή μου, ο κόσμος έπαψε να μου φαίνεται απειλητικός και σκοτεινός και άρχισα να βρίσκω ξανά την διάθεσή μου για δουλειά.
Ή άλλοι πάλι παίρνουν μερικές καλές αποφάσεις, γνωρίζοντας ότι πια έχουν μερικούς καλούς συμβούλους στο πλευρό τους, την «οικογένειά» τους που θα τους στηρίξουν και θα τους βοηθήσουν να φέρουν αποτέλεσμα σε ό,τι αποφασίσουν.
Καλές προθέσεις και τίποτα άλλο δεν χρειάζεται να έχει ο αναγνώστης. Πρέπει να ξέρει να γράφει και να διαβάζει, γιατί είτε έχει επτά πτυχία, είτε κανένα, η ψυχή είναι η ίδια και στην μία και στην άλλη περίπτωση. Και τα βιβλία στην ψυχή μιλάνε, γιατί εκεί υπάρχει η Αγάπη.
Η Αγάπη δεν γνωρίζει όρια, πηγαίνει εκεί που την θέλουν και στις ψυχές που έχουν αγάπη. Μια αγάπη καλή, αυθεντική, με σωστή υπόσταση, του είδους που έδειξαν ότι έχουν οι Έλληνες, με ουσία, περιεχόμενο και πανανθρώπινες διαστάσεις.
Αυτή την Αγάπη αν βρούμε ξανά ανάμεσά μας μπορούμε να μιλάμε για ένα σύγχρονο Ελληνικό θαύμα με οικουμενικές διαστάσεις.
Για να βρεθεί όμως η αγάπη ανάμεσά μας, πρέπει πρώτα να την βιώσουμε, κάποιος να μας την μεταγγίσει και να διευρύνει τα όρια της δικής μας ψυχής.
Ποιος άλλος από τους Έλληνες και το δικό τους πνεύμα μπορεί σήμερα να μας δείξει την φύση της αγάπης, αυτής της τεράστιας δύναμης που βρίσκεται πίσω από κάθε βήμα προόδου για τον άνθρωπο και το γένος του;;
Εμείς και αυτοί, οι καλοί μας πρόγονοι, ζωντανοί κατά το πνεύμα και ακμαίοι όσο ποτέ, ας συναντηθούμε και ας μιλήσουμε, με όχημα την Αγάπη που έχουμε στην καρδιά μας και τα κοινά στοιχεία που μας ενώνουν, τον πολιτισμό, την έρευνα, την αναζήτηση της αλήθειας, την πρόθεση για καλά έργα, την υποστήριξη κάθε καλής προσπάθειας και την καλή γνώση που θεμελιώνει κοινωνίες.
Αν βάλουμε τα υλικά και αυτά είναι η αγάπη, η γνώση, η κοινωνία και οι καλές προθέσεις, ποιος μπορεί να πει πού μπορούμε να φθάσουμε και τι καινούριο να δημιουργήσουμε όλοι μαζί και εμείς και εκείνοι.

Βιργινία Φατσή

28 Αυγούστου 2017

Σημείωση. Στον δικτυακό τόπο Κοινωνία της Γνώσης (www.kinoniagnosis.com) παρουσιάζονται και τα έξι βιβλία της Συλλογής με τίτλο Η ΑΓΑΠΗ, και υπάρχουν αρκετές πληροφορίες για το κάθε ένα από αυτά.

Υπάρχει επίσης και ένα πληροφοριακό e-book σε μορφή pdf που παρουσιάζει τα βιβλία της Συλλογής στην ενωμένη τους δράση και μπορείτε να το διαβάσετε και να το κατεβάσετε ελεύθερα, γιατί παρέχεται δωρεάν.

Στον σύγχρονο κόσμο η αγάπη είναι μια παρεξηγημένη έννοια, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι είναι ένα ήσυχο, αόριστο συναίσθημα, που ανήκει σε άλλες εποχές, όπου και οι άνθρωποι ήταν πιο ήσυχοι και με λιγότερες έγνοιες.

Για να βρούμε την αγάπη ανάμεσά μας, εμείς που ζούμε στην σύγχρονη εποχή, πρέπει πρώτα να την βιώσουμε, κάποιος να μας την μεταγγίσει και να διευρύνει τα όρια της δικής μας ψυχής.

Ο μόνος που μπορεί να το κάνει είναι η Κοινωνία της Γνώσης, όλοι μαζί οι αγαθοί μας πρόγονοι σε παρέες, αδελφότητες και οικογένειες, μα και ο καθένας χωριστά ως αγαθός εκπρόσωπος της δικής του Οικογενείας.

Τώρα, έχουμε την τεχνολογία, είμαστε δυνατοί και έχουμε λύσεις για όλα τα προβλήματα. Και αν δεν έχουμε θα βρούμε, έτσι πιστεύουμε.

Η τεχνολογία προχωράει και η Επιστήμη ακολουθεί με γρήγορους ρυθμούς, ό,τι και αν χρειαζόμαστε από εκεί θα το βρούμε. Έτσι πιστεύουμε.

Και ξαφνικά, έρχεται μια εποχή, που τα προβλήματα μας υπερβαίνουν και ο άνθρωπος φαίνεται ξανά στο πραγματικό του μέγεθος. Τότε πρέπει να αποφασίσουμε ότι ή ο άνθρωπος είναι τεράστιος κατά την διάνοια και πραγματικά ικανός να συλλάβει και να υλοποιήσει νέα σχέδια και νέες ιδέες ή είναι μια αδύναμη ύπαρξη που άγεται και φέρεται από τις εξελίξεις γύρω του.

Τώρα η διάνοιά μας ισοπεδώθηκε και η σκέψη μας αλλοτριώθηκε από ξένα πρότυπα. Και όλα θα πήγαιναν καλά και ίσως ακόμα να ευημερούσαμε, αν δεν υπήρχε η Ελληνική ψυχή μας που είναι νοήμων, αυτάρκης και αυτεξούσια και θέτει τα δικά της όρια στον παραλογισμό του ανθρώπου.

Η αγάπη είναι ουσία, ύλη και υπερκόσμιο ρευστό, έχει υπόσταση, εύρος και μέγεθος, εξαφανίζεται όταν την διώχνουμε και εμφανίζεται ξανά όταν την αποζητάμε. Μιλάμε πάντα για την θεϊκή αγάπη, αυτή που πάντα ευχόμαστε να υπάρχει ανάμεσά μας, να δίνει ζωή στα έργα μας και πνοή στις καλές μας ελπίδες.

Αυτό το είδος της αγάπης ένοιωθαν μεταξύ τους οι Έλληνες. Ένα είδος βαθιάς, ουσιαστικής αγάπης που είναι ύλη και ρευστό υπερκόσμιας ουσίας, εμφανίζεται σε κοινωνίες και καλές κοινωνίες αναπτύσσει και εξαφανίζεται όταν ο άνθρωπος υπακούει σε άλλες δυνάμεις, όπως το συμφέρον.

Πολλοί λένε ότι οι Έλληνες δεν γνώριζαν την αγάπη και δεν μιλούσαν για αυτήν. Είναι φυσικό για τους Έλληνες να μην έλεγαν πολλά λόγια, γιατί όταν κάτι είναι τόσο αβίαστο και αυθεντικό σε σένα, όπως η αναπνοή ή η όραση, δεν είναι ανάγκη να μιλάς συνέχεια για αυτό, ούτε έχεις ανάγκη να το προσδιορίζεις.

Η αγάπη των Ελλήνων κτίζει, υποστηρίζει, σταθεροποιεί, κατασκευάζει, σχεδιάζει και υλοποιεί καλά έργα.

Πόσο διαφορετικά είναι όλα αυτά από την εποχή μας, όπου κανένα από τα παραπάνω ρήματα δεν συντάσσεται συνήθως μαζί με την αγάπη.

Τα καλά και συμφέροντα για τους Έλληνες ήταν αυτά που βοηθούσαν τον άνθρωπο να ανάγεται στο αληθινό μέγεθος της δημιουργικής του υπόστασης, να παραμένει εκεί και να σταθεροποιείται και από αυτήν την κατάσταση να κρίνει τα πάντα ως προς την πραγματική τους αξία. Να απορρίπτει το ψευδές και επιφαινόμενο και να δέχεται ως αληθινό ό,τι είναι διαχρονικό και καλό.

Οι Έλληνες είχαν ιδιότητες, που σήμερα πρέπει ξανά να αποκτήσουμε.

