Πόσες φορές έχεις πάρει μια απόφαση που ήξερες βαθιά μέσα σου ότι είναι σωστή, αλλά κάτι σε κράτησε πίσω; Όχι η λογική. Όχι η έλλειψη σκέψης. Αλλά μια ανεπαίσθητη αδράνεια, μια καθυστέρηση, μια αναβολή που δεν μπορούσες εύκολα να εξηγήσεις.

Η αναβλητικότητα δεν είναι τεμπελιά ούτε αδυναμία χαρακτήρα. Είναι συχνά ένα σημάδι ότι η διάνοιά μας δεν βλέπει καθαρά τον δρόμο μπροστά της. Όταν η σκέψη είναι θολή, ακόμη και οι πιο σοφές αποφάσεις δυσκολεύονται να βρουν τον δρόμο τους προς την υλοποίηση.

Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να δούμε την αναβλητικότητα από μια διαφορετική, πιο ουσιαστική οπτική: όχι ως πρόβλημα προς καταπολέμηση, αλλά ως ένδειξη ότι κάτι μέσα μας ζητά φως, κατανόηση και επαναπροσδιορισμό.

Η αναβλητικότητα δεν είναι αδυναμία

Πολλές φορές είμαστε αναβλητικοί. Δεν μας λείπουν οι αποφάσεις, μας λείπει η δύναμη για να προχωρήσουμε και να τις υλοποιήσουμε.

Όταν είμαστε αναβλητικοί, η ζωή μας δεν κυλάει χωρίς εμπόδια· αντίθετα, εμπόδια εμφανίζονται παντού, γιατί η ζωή μας αγαπάει.

Η ζωή δεν μας εμποδίζει – συντάσσεται με την ψυχή μας

Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια: ότι η ζωή μας αγαπάει, είναι ταιριαστή με εμάς και αγαπάει την ψυχή μας. Όταν η ψυχή μας είναι κουρασμένη και δεν μπορεί να προχωρήσει καλά στον δικό της δρόμο, τότε η ζωή συντάσσεται με τη ψυχή μας. Γίνεται και αυτή δύσβατη και πολλές φορές δυσνόητη.

Εδώ δεν θα μιλήσουμε για το αν είναι σωστές ή λάθος οι αποφάσεις μας — αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Εδώ θα μιλήσουμε για αυτά που χρειάζονται ώστε να νικήσουμε την αναβλητικότητά μας.

Γιατί οι σωστές αποφάσεις συναντούν τα περισσότερα εμπόδια

Οι αποφάσεις μας πολλές φορές είναι σοφές. Το ξέρουμε αυτό μέσα μας και νιώθουμε πότε μια απόφαση είναι απολύτως σωστή και πρέπει οπωσδήποτε να την υλοποιήσουμε.

Έχουμε επίσης παρατηρήσει πως όσο πιο βαθιά μέσα μας μιλάει μια απόφαση, τόσο περισσότερα είναι τα εμπόδια που νομίζουμε ότι προβάλλει ο εαυτός μας.

Ο εαυτός μας όμως δεν προβάλλει εμπόδια και δεν έχει αδράνεια. Αντίθετα, είναι ένα πολύ ευχάριστο, νεανικό πνεύμα που πραγματικά θέλει να μας στηρίξει και να μας βοηθήσει.

Άρα, εφόσον δεν είναι ο εαυτός μας υπαίτιος για την αναβλητικότητά μας, τότε τι μπορεί να συμβαίνει;

Η λανθασμένη αντίληψη της πραγματικότητας

Τις περισσότερες φορές αυτό που συμβαίνει είναι ότι έχουμε μια τελείως λάθος αντίληψη της πραγματικότητας. Βλέπουμε αυτά που βρίσκονται γύρω μας, αλλά δεν τα βλέπουμε. Παρατηρούμε αλλά δεν παρατηρούμε. Αξιολογούμε αλλά δεν έχουμε σωστά κριτήρια.

Η αντίληψή μας χρειάζεται βελτίωση.

Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα επηρεάζεται κυρίως από τρεις παράγοντες: τα συναισθήματά μας, τις απόψεις που έχουμε σχηματίσει και τις επιρροές από τις σκέψεις των άλλων.

Όταν αυτά είναι λάθος ή απέχουν πολύ από την αλήθεια, τότε η πραγματικότητα φεύγει από τη σκέψη μας όπως το νερό κυλάει και φεύγει από τα χέρια μας.