Σήμερα, παραμένουμε ασταθώς στο περιοριστικό μέγεθος των καθημερινών μας προβλημάτων και σε μερικές στιγμές ψυχικής ανάτασης, βιώνουμε εν τάχει και στιγμιαία, όσα για τους Έλληνες κάποτε ήταν καθημερινή πραγματικότητα.

Ο άνθρωπος είναι το κλειδί. Ο άνθρωπος πρέπει να ορίσει τις προτεραιότητές του και το πώς θέλει να ζει, αν θέλει να είναι μικρός και φοβισμένος ή μεγάλος κατά την διάνοια και ευτυχής.

Γιατί τώρα πια ο άνθρωπος δεν είναι μόνος του. Υπάρχει η Κοινωνία της Γνώσης, όλη η συντεταγμένη προσπάθεια των αγαθών μας προγόνων να μας μεταγγίσουν την ιδιότητά τους να παραμένουν μεγάλοι μπροστά σε όλα τα εμπόδια και τους φόβους που παράγουν οι άλλοι και από αυτό το μέγεθος να ορίζουν την ζωή τους.

Βιργινία Φατσή

24 Αυγούστου 2017

Σημείωση. Στο βιβλιοπωλείο Δίαυλος στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.kinoniagnosis.com, υπάρχουν και τα έξι βιβλία της Συλλογής με τίτλο: «Η ΑΓΑΠΗ», με αναλυτικές πληροφορίες για το κάθε ένα από αυτά.

Υπάρχει επίσης και ένα πληροφοριακό e-book, σε μορφή pdf, που παρουσιάζει τα βιβλία της Συλλογής στην ενωμένη τους δράση και μπορείτε να το διαβάσετε ή να το κατεβάσετε ελεύθερα γιατί παρέχεται δωρεάν.

Είναι καιρός τώρα που η διάνοιά μας ισοπεδώθηκε και η σκέψη μας αλλοτριώθηκε από ξένα πρότυπα. Και όλα θα πήγαιναν καλά και ίσως ακόμα να ευημερούσαμε, αν δεν υπήρχε η Ελληνική ψυχή μας που είναι νοήμων, αυτάρκης και αυτεξούσια και θέτει τα δικά της όρια στην κατρακύλα.

Αυτή μας βοηθάει να αντιστεκόμαστε, αυτή βάζει φρένο στην κατρακύλα. Και από αυτήν θα δούμε πάλι τα ωραία μας έργα.

Τα καλά και συμφέροντα για τους Έλληνες ήταν αυτά που βοηθούσαν τον άνθρωπο να ανάγεται στο αληθινό μέγεθος της δημιουργικής του υπόστασης, να παραμένει εκεί και να σταθεροποιείται και από αυτήν την κατάσταση να κρίνει τα πάντα ως προς την πραγματική τους αξία. Να απορρίπτει το ψευδές και επιφαινόμενο και να δέχεται ως αληθινό ό,τι είναι διαχρονικό και καλό.

Ιδιότητες είχαν οι Έλληνες, που σήμερα δεν τις γνωρίζουμε.

Πολλοί λένε ότι οι Έλληνες δεν γνώριζαν την αγάπη και δεν μιλούσαν για αυτήν. Είναι φυσικό να το έκαναν αυτό. Γιατί όταν κάτι είναι τόσο αβίαστο και αυθεντικό σε σένα, όπως η αναπνοή ή η όραση, δεν είναι ανάγκη να μιλάς συνέχεια για αυτό, ούτε να το προσδιορίζεις.

Στον σύγχρονο κόσμο η αγάπη είναι μια παρεξηγημένη έννοια.

Πιστεύουν όλοι ότι είναι ένα ήσυχο, αόριστο συναίσθημα, που ανήκει σε άλλες εποχές, όπου και οι άνθρωποι ήταν πιο ήσυχοι και με λιγότερες έγνοιες.

Τώρα, έχουμε την τεχνολογία, είμαστε δυνατοί και έχουμε λύσεις για όλα τα πράγματα. Και αν δεν έχουμε θα βρούμε, έτσι πιστεύουμε.

Η τεχνολογία προχωράει και η Επιστήμη ακολουθεί με γρήγορους ρυθμούς, ό,τι και αν χρειαζόμαστε από εκεί θα το βρούμε. Έτσι πιστεύουμε.

Και ξαφνικά, έρχεται μια εποχή, που τα προβλήματα μας υπερβαίνουν και ο άνθρωπος φαίνεται ξανά στο πραγματικό του μέγεθος. Ή είναι τεράστιος κατά την διάνοια και πραγματικά ικανός να συλλάβει και να υλοποιήσει νέα σχέδια και νέες ιδέες, ή, είναι μια αδύναμη ύπαρξη που άγεται και φέρεται από τις εξελίξεις γύρω του, προσπαθώντας να επιβιώσει από το επόμενο κύμα που έρχεται καταπάνω του, να τον πνίξει.

Και τα δύο είναι ο άνθρωπος, κβαντικά μεταπίπτει από την μία στην άλλη κατάσταση ανάλογα με το μέγεθος της αγάπης που μπορεί να προσελκύσει και ο ίδιος να εκφράσει.

Η αγάπη είναι ουσία, έχει υπόσταση, εύρος και μέγεθος, εξαφανίζεται όταν την διώχνουμε και εμφανίζεται ξανά όταν την αποζητάμε. Μιλάμε πάντα για την θεϊκή αγάπη, αυτή που πάντα ευχόμαστε να υπάρχει ανάμεσά μας, να δίνει ζωή στα έργα μας και πνοή στις καλές μας ελπίδες.

Αυτό το είδος της αγάπης ένοιωθαν μεταξύ τους οι Έλληνες. Ένα είδος βαθιάς, αυτονόητης, ουσιαστικής αγάπης που εμφανίζεται σε κοινωνίες και καλές κοινωνίες αναπτύσσει και εξαφανίζεται όταν ο άνθρωπος υπακούει σε άλλες δυνάμεις, όπως το συμφέρον.

Τα καλά και συμφέροντα για τους Έλληνες ήταν αυτά που βοηθούσαν τον άνθρωπο να ανάγεται στο αληθινό μέγεθος της δημιουργικής του υπόστασης, να παραμένει εκεί και να σταθεροποιείται και από αυτήν την κατάσταση να κρίνει τα πάντα ως προς την πραγματική τους αξία. Να απορρίπτει το ψευδές και επιφαινόμενο και να δέχεται ως αληθινό ό,τι είναι διαχρονικό και καλό.

Σε κάθε βιβλίο που υπάρχει στον ιστότοπο www.kinoniagnosis.gr υπάρχουν πολλοί συγγραφείς, μια ολόκληρη κοινωνία που εκφράζεται κάθε φορά και διαφορετικά ανάλογα με το ποιος διαβάζει το βιβλίο και σε ποια φάση βρίσκεται ως αναγνώστης, αν είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζει ή το πολλοστό.

Τα βιβλία που υπάρχουν στον ιστότοπο είναι σύντροφοι του ανθρώπου γιατί έχουν φτιαχτεί με Αγάπη, αυτό το είδος της παντοδύναμης, πυκνής και πολλαπλασιαζόμενης Αγάπης των Ελλήνων για τον  άνθρωπο και τα καλά έργα, την πραγματική ευφυΐα και τον πολιτισμό, την αλληλεγγύη και την ομοψυχία αυτών που ομονοούν.

Πολλοί περιγράφουν μια διεύρυνση της αντίληψης, σαν να ανοίγεται ξαφνικά και να απλώνεται ο νους τους και καταλαβαίνουν πράγματα που τους ήταν μέχρι πρότινος, ακατανόητα.

Άλλοι λένε απλώς, ανακουφίστηκα, βρήκα ξανά την ψυχή μου, ο κόσμος έπαψε να μου φαίνεται απειλητικός και σκοτεινός και άρχισα να βρίσκω ξανά την διάθεσή μου για εργασία.

Όταν όλα αυτά και πολλά άλλα συμβαίνουν, τότε έρχονται και οι συγχρονικότητες να βοηθήσουν τα πράγματα, σαν να δημιουργείται κάπου, σε ένα ανώτερο πεδίο, μια αγαθή πνευματική οικογένεια που φροντίζει να παρέχει όσα και όποτε χρειάζονται και οι παροχές της να είναι πάντα σωστές και με μέτρο.

Βιργινία Φατσή

17 Αυγούστου 2017

Για την Ελλάδα, κατάθλιψη είναι να μην παράγεται πολιτισμός, να μην γίνονται ωραία σύγχρονα έργα, να μην εκδηλώνεται η αγάπη για τον άνθρωπο που διαποτίζει την κυτταρική μας μνήμη.
Όταν αυτό συμβαίνει τότε είναι έκδηλα γύρω μας τα συμπτώματα της παρακμής και της μιζέριας, της ψυχικής συρρίκνωσης και του θανάτου των συλλογικών μας ονείρων.
Τότε, ζούμε σε μια κοινωνία που πάσχει από κατάθλιψη.
Ο Δρόμος για την Ίαση είναι εγγεγραμμένος στην συλλογική μας μνήμη και λέει, σε γενικές γραμμές τα εξής:
Οι Έλληνες ευημερούν όταν επιχειρούν κάτι που αφορά στο κοινό καλό, όταν φροντίζουν την κοινωνία τους και δια αυτής της φροντίδας, ευημερούν οι ίδιοι.
Η συλλογική μας μνήμη υπαγορεύει ενότητα, θάρρος και υψηλή αντίληψη των πραγμάτων, ειδικά σε δύσκολες στιγμές που η ανθρωπότητα πάσχει από βαθιά ανθρωπιστική κρίση.
Το συλλογικό συμφέρον πρέπει να αντιμετωπίζεται και ως ατομικό και ατομικά να αρθούμε πάνω από την συρρίκνωση της καθημερινής μας διαβίωσης και να τολμήσουμε ξανά να ονειρευτούμε.
Τα όνειρα θεραπεύουν την ψυχή. Αρκεί να είναι όνειρα που γίνονται με αγάπη στον άνθρωπο, προστασία στην κοινωνία και όραμα για ένα καλό μέλλον.
Τότε, η κατάθλιψη υποχωρεί από τις κοινωνίες μας και αρχίζουν πάλι αυτές να δρουν και να εργάζονται σε νέες κατευθύνσεις.
Για τους Έλληνες, νέο είναι το παλιό, εκείνες οι αξίες και οι αρχές που θεμελίωσαν μια υγιή Ελλάδα, σε συνθήκες πλήρους βαρβαρισμού των υπολοίπων στο περιβάλλον της.
Η Αυτογνωσία είναι απαραίτητη τόσο σε συλλογική, όσο και σε ατομική βάση. Όμως, κάθε αυτογνωσία πρέπει να έχει μια ισχυρή βάση, αρχών, ιδεών και αντιλήψεων, ως προς τις οποίες το υποκείμενο της αυτογνωσίας, αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Έτσι αναπτύσσεται μια εξελικτική διαδικασία, πάνω στην οποία κτίζεται σιγά σιγά η αυτοεκτίμηση, η αυτοπεποίθηση και η αγάπη στον εαυτό.
Η αγάπη στον εαυτό κατά την αρχαιοελληνική της σημασία, ορίζεται ως φροντίδα και αφοσίωση στην αποκρυπτογράφηση των μυστηρίων αυτού του ασήμαντου βίου που λέγεται ζωή, ώστε το υποκείμενο της εξελικτικής διαδικασίας να κτίζει έναν ωραίο βίο και μια καλή ζωή.
Αυτογνωσία λοιπόν, μια καλή βάση, που είναι οι αρχές του πολιτισμού μας και ένα δρών υποκείμενο που είναι η ενεργός συνείδηση του ανθρώπου, με τον συνδυασμό αυτών των δύο μπορούμε να επιτύχουμε θαύματα.
Όμως, τα Ελληνικά θαύματα δεν περιορίζονται στην αυτοίαση του ανθρώπου, ή σε μικρής κλίμακας επιτεύγματα συγκεκριμένων ομάδων, έτσι δείχνει το παρελθόν μας, αυτό υποδηλώνει η Ιστορία για το μέλλον μας.
Επεκτείνονται και καλύπτουν όλα τα θέματα που στην εποχή τους είναι ανοικτά, είτε αυτά αφορούν στην ανθρώπινη φυσιολογία και την εξελικτική διαδικασία του ανθρώπινου κυττάρου, είτε σε μεγάλης κλίμακας παρεμβάσεις και επεμβάσεις για να γίνει πιο ανθρώπινη η ζωή όλων.
Έτσι πάντα οι Έλληνες ισορροπούσαν, ανάμεσα στο πιο μικρό που πάντως είναι ανθρώπινο και στο πιο απέραντο, που είναι η ανάπτυξη της διανοίας μέχρι να καλύψει όλους τους κόσμους και τους ουρανούς.
Αυτή την ισορροπία πρέπει ξανά να βρούμε και να αποκαταστήσουμε ανάμεσά μας, βρίσκοντας ο καθένας ποιο είναι το πιο μικρό, που θεωρεί στην ζωή του ανθρώπινο και το πιο μεγάλο, που θέτει ως όριο της δικής του διανοίας.
Αλλιώς κινδυνεύουμε είτε να μας απορροφήσουν τα δεινά του βίου και να μας εξαφανίσουν κάθε προσπάθεια για καλυτέρευση, κάθε πρόθεση για συλλογικότητα και κάθε εκδήλωση αγάπης προς τον εαυτό μας, είτε να αιωρούμαστε διαρκώς στους απέραντους ουρανούς αγαθών συλλογισμών που πάντως δεν βρίσκουν στην ζωή πραγμάτωση.

Βιργινία Φατσή
10 Αυγούστου 2017

Σημείωση: Στην ιστοσελίδα www.kinoniagnosis.com υπάρχει έχει ένα πιο αναλυτικό κείμενο με τίτλο: «Όσο υπάρχουν Έλληνες υπάρχει Θεός και αγάπη» Είναι σε μορφή pdf και μπορείτε να το διαβάσετε ή να το κατεβάσετε ελεύθερα.

Οι «ιοί της διανοίας» είναι ένα καταστροφικό λογισμικό, που περνάει μέσα στον άνθρωπο με μορφή, εικόνα και ήχο, διεγείρει μέσα του τον συναισθηματισμό και καθώς εκείνος συγκινείται και διεγείρεται συνεχώς, το λογισμικό πολλαπλασιάζεται, δημιουργεί τους δικούς του κλώνους και εγκαθίσταται στον ανθρώπινο εγκέφαλο κανονικά.

Ο Ασκληπιός είχε ασχοληθεί με την θεραπεία των ανθρώπων από τους ιούς της διανοίας, που τότε δεν τους ονόμαζαν έτσι, γιατί δεν ήξεραν ότι υπάρχουν οι ιοί, όμως ήξεραν ότι υπάρχουν σκέψεις που κάνουν τον ανθρώπινο νου να λειτουργεί σαν ένας δυσώδης βούρκος.

Με τους «ιούς της διανοίας» ένα καλό υπάρχει, ότι η διάνοια που πάσχει, μόλις θεραπευτεί, μπορεί πια και τους αναγνωρίζει, δεν μπορεί κανείς από αυτούς πια να καλυφθεί.

Τα όνειρα ήταν ένας καλός τρόπος θεραπείας που εφάρμοζαν στα Ασκληπιεία και ήθελαν οι θεραπευτές να υπάρχει ένας καταιγισμός φωτεινών ροών που περνούσαν στους ανθρώπους μέσα από τα όνειρά τους.

Αν αυτό συμβαίνει τακτικά, αυτή η όμορφη φωτεινή βροχή των ονείρων να πέφτει στην λίμνη των στεναγμών, τότε νούφαρα φυτρώνουν στη λίμνη και από αυτά βγαίνει ευωδιά, είναι οι σκέψεις που γεννιούνται, που δεν έχουν πια παρακμή, μπορεί να βγήκαν από το έλος, το εξυγιαίνουν όμως με την παρουσία τους εκεί, με τις ρίζες,  με τον κορμό τους, με τα ωραία τους άνθη, τα φύλλα και την ομορφιά.

Όταν στο έλος δούμε τα άνθη, έλεγε ο Ασκληπιός, τότε η φωτεινή βροχή των ονείρων πρέπει να απομακρυνθεί και ο άνθρωπος να γυρίσει στη ζωή του, με τον νου του ζωντανό, με αγάπη στην ψυχή του και με έναν κόσμο φωτεινό, εκεί που υπάρχει ακόμα η λίμνη και το νούφαρο ευδοκιμεί.