Η φιλοσοφία ως εργαλείο διαμόρφωσης της διανοίας

Η πραγματικότητα είναι ρευστή και δεν μπορούμε να τη συλλάβουμε αν η διάνοιά μας δεν είναι διαμορφωμένη με τρόπο ώστε να την αντιλαμβάνεται σωστά.

Χρειάζεται λοιπόν να διαμορφώσουμε σωστά τη διάνοιά μας. Να αποκτήσουμε σωστές αντιλήψεις πρώτα για τα μεγάλα θέματα της ζωής και μετά για όλα εκείνα που νομίζουμε ότι είναι μικρά επειδή αφορούν την καθημερινότητά μας.

Πάντα το εργαλείο για τη διαμόρφωση της διάνοιάς μας είναι η φιλοσοφία. Με τη φιλοσοφία αρχίζουμε να καθαρίζουμε τη σκέψη μας για τα μεγάλα θέματα της ζωής και έπειτα αυτή η καθαρή σκέψη κατέρχεται και φωτίζει την πραγματικότητα γύρω μας.

Όταν υπάρχει φως, υπάρχει και κίνηση

Όταν υπάρχει φως, τότε μπορούμε να δούμε και να προχωρήσουμε για να υλοποιήσουμε όλες τις αποφάσεις μας.

Στο σκοτάδι κανείς δεν μπορεί να κινηθεί. Όλα είναι αβέβαια. Είναι λοιπόν λογικό ότι οι αποφάσεις που αφορούν βαθιές επιθυμίες της ψυχής μας δεν μπορούν να βρουν τον δρόμο τους προς την υλοποίηση.

Εμείς όμως θα ανοίξουμε αυτόν τον δρόμο, ενεργοποιώντας τη διάνοιά μας και δίνοντας χώρο στην ψυχή μας να εκφραστεί και να διαμορφώσει την πραγματικότητα γύρω μας.

Η αποφασιστικότητα δεν γεννιέται από την πίεση ούτε από την αυτοκατηγορία. Γεννιέται όταν ο νους φωτίζεται και η ψυχή νιώθει ότι ο δρόμος μπροστά της είναι αληθινός και βατός.

Όταν καλλιεργούμε τη διάνοιά μας και καθαρίζουμε τις αντιλήψεις μας, η πραγματικότητα παύει να μας μπερδεύει. Το φως επιστρέφει και μαζί του έρχεται η κίνηση, η πράξη, η υλοποίηση.

Δεν χρειάζεται να πολεμήσουμε την αναβλητικότητα. Χρειάζεται να κατανοήσουμε τι μας δείχνει. Και τότε, φυσικά και αβίαστα, αρχίζουμε να προχωράμε — όχι κόντρα στον εαυτό μας, αλλά μαζί του.

Πολλές φορές κατηγορούμε τον εαυτό μας για πολλά, μας είναι πιο εύκολο να ασκούμε σκληρή κριτική στον εαυτό μας παρά στους άλλους, πράγμα που μας ισοπεδώνει και μας θλίβει γιατί δεν είναι σωστό.

Ο εαυτός μας είναι ένα αγαθό πνεύμα που θέλει το καλό, αν για αυτό πρέπει να τον τιμωρήσουμε, τότε κάτι δεν πάει καλά με εμάς. Αλλά ποιοι είμαστε εμείς; Τι εννοούμε όταν λέμε εγώ και ο εαυτός μου;

Ας κάνουμε εδώ μια συμφωνία και ας πούμε ότι ο εαυτός μας είναι πράγματι ένα αγαθό πνεύμα, με πολλές αξίες που προσπαθεί να δει και να κατευθύνει την δράση μας σε αυτές εδώ τις συνθήκες που ζούμε.

Και ας πούμε, ότι το εγώ είναι μια συνείδηση που διαμορφώνεται από την αλληλοεπίδραση της ψυχής μας με τις εκάστοτε συνθήκες του περιβάλλοντός μας.

Τότε αμέσως καταλαβαίνουμε ότι ο εαυτός μας χρειάζεται την ψυχή μας για να δράσει, είναι γενικά γνωστό πως ό,τι είναι πνευματικό χρειάζεται να διέλθει από την ψυχή για να εκφραστεί τελικά στην πραγματικότητα.

Αλλά η ψυχή μας πώς μπορεί να δημιουργήσει μια αντιπροσωπευτική εικόνα για την πραγματικότητα, αφού είναι πλημμυρισμένη από τα συναισθήματα; Χρειάζεται κάτι σταθερό για να εργαστεί πάνω σε αυτό, χωρίς να επηρεάζεται από τα συναισθήματα.