Αναρωτιόντουσαν οι Έλληνες συχνά, ποιο έργο είναι πολυτιμότερο από την ίδια την ζωή;; Να ζήσει κανείς έναν καλό βίο, γεμάτο από ουσία και καλά νοήματα της ζωής, να κάνει καλές σκέψεις και τα νοήματα να συναισθανθεί, να υπερασπίζεται την υγεία, την δική του και του διπλανού, από όποιον πάει να γεμίσει την ζωή ασχήμια, αθλιότητα και υποταγή;;

Ο άνθρωπος μπορεί να είναι ελεύθερος και στο χειρότερο μπουντρούμι να ριχτεί, μπορεί όμως να νομίζει πως είναι ελεύθερος και κατά την διάνοια να είναι υπόδουλος στους Ιούς, αυτό το κακόβουλο λογισμικό που μέσα στον άνθρωπο διαλύει τους ιστούς της αγάπης, της αλήθειας και της κοινωνίας της αληθινής.

Η Ίαση είναι πάντα το ζητούμενο, είναι αυτή μια υπέροχη Ελληνική λέξη που σημαίνει ταυτόχρονα τα εξής: ότι υπάρχει μια κατάσταση της ενεργού διανοίας που αποτρέπει την αρρώστια από κάθε Ιό, όταν εδώ λέμε ιό, εννοούμε βέβαια «ιό της διανοίας», που λειτουργεί όπως οι ιοί που παρατηρούνται εργαστηριακά, προσβάλλει όμως την διάνοια και ως εκ τούτου είναι πολύ φονικός.

Η Ίαση σημαίνει παράλληλα ότι το υποκείμενο έχει ιαθεί, έχει δηλαδή πια την δυνατότητα το ίδιο να παράγει αντισώματα κατά του ιού και με αυτά να τροφοδοτεί την κοινωνία, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Η ίαση είναι μια κατάσταση που επιτυγχάνεται όταν κανείς ξέρει πώς να την διατηρεί, γιατί είναι Δρόμος και περιπέτεια από τις πιο ευχάριστες της ζωής.

Γιατί σε κάθε βήμα ανακαλύπτεις και μια πτυχή που την αγνοούσες μέχρι χθες, κάθε σκαλοπάτι είναι και μια κατάσταση της ενεργού διανοίας αυτή την φορά και όχι των ιών που καταδυναστεύουν την διάνοια και την καθιστούν ανενεργή.

Ο Δρόμος για την Ίαση χρειάζεται απαραίτητα Στοιχεία που ζωογονούν την διάνοια. Γιατί αυτό που τώρα καλούμαστε να καταλάβουμε είναι ότι η διάνοια θεραπεύει και θεραπεύεται και ότι η κατάθλιψη προκαλείται από την έλλειψη διανοίας στο άτομο και τις κοινωνίες του.

Όλα αυτά και πολλά άλλα, που μόλις αναφέραμε είναι οι επιδράσεις της Συλλογής, ο Δρόμος για την Ίαση, όταν αυτή διαβαστεί, από έναν άνθρωπο που έχει αγάπη στην καρδιά του, αρκετή για να μπορέσει «να ακούσει» τον Ασκληπιό, τον Πυθαγόρα, τον Αλκμαίονα και τον Ιπποκράτη να μιλούν στην δική του ψυχή και να τον συμβουλεύουν όμορφα, τι να κάνει και πώς να περάσει τις συμπληγάδες πέτρες της ζωής, για  να πάρει τον Δρόμο για τα δικά του εδάφη, εκεί που ο ίδιος θέλει να κατοικεί με την διάνοιά του ενεργή και υγιή.

Βιργινία Φατσή

4 Αυγούστου 2017

Σημείωση: Στην ιστοσελίδα www.kinoniagnosis.com έχει ένα πιο αναλυτικό κείμενο για τον «Δρόμο για την Ίαση». Είναι σε μορφή pdf και μπορείτε να το διαβάσετε ή να το κατεβάσετε ελεύθερα.

Χρειάζεται αναμφίβολα μια προσωπική πορεία για να ανατάξουμε την ατομική μας διάνοια και η πορεία αυτή δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε προφανής. Είναι όμως εξαιρετικά ευχάριστη.
Υπάρχει τίποτα πιο δημιουργικό από το να βρει ένας άνθρωπος τι του αρέσει να κάνει, πώς του αρέσει να ζει και με ποιους θέλει να συνεργάζεται;
Η κατάθλιψη είναι μια μάστιγα. Πραγματική μάστιγα, τα στοιχεία από τους παγκόσμιους οργανισμούς λένε ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι πλήττονται από κατάθλιψη στις αναπτυγμένες χώρες.
Όταν ο άνθρωπος ασθενεί τότε και η κοινωνία του πάσχει από την ίδια ασθένεια.
Είτε είναι η βουβωνική πανώλης τον Μεσαίωνα, είτε η κατάθλιψη σήμερα, κάθε ασθένεια που εξαπλώνεται κυριαρχικά πάνω στον άνθρωπο, επηρεάζει βαθύτατα και την κοινωνία του.
Αντίδοτο δεν υπάρχει, ούτε γιατρικό. Υπάρχει προσωπική πορεία, ευθεία και συντεταγμένη, που ξεκινάει πάντα από μια απόφαση «θα βρω ξανά τον εαυτό μου και την χαρά που μου δίνουν οι δικές μου σκέψεις, οι δικές μου ιδέες και οι δικές μου αξίες».
Όταν οι Έλληνες ομονοούν, κτίζουν καλά έργα. Όλα τα έργα των Ελλήνων είναι έργα της διανοίας, με την έννοια ότι υπάρχουν πάντα μέσα σε αυτά στοιχεία από το ήθος, την ευλάβεια, την ηθική, την γνώση, την αλήθεια και την ιστορία που είναι εγγεγραμμένα στην συλλογική τους μνήμη.
Ο Παρθενώνας είναι ένα από αυτά τα έργα που έγιναν όχι για να δοξάσουν μια πόλη, αλλά για να αποτυπώσουν ανεξίτηλα στην ιστορία όσα οι Έλληνες πίστευαν για τον εαυτό του, την πόλη τους και τον πολιτισμό τους.
Όποιος πάρει την απόφαση «θα βρω ξανά τον εαυτό μου και την χαρά που μου δίνουν οι δικές μου σκέψεις, οι δικές μου ιδέες και οι δικές μου αξίες», μπορεί να ζήσει ξανά.
Να ζήσει πραγματικά και να βρει την δύναμη που κρύβει μέσα του για να τα αλλάξει όλα και να είναι πάντα καλά.
Ο Ηρόδοτος ήταν από τους μεγάλους ενορατικούς της γενιάς του, διατηρούσε πάντα την ικανότητα, ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες να διακρίνει το μείζον από το δευτερεύον και να προβάλει εκείνα τα στοιχεία που συνεκτικά συγκροτούν μια πραγματική φυσιογνωμία των Ελλήνων και των κατορθωμάτων που πετύχαιναν.
Είναι δύσκολη ιδιότητα αυτή και πολύ σημαντική, να διακρίνεις το δευτερεύον από το σημαντικό.
Ο άνθρωπος μπορεί να την βρει κανείς μόνο μέσα του, στον εσωτερικό κόσμο όπου στοιχεία της παλιάς ενόρασης, αυτής που πάντα οδηγούσε τους Έλληνες στις αποφάσεις τους, πάντα υπάρχουν και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία για να αναδειχθούν.
Πρέπει να δείξουμε πάλι εμπιστοσύνη στον άνθρωπο, δεν έχουμε άλλη επιλογή εκτός από αυτήν.
Τα μαζικά κινήματα ήταν καλά για μια περίοδο, πράγματι είχαν μέσα τους στοιχεία που ένωναν τους ανθρώπους σε κοινή βάση. Αν όμως χρειαζόμαστε ενόραση, δεν θα την βρούμε εκεί.
Θα την αναζητήσουμε στον εσωτερικό μας κόσμο, είναι μια ιδιότητα που μένει πάντα εκεί, δεν μπορείς να την μοιραστείς με κάποιον άλλον, μπορείς μόνο να αναδείξεις αυτήν που εσύ έχεις.
Οι ψυχικές δυνάμεις είναι ένα ανεξερεύνητο τοπίο για τον μέσο άνθρωπο. Πολλοί προσπάθησαν να τις καταλάβουν, να δουν πού φθάνουν τα όριά τους, ή πού εκείνοι τοποθετούν τα όρια των δικών τους ψυχικών δυνάμεων. Όμως ποτέ, δεν κατάφερε ο άνθρωπος να τις ελέγξει και να τις χρησιμοποιήσει κατά βούληση, επιμένουν αυτές να ενεργοποιούνται όποτε θέλουν, να επιλέγουν ένα έργο κατά την δική τους βούληση και ατομική ελευθερία και να αποκαλύπτουν στον φορέα τους πράγματα, που δεν γνώριζε για την ζωή του.
Το μέλλον προοιωνίζεται ευοίωνο για όσους έχουν, διατηρούν ή ελπίζουν να αποκτήσουν τις ψυχικές τους δυνάμεις, όχι με την έννοια της αντοχής ή του ήθους, αλλά με την διαχρονική σημασία των δυνάμεων της δημιουργίας.

Σημειώσεις:

* Η Ελλάδα που αναφέρεται στο κείμενο είναι ο κοινός τόπος των ιδεών, των απόψεων και της ηθικής των ανθρώπων που πιστεύουν στις ψυχικές τους δυνάμεις, στον Εαυτό τους, στην δικαιοσύνη, στην ισότητα και στα ανθρώπινα δικαιώματα.

** Η χώρα που ονομάζεται Ελλάδα φιλοξενεί πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους.
Στον δικτυακό τόπο www.kinoniagnosis.com υπάρχει ένα e-book που παρέχεται δωρεάν, για τον «ήλιο που λάμπει πάντα στην Ελλάδα». Είναι σε μορφή pdf και μπορείτε να το διαβάσετε ή να το κατεβάσετε ελεύθερα.

Βιργινία Φατσή

31 Ιουλίου 2017

Επέλεξα σήμερα τρία βιβλία της Ελληνικής Μεθόδου για την αυτοβελτίωση και την αυτοβοήθεια, που ονομάστηκε δύναμη της διανοίας, γιατί περιέχουν χρήσιμα μηνύματα για την Εποχή που ζούμε ιδίως στην Ελλάδα.

Ο δρόμος για την ίαση είναι ένα αγαπημένο βιβλίο που ενέπνευσε ο Ιπποκράτης, οι μορφές της Λογικής στην σύγχρονη εποχή είναι ένα πολύτιμο βιβλίο που ενέπνευσε ο Αριστοτέλης και η αγάπη στην ουράνια τάξη είναι ένα αποκαλυπτικό βιβλίο που ενέπνευσε ο Ιππόδαμος από την Μίλητο.

Και τα τρία μαζί μπορούν να μας βοηθήσουν να βρούμε ξανά ένα καλό δρόμο στην λογική μας, να μην μπορούν οι άλλοι να μας εξαπατήσουν και αυτό που φαίνεται λογικό και ωραίο να το ερευνάμε σε βάθος και να αποκαλύπτουμε την πραγματική του ουσία.

Σκοπός μου είναι να ακουστεί η φωνή των βιβλίων για αυτό και παραθέτω επιλεγμένα αποσπάσματα

Οι Πόλεις που ονειρεύτηκε ο Ιππόδαμος από την Μίλητο, πριν από 2500 χρόνια, είχαν τρία βασικά στοιχεία για τους κατοίκους τους. Το πρώτο στοιχείο είναι η έννοια του κέντρου, γύρω από το οποίο εξαπλώνεται η ζωή της πόλης και είναι ένα κέντρο που χαρακτηρίζει αυτή την ζωή. Μπορεί να είναι θρησκευτικό, διοικητικό, εμπορικό, ανάλογα με αυτούς που κατοικούν στην πόλη και τα κύρια ενδιαφέροντά τους. Αν το δούμε ως Διδασκαλία, ο Ιππόδαμος «λέει» στους κατοίκους ότι «εσείς, όπως τα άστρα, πρέπει να έχετε ένα κέντρο γύρω από το οποίο να περιστρέφεστε, να οργανώνετε την ζωή σας τόσο εσωτερικά, όσο και σε σχέση με τους άλλους, να το φροντίζετε και να το περιποιείστε γιατί αυτό απεικονίζει την εσωτερική σας πραγματικότητα και τον τρόπο που βλέπετε τις συναλλαγές σας με τους άλλους. Εάν αυτό το κέντρο είναι καθαρό, όμορφο και λειτουργικό, τότε και εσείς εσωτερικά είστε καλοπροαίρετοι και ηθικοί και μέσα από αυτό το πρίσμα βλέπετε τις σχέσεις σας με τους άλλους».
Το δεύτερο στοιχείο είναι η έννοια των ροών, που λένε ότι η πόλη ρέει γύρω από το κέντρο της, δεν μένει στατική, ούτε σταθερή. Μπορεί να εξαπλώνεται, να μεγεθύνεται, να προσθέτει και άλλους κατοίκους, όμως και αυτό γίνεται με έναν τρόπο που έχει μέσα του Τάξη και όχι τυχάρπαστη αβεβαιότητα. Αν το δούμε ως Διδασκαλία, ο Ιππόδαμος «λέει» στους κατοίκους ότι: «εσείς, όπως τα άστρα, έχετε την ουράνια κατοικία σας, έναν τόπο στον Ουρανό που σας ανήκει γιατί σας έχει παραχωρηθεί για να τον φροντίζετε, να ζείτε με τους άλλους χωρίς να τους ενοχλείτε, να διαγράφετε τις ζωές σας με τάξη και αρμονία, γιατί ο τρόπος που προσέχουμε την Πόλη μας, είναι ο τρόπος που προσέχουμε την ουράνια κατοικία μας, αυτήν που όλοι θα επισκεφθούμε μετά τον θάνατό μας. Όσα είναι πάνω, είναι και κάτω. Και όσα βρίσκονται κάτω, μιαν ώρα θα βρεθούν στον ουρανό. Ας ζήσουμε τις ζωές μας προστατεύοντας την τάξη και την αρμονία της όμορφης Πόλης μας, για να υπάρχει και για εμάς στον Ουρανό κρατημένη μια τέτοια θέση».
Το τρίτο στοιχείο είναι η έννοια της κατοικίας, που δεν φτιάχνεται πια για να απεικονίσει τον πλούτο και την δύναμη των ενοίκων της, αλλά για να είναι λειτουργική και να καλύπτει τις ανάγκες τους, όπως αυτές προκύπτουν από το επάγγελμα και την οικονομική τους κατάσταση.