Για αυτό πάντα χρειαζόμαστε μια κοσμοθεωρία. Σε αυτό είναι αξεπέραστη η Ελληνική φιλοσοφία, που αναπτύχθηκε σε δύσκολους καιρούς και είχε πάντα σκοπό να βοηθήσει τον άνθρωπο να δει τι πραγματικά υπάρχει γύρω του.

Η φιλοσοφία μας ανυψώνει και μας κάνει πιο ευφυείς, γιατί επιλέγουμε να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από το πρίσμα μιας καθαρής φιλοσοφικής θεωρίας, αντί να παρασυρόμαστε από θυμούς, αντιρρήσεις, θλίψη και εμπάθεια.

Η πραγματικότητα γύρω μας είναι απαιτητική, απαιτεί από εμάς να την δούμε πολύ καθαρά για να μπορέσουμε να την αλλάξουμε, να μετατρέψουμε αυτό που υπάρχει γύρω μας σε κάτι καλύτερο για εμάς τους ίδιους, αλλά και για όσους αξίζουν να έχουν μια καλύτερη ζωή.

Αν είμαστε βυθισμένοι σε μια πραγματικότητα και χανόμαστε στις δίνες των συναισθημάτων μας, τότε η πραγματικότητα δεν αλλάζει, η ζωή μας δεν αλλάζει. Αντίθετα γεμίζει με θλίψη και αβεβαιότητα.

Αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά χαρούμενοι και να κάνουμε καλά πράγματα στην ζωή μας, τότε χρειαζόμαστε μια φιλοσοφική βάση.

Η θέαση των πραγμάτων μέσα από μια θεώρηση που βλέπει το παγκόσμιο ως ανθρώπινο και τον χρόνο ως μια μεταβλητή που ο άνθρωπος πρέπει να ξεπεράσει, μας δίνει τις δυνάμεις που χρειαζόμαστε για να βελτιώσουμε τα πράγματα.

Σε αυτό το περιβάλλον σκέψης, μπορεί να λειτουργήσει πολύ καλά ο εαυτός μας, να μας τροφοδοτήσει με γνώση, να μας δώσει την δική του σοφία, ανεπηρέαστος καθώς είναι από τα συναισθήματα, μπορεί να μας καθοδηγήσει σωστά στην ζωή μας και να έχει μια πολύ καλή σχέση μαζί μας.

Ίσως για αυτό θυμώνουμε τόσες φορές με τον εαυτό μας. Γιατί τον χρειαζόμαστε και ξέρουμε πολύ καλά πόσο πολύ τον χρειαζόμαστε.

Όμως εμείς θα κάνουμε τα βήματα για να τον πλησιάσουμε. Ο εαυτός μας είναι πάντα εκεί και μας περιμένει. Όταν αποκτήσουμε την δική του ηρεμία τότε θα μπορούμε να αναπτύξουμε μια μεγάλη αγάπη για τον εαυτό μας και μια κατανόηση για τις δικές μας πράξεις.

Η κατανόηση φέρνει την φιλία, αν θέλουμε πραγματικά να είμαστε φίλοι με τον εαυτό μας, ας προσπαθήσουμε να μην τον κατηγορούμε, να μην του κάνουμε επιθέσεις, να μην αφήνουμε τους άλλους να του επιτίθενται, να δίνουμε όσο γίνεται περισσότερο χώρο στα δικά μας αισθήματα και στις δικές μας σκέψεις.

Ο εαυτός θα εκδηλωθεί τότε που τον χρειαζόμαστε περισσότερο, τότε που θα  αποφασίσουμε να αφήσουμε πίσω μας τον εγωισμό, να δείξουμε περισσότερη κατανόηση και να θελήσουμε να μεταμορφωθούμε σε κάτι καλύτερο από ό,τι είμαστε, που θα είναι πιο πνευματικό και πιο ωραίο.

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα μοιάζει να μας ζητά περισσότερη δύναμη απ’ όση πιστεύουμε ότι διαθέτουμε.
Η ζωή, με τις απαιτήσεις και τις αντιφάσεις της, μας καλεί διαρκώς να αντέξουμε, να επιλέξουμε, να συνεχίσουμε.

Ίσως όμως το ερώτημα να μην είναι πώς θα αποκτήσουμε περισσότερη δύναμη.
Ίσως το ουσιαστικότερο να είναι πώς θα προστατεύσουμε εκείνη που ήδη υπάρχει μέσα μας.