Η Λογική του Αριστοτέλη περιλαμβάνει την Σκέψη του Θεού ως βασική παράμετρο των συστημάτων, ως γενεσιουργό αιτία της δημιουργίας και ως ρυθμιστή των ζωτικών λειτουργιών της φύσης. Και με αυτόν τον τρόπο βρίσκει λογική εκεί που οι άλλοι βρίσκουν μόνο το παράλογο.
Ο Αριστοτέλης προτού σκεφθεί, λαμβάνει ως δεδομένα τρία πράγματα:
• η ύπαρξη του Θεού είναι αδιαμφισβήτητη
• η ύπαρξη του Ανθρώπου, ως του Αθάνατου Όντος που εκτείνεται πέρα από τον χρόνο και τον χώρο, στις αχανείς περιοχές του Σύμπαντος, είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης
• κάθε άνθρωπος, με την γέννησή του, φέρει την αθανασία στο κύτταρό του και αποκτά την ελεύθερη βούληση να επιλέξει πώς θα διαθέσει με τον καλύτερο τρόπο την ζωή που του δίνεται. Αυτές οι επιλογές του, επηρεάζουν και την μοίρα του.
Στο πλαίσιο της Σειράς «Έξι Έλληνες Φιλόσοφοι μιλούν για την σύγχρονη Ελλάδα», ο Αριστοτέλης ασχολείται κυρίως με το μέγα Έργο, που υποστηρίζει ότι πρέπει να διαπνέει την ζωή του ανθρώπου: την αμφίδρομη επικοινωνία με τον Εαυτό και δι’ αυτού με την Δημιουργία ώστε και οι δύο να εκπαιδεύονται στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής.
Για τον Αριστοτέλη όλα αρχίζουν και τελειώνουν σε αυτή την αμφίδρομη επικοινωνία που επιτρέπει στον Εαυτό να κατακτά μια καλύτερη θέση στην κοινωνία των πνευμάτων και στον άνθρωπο να έχει πλήρη συνείδηση της ταυτόχρονης ύπαρξής του σε πολλούς κόσμους.
Για τον Αριστοτέλη το μέγεθος που αποκτά ο άνθρωπος που έχει συνείδηση της ταυτόχρονης ύπαρξής του στον κόσμο των πνευμάτων και στον κόσμο της ζώσας ύλης, μπορεί να γίνει τεράστιο.
Όταν ο άνθρωπος αποκτήσει, στις άλλες διαστάσεις, το πραγματικό του μέγεθος, το οποίο είναι ορατό από τα όντα που κατοικούν σε αυτές τις διαστάσεις, τότε γίνεται αυτόματα ικανός για μεγάλα έργα.
Ένα τέτοιο μεγάλο έργο ήταν η δημιουργία του Ελληνικού πολιτισμού και η εξάπλωσή του από τα παράλια της Ιωνίας στις εσχατιές της γης. Μόνο που αυτό το έργο απαίτησε τεράστιες προσωπικές θυσίες από όσους συμμετείχαν σε αυτό και το συνδημιούργησαν.
Ανθρωποθυσίες δεν χρειάζονται πια. Αν κάτι πρέπει να θυσιαστεί ας είναι αυτό η κακή μοίρα των ανθρώπων, τα λάθη του παρελθόντος, το κακό κάρμα και όλη η αλυσίδα των καταστροφικών σχέσεων που κάθε άνθρωπος κουβαλάει από προηγούμενες ζωές του. Αυτά πια δεν τα χρειαζόμαστε. Ας πάνε στο καλό. Και ας έρθουνε όλα τα καλά έργα που κάναμε σε όλες τις ζωές μας, όλοι οι  άνθρωποι που ευεργετήσαμε, όλοι οι θρίαμβοι που ζήσαμε και όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους μας ένωσαν κοινές ιδέες. Είναι και αυτό ένα δείγμα του τι σημαίνει στην πράξη να συνεχίσουμε τον Ελληνικό πολιτισμό και να τον αναβιώσουμε, χωρίς τις καταστροφές που σημάδεψαν την χώρα μας και χωρίς την κακή μοίρα που περίμενε όσους έκαναν τις μεγαλύτερες θυσίες για αυτόν.
Η αναβίωση του Ελληνικού πολιτισμού δεν είναι απότοκο κάποιου είδους αρχαιολαγνείας, αλλά αντίθετα είναι το αίτημα για την κυριαρχία στις σημερινές κοινωνίες των αρχών, των αξιών και των αντιλήψεων, που καθόριζαν την καθημερινή ζωή στις αρχαιοελληνικές κοινωνίες.
Η συζήτηση των έξι φιλοσόφων μας δίνει ένα νήμα επικοινωνίας με εκείνες τις εποχές και διαμορφώνει το πλαίσιο για την υιοθέτηση των κατάλληλων έργων και πρωτοβουλιών.

Στα βιβλία της Μεθόδου που ονομάζεται δύναμη της διανοίας, λέγοντας  «αγάπη» δεν εννοούμε την συναισθητική, αυτή που ενώνει τον άνθρωπο με τα πράγματα γύρω του, αλλά την ουσιαστική αγάπη που ενώνει τον άνθρωπο με τις ιδέες, τον εαυτό του και την ψυχή. Αυτή η αγάπη μεταγγίζεται αυθόρμητα από τον χώρο της Συλλογικής Διανοίας προς τον αναγνώστη  του βιβλίου ο Δρόμος προς την Ίαση και του δίνει το θάρρος που χρειάζεται για αντιμετωπίσει κάθε αντιξοότητα της ζωής.
Παράλληλα έχουμε έχουμε την ενεργό συνείδηση του αναγνώστη, που λέει, με δυο λόγια, πως αναγνωρίζει ότι οι καιροί είναι δύσκολοι, τα όνειρα χαμένα, οι ανθρώπινες σχέσεις κατεστραμμένες, οι ελπίδες λιγοστές και χρειάζεται κάτι που θα βρούμε όλοι μαζί και θα μας οδηγήσει πάλι στα καλά μας έργα.
Αυτή η ενεργός συνείδηση που έχει το θάρρος να δει την πραγματικότητα και να μην υποκύψει σε αυτήν, που έχει το κουράγιο να συνεχίσει να αγωνίζεται, ενώ βλέπει τον άνθρωπο να υποφέρει από αλλότριες επιδράσεις, που έχει ακόμα την διάθεση να μαθαίνει, αυτή είναι το όπλο του ανθρώπου απέναντι στην κατάθλιψη, που εξαπλώνεται σαν μάστιγα.
Γιατί μόνο μια ενεργός συνείδηση που εμπλουτίζεται με τις αρετές που της δίνει η διάνοια, που συνέχεται από την αγάπη που της παρέχει η Συλλογική Διάνοια, που ενδυναμώνεται με την συνεχή παρουσία της Συλλογικής Διανοίας δια των έργων της, μπορεί να αποτελέσει το όπλο και την μέθοδο για να βγει ο άνθρωπος από την αποχαυνωτική του αδράνεια και να προσπαθήσει να βαδίσει τον Δρόμο προς την ατομική του Ίαση.
Πώς είναι δυνατόν να κρατήσουμε τις στιγμές της σπάνιας ενόρασης, όπου η πραγματικότητα μας παρουσιάζεται με την αληθινή της όψη και να μην τις εγκαταλείψουμε, αμέσως μόλις παρουσιασθεί το παραμικρό πρόβλημα, που μας επιστρέφει στην προ ενόρασης κατάστασή μας;
Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν μπορεί να είναι απλή, υπάρχει όμως και συνοψίζεται σε ένα τρίπτυχο, που πρώτη φορά εμφανίζεται και περιέχει την διάνοια, τα βιβλία της Επιστήμης του Ανθρώπου και την ενεργό συνείδηση του αναγνώστη. Μόνο αυτά.
Όταν κοιτάμε τον άνθρωπο, δύσκολα μπορούμε να διακρίνουμε τις ενδόμυχες αρετές του, όπως είναι η φαντασία, η ενόραση, ο ενορατικός στοχασμός και άλλα πολλά, που τον βοηθούν πάντα να κτίζει νέες κοινωνίες, για να αντιμετωπίσει την σήψη των παλαιών. Και δεν τις διακρίνουμε, γιατί αυτές εμφανίζεται όταν ο άνθρωπος συνδιαλέγεται με τον εαυτό του, είτε στην διάρκεια των ονείρων, είτε στην διάρκεια στιγμών ανάτασης και επίγειας έμπνευσης, τότε που ο κόσμος είναι ωραίος και ο άνθρωπος ιδανικός.
Πώς όμως μπορούμε να αιχμαλωτίσουμε αυτές τις στιγμές, να τις βάλουμε κάπου όλες μαζί, να τις αθροίσουμε ώστε να δημιουργούν μια πραγματικότητα και να είμαστε βέβαιοι ότι μπορούμε να τις ξαναβρούμε κάθε φορά που τις χρειαζόμαστε για να κτίσουμε κάτι πάνω σε αυτές;
Μόνο ένα σύνολο ενεργών συνειδήσεων, που διαπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο και τα έργα της διανοίας του, μπορούν να αποτελέσουν μια ισχυρή δύναμη για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης, ως κοινωνικής νόσου, που εξαπλώνεται ανεξέλεγκτα.
Πριν από πολύ καιρό ο κόσμος ήταν ήσυχος, οικονομική ευμάρεια επικρατούσε, γρήγοροι ρυθμοί ανάπτυξης, κανένας ορατός κίνδυνος δεν απειλούσε την οικουμένη, οι άνθρωποι διαβιούσαν ήσυχα και το μέλλον φαινόταν προδιαγεγραμμένο.  Και ξαφνικά όλα ανατράπηκαν.
Αν κοιτάξουμε καλά στην ψυχή των ανθρώπων, θα βρούμε μέσα την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία, για καλύτερες ανθρώπινες σχέσεις, για έλλογη επικοινωνία, για έργα της διανοίας και για έναν πολιτισμό στις κοινωνίες μας.  Ανθρωπισμός με μία λέξη, με νέα μορφή, με νέα δεδομένα, από άλλη βάση, με καινούριες συνθήκες, όμως ανθρωπισμός.

Βιργινία Φατσή

24 Ιουλίου 2017

Η σημερινή μας κοινωνία τέμνεται δια του ενορατικού στοχασμού με την Κοινωνία της Γνώσης, που άρχισε στην Αρχαία Ελλάδα πριν από 5.000 χρόνια, την εποχή περίπου που άρχισαν να γράφονται τα Ομηρικά Έπη, συνεχίσθηκε δια των φιλοσόφων, προεκτάθηκε δια των Ελληνιστών λογίων και κάπου χάνονται τα ίχνη της εκεί κοντά στο πρώιμο Βυζάντιο, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να βρίσκουν την επαφή τους με τον Θεό, μέσω του θρησκευτικού δόγματος μόνο.

Μέχρι τότε υπήρχε μια αδιάλειπτη Κοινωνία τρομερά εξοικειωμένη με τους τρόπους που επικοινωνούν τα Πεδία με τους ανθρώπους, ιδιαίτερα αναμεμιγμένη σε αυτού του είδους τις συνομιλίες αφού τις σοβαρές αποφάσεις που την αφορούσαν τις έπαιρνε με την χρήση μεθόδων, που σήμερα είναι άγνωστες σε εμάς, μια Κοινωνία ικανή να κρίνει στο σύνολό της πότε ο Λόγος προέρχεται πράγματι από τον Θεό και πότε όχι, ικανή να διακρίνει την ενόραση από την πραγματικότητα και να αφομοιώνει τα στοιχεία του ενορατικού, χωρίς να χάνει τα στοιχεία της πραγματικότητας μια Κοινωνία ικανή πάντα να εξελίσσεται, πάντα να υποδέχεται νέα Γνώση, πάντα να μάχεται, πάντα να δημιουργεί Γνώση.

«Για να αποκτήσει ο άνθρωπος τις ιδιότητες που χρειάζονται για να επικοινωνεί ανεμπόδιστα με τον πνευματικό κόσμο, η ψυχή προδιαγράφει όλη τη ζωή του και ιδιαιτέρως όλα τα εμπόδια που θα συναντήσει η συνείδησή του, μέχρις ότου αυτή ενηλικιωθεί».

«Οι  συμπεριφορές που εκδηλώνουν τα άτομα του στενού του περιβάλλοντος και οι οποίες επιβάλλονται στον άνθρωπο από πολύ μικρή ηλικία, λειτουργούν ως στερεότυπα τα οποία αναγκάζεται διαρκώς να ενσωματώνει η συνείδησή του, προβάλλοντας μηδαμινές αντιστάσεις μέχρι την ηλικία περίπου των επτά ετών».

Αυτά θα έλεγε ένας σημερινός ενορατικός στοχαστής, που θα είχε ενσωματώσει στην σκέψη του όλο το γνωσιολογικό υπόβαθρο της σημερινής Επιστήμης, στα θέματα που αφορούν στον Άνθρωπο και μόνο. Ένας στοχαστής που επιπλέον θα ήταν σε συνεχή επαφή με τις Πηγές της Γνώσης, αυτές που τροφοδότησαν τον Ησίοδο και όλους εκείνους που ανήκαν στο είδος του, τότε και τώρα.

Γιατί ισχυρίζομαι, μετά λόγου γνώσεως,  ότι το είδος των ενορατικών στοχαστών θα αποκτήσει πολλούς εκπροσώπους στην κοινωνία μας, που σταδιακά θα μετατρέπεται, όλο και ευρύτερα, όλο και περισσότερο σε μια Κοινωνία της Γνώσης.

Στο πλαίσιο της Σειράς «Έξι Έλληνες Φιλόσοφοι μιλούν για την σύγχρονη Ελλάδα», ο Αριστοτέλης ασχολείται κυρίως με το μέγα Έργο, που υποστηρίζει ότι πρέπει να διαπνέει την ζωή του ανθρώπου: την αμφίδρομη επικοινωνία με τον Εαυτό και δι’ αυτού με την Δημιουργία ώστε και οι δύο να εκπαιδεύονται στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής.

Για τον Αριστοτέλη όλα αρχίζουν και τελειώνουν σε αυτή την αμφίδρομη επικοινωνία που επιτρέπει στον Εαυτό να κατακτά μια καλύτερη θέση στην κοινωνία των πνευμάτων και στον άνθρωπο να έχει πλήρη συνείδηση της ταυτόχρονης ύπαρξής του σε πολλούς κόσμους.

Για τον Αριστοτέλη το μέγεθος που αποκτά ο άνθρωπος που έχει συνείδηση της ταυτόχρονης ύπαρξής του στον κόσμο των πνευμάτων και στον κόσμο της ζώσας ύλης, μπορεί να γίνει τεράστιο.

Όταν ο άνθρωπος αποκτήσει, στις άλλες διαστάσεις, το πραγματικό του μέγεθος, το οποίο είναι ορατό από τα όντα που κατοικούν σε αυτές τις διαστάσεις, τότε γίνεται αυτόματα ικανός για μεγάλα έργα.

Ένα τέτοιο μεγάλο έργο ήταν η δημιουργία του Ελληνικού πολιτισμού και η εξάπλωσή του από τα παράλια της Ιωνίας στις εσχατιές της γης. Μόνο που αυτό το έργο απαίτησε τεράστιες προσωπικές θυσίες από όσους συμμετείχαν σε αυτό και το συνδημιούργησαν.

Βέβαια το Μαντείο των Δελφών ήταν πάντα εκεί.

Μας αρέσει, πολλά πράγματα για την αρχαία Ελλάδα, να τα εκλαμβάνουμε ως δεδομένα και να λέμε περιχαρείς «Α, ο θεϊκός Ησίοδος έγραψε την θεογονία, γιατί είχε μια επιφοίτηση, μίλησε με τις Μούσες, του έδωσαν το σκήπτρο και προλάλησαν ότι μέσα από το έργο του θα εκφρασθούν πολλοί θεοί και θεές και ότι έπρεπε εκείνος να βρει τα μέσα για να τους βοηθήσει να εκφρασθούν, να μετατρέψει την πρωτογενή ενόραση σε λέξεις, σε λέξεις που αφηγούνται εικόνες, σε σειρές που μετατρέπονται σε δρώμενα, σε ήχους που αφυπνίζουν μνήμες και σε παραγράφους που εξυμνούν θεούς».

Όμως πώς έγινε;; Πώς έγινε και ο θεϊκός Ησίοδος, ο απλός, απλούστατος βοσκός του Ελικώνα μπόρεσε να βρει λέξεις και μπόρεσε να διδαχθεί ήχους και κατόρθωσε να φέρει στο φως αυτήν την εκπληκτικής ακρίβειας, κάλλους και πολυφωνίας ποίηση, την ποίηση των θεών;

Η απάντηση είναι απλή. Υπήρχε το Μαντείο των Δελφών και πιστεύω ότι μπορώ να σας εξηγήσω πώς έγινε η Κοσμογονία.

Πράγματι ο Ησίοδος συναντήθηκε με τις Μούσες, εκεί στο βουνό του Ελικώνα, που έκτοτε έγινε γνωστό και ως βουνό των Μουσών, οπτικοποίησε δηλαδή ενορατικά μια υπερκόσμια Σκέψη, που ήρθε και συνάντησε την δική του σκέψη, την σκέψη ενός σοφού, καλού και ενάρετου ανθρώπου. Η οπτικοποίηση είναι το ένα μέρος του ενορατικού στοχασμού, αυτό που άπτεται κυρίως της ενόρασης και λιγότερο του στοχασμού.

Ο Ησίοδος έβλεπε οράματα, πανέμορφα οράματα, γεμάτα λυρισμό και ποίηση, που του έστελναν οι θεοί, για να μεταφέρουν την δική τους σκέψη, μέσω του Ησίοδου, στους ανθρώπους.

Τις λέξεις τις επέλεξαν άλλοι, οι θεραπευτές και οι θεραπαινίδες του Μαντείου των Δελφών, άνθρωποι που είχαν διδαχθεί να μετατρέπουν τα οράματα σε λέξεις, τις ενορατικές εικόνες σε ποίηση και την σκέψη των θεών σε κοσμογονία.