Η αναζήτηση της δύναμης

Συχνά στρέφουμε το βλέμμα μας προς τα έξω.
Αναζητούμε στήριξη σε ανθρώπους, συνθήκες, επιτυχίες ή ρυθμούς ζωής που υπόσχονται ασφάλεια. Όλα αυτά μπορούν να βοηθήσουν, αλλά σπάνια αρκούν.

Οι πιο βαθιές και σταθερές δυνάμεις δεν γεννιούνται στο εξωτερικό περιβάλλον.
Βρίσκονται στον εσωτερικό μας κόσμο. Εκεί όπου διαμορφώνεται η στάση μας απέναντι στη ζωή και στα γεγονότα που μας συναντούν.

Ο εσωτερικός κόσμος και οι εξωτερικές επιρροές

Ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου είναι δημιουργικός, ζωντανός και γεμάτος δυνατότητες.
Ταυτόχρονα όμως είναι ευαίσθητος.
Επηρεάζεται από όσα συμβαίνουν γύρω μας, ιδιαίτερα όταν εμπλεκόμαστε άκριτα και παρορμητικά σε κάθε ερέθισμα.

Όταν αυτό συμβαίνει, δεν χάνουμε τις δυνάμεις μας. Απλώς αποσύρονται.
Σαν να περιμένουν να δημιουργηθούν ξανά οι κατάλληλες συνθήκες για να εκδηλωθούν.

Η κρίση ως πρώτη γραμμή άμυνας

Η πρώτη ουσιαστική προστασία του εσωτερικού μας κόσμου είναι η κρίση μας.
Η ικανότητα να παρατηρούμε, να αξιολογούμε και να επιλέγουμε συνειδητά.

Να αποφασίζουμε σε ποιες καταστάσεις αξίζει να εμπλακούμε, μέχρι ποιο σημείο και με πόση εσωτερική ενέργεια.
Αυτή η στάση δεν σημαίνει απομάκρυνση από τη ζωή.
Σημαίνει συνειδητή παρουσία μέσα σε αυτήν.

Όταν επιλέγουμε με επίγνωση, δημιουργούμε έναν εσωτερικό χώρο όπου τα γεγονότα μπορούν να υπάρχουν χωρίς να μας διαλύουν.

Γαλήνη και αγάπη ως συνεκτικές δυνάμεις

Η συνοχή του εσωτερικού μας κόσμου στηρίζεται σε δύο βασικές ποιότητες: τη γαλήνη και την αγάπη. Όταν αυτές υπάρχουν, οι δυνάμεις μας δεν εκδηλώνονται με ένταση ή παρόρμηση. Ρέουν ήρεμα.
Στηρίζουν τη σκέψη μας, τις πράξεις μας και τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε στην καθημερινή ζωή.

Η γαλήνη δεν είναι απουσία δυσκολιών.
Είναι η ικανότητα να παραμένουμε σταθεροί μέσα σε αυτές.

Μια ήσυχη σκέψη για το τέλος

Ίσως τελικά ο εσωτερικός μας κόσμος να είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως αντιλαμβανόμαστε.
Ένα ολόκληρο, νοήμον σύμπαν, με δικούς του ρυθμούς και δική του σοφία.

Και ίσως αξίζει να το θυμόμαστε αυτό με απλό και ανθρώπινο τρόπο:
όλοι έχουμε μέσα μας περισσότερη δύναμη απ’ όση νομίζουμε.
Αρκεί να της δώσουμε χώρο, χρόνο και προσοχή.

Γιατί όταν ερχόμαστε σε αρμονία με τον εαυτό μας, μπορούμε να σταθούμε πιο ήρεμα και πιο σταθερά και μέσα στη ζωή.

Στην καθημερινότητα της ρουτίνας και της συνεχούς απασχόλησης, συχνά ξεχνάμε να δώσουμε χώρο στον εαυτό μας. Πώς μπορούμε όμως να καλλιεργήσουμε μια ουσιαστική σχέση με τον εσωτερικό μας κόσμο; Μέσα από δύο απλές αλλά βαθιά ουσιαστικές συνήθειες, μπορούμε να επανασυνδεθούμε με τον χρόνο μας, τη σκέψη μας και την εσωτερική μας ελευθερία, ανοίγοντας νέους δρόμους προσωπικής εξέλιξης.