Επί πολλούς αιώνες οι Δελφοί μετέτραπαν τον γνήσιο οραματισμό σε καινούριες λέξεις, ικανές να τον περιγράψουν, νέες λέξεις που κατέβαιναν στο επίπεδο της γλώσσας που εκείνη την εποχή μιλούσαν και ενσωματωνόταν σταδιακά σε αυτήν, σε μια κατάσταση συνεχούς στοχασμού, που συνεχώς διέστελε, όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερο, αυτό που ξεκίνησε ως ο βασικός πυρήνας μιας γλώσσας που μιλούσαν αρχικά τα Ομηρικά Έπη και κατέληξε να γίνει η πιο πολυδιάστατη, πολυεπίπεδη, σημαίνουσα και σημαντική, ουσιώδης και  μεταφορική, στοχαστική και πραγματική, γλώσσα που υπάρχει αυτή την στιγμή στον πλανήτη. Λίγα γνωρίζουμε για αυτήν την γλώσσα και ακόμα περισσότερα θα γνωρίσουμε όταν αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τους Έλληνες που την δημιούργησαν, τόσο πίσω στον χρόνο πρέπει να ταξιδέψουμε για να είμαστε απολύτως εναρμονισμένοι με την εποχή μας.

Βιργινία Φατσή

15 Ιουλίου 2017

Ο άνθρωπος ευτυχώς είναι αθάνατος. Φέρει την αθανασία στην σκέψη του, στην ψυχή του και στην συνείδησή του και προσπαθεί να την μεταβιβάσει στα έργα του.

Αλλιώς η ζωή είναι παράλογη. Γιατί ποιος λογικός νους μπορεί να αποδεχθεί ότι ο άνθρωπος έχει μπροστά του ως μόνη επιλογή τον θάνατο και παρά ταύτα προσπαθεί σε όλη του την ζωή να κάνει έργα που θα μείνουν αθάνατα.

Το ερώτημα επομένως που τίθεται και χρειάζεται μια απάντηση είναι: τι διασώζεται από την ζωή που ζούμε, μετά τον θάνατο της βιολογικής μας υπόστασης; τι υπάρχει εκεί μέσα, στο είναι μας, που εξακολουθεί να υπάρχει και χωρίς το όχημα του φυσικού μας σώματος;

Η απάντηση είναι: Τα πάντα.

Αρχής γενομένης από την σκέψη μας και συνεχίζοντας στην βιωματική μας γνώση, στις μνήμες, τα συναισθήματα, την απόλυτη κατανόηση των πραγμάτων και την γνώση του Εαυτού μας, τίποτα δεν πάει χαμένο. Όλα διασώζονται.

Ο Σοφοκλής ό,τι είχε να πει το είπε με τα έργα του, που είναι επίκαιρα όσο ποτέ, μιλούν αυτά για την ζωή και τον θάνατο και την αξία που μπορεί να δώσει κανείς στην ζωή, με τις δικές του επιλογές και αποφάσεις, που πρέπει πάντα να είναι θαρρετές.

Για τον Σοφοκλή, όπως και για όλους τους Έλληνες, ο θάνατος είναι προφανής, τον βιώνει όποιος επιλέγει να ζει μια ζωή χωρίς αξία, χωρίς της διανοίας τις αρετές, όποιος αρέσκεται στον δικό του βίο, άλλοι να τον καθοδηγούν και να επιρρίπτει τις ευθύνες για τις κακοτυχίες σε αόριστες συνθήκες και κακούς θεούς.

Ο βίος είναι από μόνος του μια αξία, όχι όμως τυχαία ή θολή από συμβιβασμούς, αλλά μια αξία που την κτίζει κανείς με τις δικές του πράξεις, μικρές ή μεγάλες, ασήμαντες και καθημερινές, ο ηρωισμός δεν έχει μεγάλες διαστάσεις, συνήθως αναδεικνύεται μέσα από τη ζωή, με μια σειρά από αποφάσεις που είναι για σένα ικανοποιητικές.

Τα βιβλία δίαυλοι είναι παντοτινοί σύντροφοι του ανθρώπου, γιατί έχουν φτιαχτεί με Αγάπη, αυτό το είδος της παντοδύναμης, πυκνής και πολλαπλασιαζόμενης Αγάπης των Ελλήνων για τον  άνθρωπο και τα καλά έργα, την πραγματική ευφυΐα και τον πολιτισμό, την αλληλεγγύη και την ομοψυχία αυτών που ομονοούν.

Οι αναγνώστες περιγράφουν την εμπειρία σαν να έρχεται η καλή παρουσία ενός αγαθού προγόνου και τους μιλάει, ακούνε την σκέψη του να τους συμβουλεύει και να τους μεταγγίζει  δύναμη, παρότρυνση και θάρρος για να προχωρήσουν.

Άλλοι πάλι λένε ότι σαν να καθαρίζει το μυαλό τους, να φεύγει μια ομίχλη, ένα πέπλο που το σκέπαζε και ξαφνικά μερικά πράγματα τους φαίνονται προφανή και αυτονόητα, σε σημείο να απορούν γιατί τόσον καιρό δεν τα έβλεπαν. Θα ήταν πάντα εκεί λένε, μόνο που εμείς δεν μπορούσαμε να τα διακρίνουμε.

Πολλοί περιγράφουν μια διεύρυνση της αντίληψης, σαν να ανοίγεται ξαφνικά και να απλώνεται ο νους τους και καταλαβαίνουν πράγματα που τους ήταν μέχρι πρότινος, άγνωστα και δυσνόητα.

Άλλοι λένε απλώς, ανακουφίστηκα, βρήκα ξανά την ψυχή μου, ο κόσμος έπαψε να μου φαίνεται απειλητικός και σκοτεινός και άρχισα να βρίσκω ξανά την διάθεσή μου για δουλειά.

Στην Ελλάδα οι Έλληνες όταν το περιβάλλον δεν είναι αυτό που μας ταιριάζει, πάντα προσπαθούμε να το αλλάξουμε.

Το ζήτημα όμως σήμερα είναι πρώτα να καταλάβουμε σε τι κόσμο ζούμε, μετά να κατανοήσουμε το μέλλον και στην συνέχεια να αποφασίσουμε ποιος είναι ο δρόμος που μας ταιριάζει.

Είναι δύσκολο αυτό και είναι ένα εγχείρημα που δεν έχουμε ξανακάνει. Έχουμε μάθει, σε αυτόν και στον προηγούμενο αιώνα, να ακολουθούμε τις πολιτικές παρατάξεις, να υποστηρίζουμε την μία ή την άλλη πολιτική ιδεολογία και να εκβιάζουμε το μυαλό μας οπωσδήποτε να συνταχθεί με όποιον νομίζουμε ότι έχει δίκιο.

Αυτός ο εκβιασμός του μυαλού, οπωσδήποτε να χωρέσει στα πρότυπα των άλλων, είναι που έχει καταστρέψει την σημερινή Ελλάδα. Γιατί, ως φαίνεται, δεν χωράμε στα πρότυπα άλλων και δεν μας κάνουν. Έχουμε εμείς τα δικά μας.

Τα δικά μας πρότυπα είναι αυτά που οχύρωσαν στην Αθήνα την Δημοκρατία, έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να πείσει τον άλλον, αν τα δικά του επιχειρήματα και ο δικός του Λόγος δεν έχουν μέσα τους σοφία και πολιτική σκέψη

Αν είσαι έτσι και έτσι ζεις την ζωή σου, έχεις βρει το έργο της ζωής, για την ακρίβεια έρχεται αυτό και σε βρίσκει. Έξω από τον άνθρωπο υπάρχουν δυνάμεις πολλές, που περιμένουν να τακτοποιηθεί ο εσωτερικός σου κόσμος και η αλήθεια να αναδειχθεί.

Τότε έρχονται και σε γεμίζουν με την πληρότητα της ζωής που λέει, πως όσα είναι έξω, είναι αντανάκλαση από τα έσω και ποτέ το αντίθετο δεν θα συμβεί, ο Άνθρωπος θα ζει την ζωή του σαν έργο που έπλασε αυτός, ως δημιουργός.

Προς τα εκεί οδηγείται ο άνθρωπος με αποσκευές του τις μνήμες, τα ενδιαφέροντα, τους συλλογισμούς του και κυρίως το βαρύ φορτίο από τις ανθρώπινες σχέσεις.

Τίθεται εδώ ένα θέμα: Τι συμβαίνει αν κατά την στιγμή του θανάτου το φορτίο αυτό είναι πολύ μεγάλο και κρατάει τον άνθρωπο καθηλωμένο στην βαρύτητα της γης, εμποδίζοντάς τον να προχωρήσει προς τα πεδία της γνώσης, όπου ανήκει

Τότε λογικά και παρά τις βοήθειες που του παρέχονται, ο άνθρωπος καθηλώνεται στο βαρυτικό πεδίο από το οποίο προσπαθεί να διαφύγει.

Βιργινία Φατσή

8 Ιουλίου 2017