Ο άνθρωπος είναι δέσμιος των συνηθειών του, τις ακολουθούμε χωρίς διακοπή και μας αρέσει να λέμε πόσο καλές συνήθειες έχουμε και πόσο καλά οργανώνουμε τον χρόνο μας. Τότε, γιατί πολλές φορές δεν έχουμε καλή διάθεση; Γιατί βαριόμαστε να ακολουθήσουμε την ρουτίνα μας και τότε νομίζουμε ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά με εμάς;

Εμείς ως άνθρωποι με ένα πλούσιο εσωτερικό κόσμο, θέλουμε πάρα πολύ να εξωτερικεύσουμε αυτόν τον κόσμο. Το θέλουμε πρώτα για εμάς και μετά για τους άλλους. Η εξωτερίκευση είναι ελευθερία, θέλουμε να έχουμε την ελευθερία να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να ενεργούμε κατά την καθαρή μας βούληση, αλλά πώς θα γίνει αυτό όταν πολλές φορές εμείς οι ίδιοι καταπιέζουμε τον εαυτό μας;

Συνήθως παραπονιόμαστε ότι δεν έχουμε αρκετό χρόνο, ότι μας απορροφά πολύ χρόνο η εργασία μας ή ότι η κούραση είναι μεγάλη και θέλουμε να ξεκουραστούμε.

Ο χρόνος είναι ο προσωπικός μας χώρος. Εκεί υπάρχουμε, εκεί σκεφτόμαστε, εκεί ενεργούμε πρώτα εσωτερικά και μετά προς το εξωτερικό μας περιβάλλον. Μέσα σε αυτόν τον χώρο που διαθέτουμε μπορούμε να κάνουμε πολλά, αρκεί να αποφασίσουμε ότι πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στον εαυτό μας.

Συνήθως σκεφτόμαστε πολύ τους άλλους, είτε θετικά, είτε αρνητικά, η σκέψη μας απασχολείται πολύ με τους άλλους, που θέλουμε να τους πλησιάσουμε ή να τους απομακρύνουμε, να γίνουμε φίλοι μαζί τους ή να τους πείσουμε για κάτι.

Υπάρχει μια μικρή συνήθεια που μπορούμε να βάλουμε στον δικό μας χώρο, για να επικοινωνήσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας, τον διαχρονικό μας φίλο. Θα την περιγράψω αναλυτικά.

Ας πούμε ότι μια όμορφη μέρα, καθόμαστε λίγο ήσυχα, χωρίς να κάνουμε κάτι ιδιαίτερο, απλώς βρίσκουμε μέσα μας μια ησυχία και αποφασίζουμε να την αφιερώσουμε στο δικό μας μέλλον. Τι θέλω να κάνω αύριο, ή σε τρία χρόνια, ή σε πέντε χρόνια; Είναι μια απλή ερώτηση που συνήθως δεν την απευθύνουμε στον εαυτό μας, απορροφημένοι καθώς είμαστε από τις συνθήκες γύρω μας και από την συνήθειά μας να εστιάζουμε πάντα στους άλλους.

Τι θέλω να κάνω; Πολύ απλή ερώτηση και ίσως να μην απαντηθεί μέσα σε μια μέρα. Αν όμως αποκτήσουμε την απλή συνήθεια να δίνουμε λίγο χώρο στον εαυτό μας, να καθόμαστε λίγο ήσυχα με τις σκέψεις μας στραμμένες προς τα μέσα, η ερώτηση θα απαντηθεί. Τότε ένας ολόκληρος κόσμος θα αναδυθεί που δεν ξέραμε ότι υπήρχε. Θα αναδυθούν καινούριες δυνατότητες, θα εμφανιστούν καινούριες ευκαιρίες και τότε θα καταλάβουμε ότι ο εαυτός μας είναι ένας ολόκληρος κόσμος που περιέχει πολλά για εμάς.

Η δεύτερη μικρή συνήθεια που μπορούμε να αποκτήσουμε είναι να σταματάμε λίγο για να παρατηρήσουμε τα πράγματα, χωρίς να παρασυρθούμε μέσα σε αυτά. Όταν διατηρούμε την απόσταση του παρατηρητή, τότε διευρύνεται η σκέψη μας, καινούρια πράγματα έρχονται στο μυαλό μας ή ήταν πάντα εκεί αλλά εμείς δεν είχαμε τον τρόπο να τα δούμε.

Η παρατήρηση μπορεί να γίνεται για λίγα λεπτά στην διάρκεια της ημέρας, σε στιγμές που εμείς το επιλέγουμε, αλλά αν τοποθετήσουμε αυτή την μικρή συνήθεια στην καθημερινή μας ζωή, τότε θα δούμε πολλά που δεν φαινόντουσαν, η σκέψη μας θα διευρυνθεί και η κρίση μας θα αποκτήσει τις καλές της δυνάμεις.

Αυτές οι δύο μικρές συνήθειες, μπορούν εύκολα να τοποθετηθούν στην ζωή μας και να λειτουργήσουν, αρκεί να το θέλουμε. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις, ούτε απαιτούν πολύ χρόνο. Δίνουμε λίγο από τον προσωπικό μας χρόνο για να ανοίξουμε μια δίαυλο επικοινωνίας με τον εαυτό μας.

Αγαπάμε τον εαυτό μας, τον αγαπάμε χωρίς να το ξέρουμε και μπορούμε να αρχίσουμε μια γόνιμη επικοινωνία μαζί του εισάγοντας απλές συνήθειες στην ζωή μας που μας ανοίγουν καινούριους κόσμους.

Στην αρχή του χρόνου συχνά είμαστε σκεπτικοί για πολλούς λόγους, έχουμε μέσα μας μια θλίψη σαν να έχουμε χάσει κάτι και ψάχνουμε να το βρούμε αλλά δεν μπορούμε. Η θλίψη που περιγράφουμε εδώ δεν έχει άμεση σχέση με την ζωή και τα φαινόμενα που την συνοδεύουν, είναι κάτι βαθύτερο που συνήθως παρουσιάζεται όταν δεν έχουμε καλή σχέση με τον εαυτό μας.

Όταν δεν έχουμε καλή σχέση με τον εαυτό μας, τότε όλα μπορεί να προχωράνε φαινομενικά καλά στην ζωή μας, αλλά εμείς βυθιζόμαστε όλο και πιο πολύ σε μια αδιόρατη θλίψη που μοιάζει να μην έχει τέλος.

Αντίθετα, όταν έχουμε καλή σχέση με τον εαυτό μας, τότε μπορεί να αντιμετωπίζουμε πολλές δυσκολίες αλλά μέσα από αυτές να μαθαίνουμε πολλά για την ζωή μας, να γινόμαστε πιο έμπειροι, πιο σοφοί και πιο έτοιμοι να κάνουμε σχέδια που υλοποιούν τα όνειρά μας.

Είναι πολύ σημαντικό να πιστεύουμε στον εαυτό μας, να έχουμε την ακλόνητη πίστη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και αν ένας δρόμος κλείσει στην ζωή μας, αυτό είναι για καλό και όχι για να μας καταστρέψει.

Συνήθως όταν κάτι δεν γίνεται όπως το έχουμε σκεφθεί και το έχουμε σχεδιάσει, τότε νοιώθουμε την αμφιβολία να μας πλησιάζει. Νομίζουμε ότι ελέγχουμε την ζωή μας, αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Πάντα η ζωή έχει τις δικές της δυνάμεις και τον δικό της τρόπο για να μας δείξει την σωστή πορεία.

Μπορούμε να δούμε την σωστή πορεία που μας δείχνει η ζωή, όταν έχουμε καλή σχέση με τον εαυτό μας, πράγμα που σημαίνει ότι του δίνουμε σημασία.

Για παράδειγμα όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά στο εξωτερικό  περιβάλλον, αλλά εμείς έχουμε θλίψη και αμφιβολία, τότε υπάρχει ένδειξη ότι διαφωνεί ο εαυτός μας με τις κατευθύνσεις που έχουμε πάρει. Χρειάζεται να σκεφθούμε τι πρέπει να κάνουμε.

Όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά εμείς έχουμε την διάθεση να αγωνιστούμε και να βρούμε μια σωστή πορεία, αυτή είναι μια ένδειξη ότι ο εαυτός μας συμμετέχει στα σχέδιά μας και μας ενθαρρύνει.

Πολλές φορές η θλίψη είναι απρόσμενη, έρχεται ξαφνικά και μας τυλίγει και εκεί που ήμασταν χαρούμενοι ή σχετικά ικανοποιημένοι, βρισκόμαστε να αμφιβάλουμε για πολλά. Είναι μια καλή ένδειξη αυτή, σημαίνει ότι η σχέση με τον εαυτό μας είναι ισχυρή και ο εαυτός μας επεμβαίνει για να διορθώσει τα σχέδιά μας, για να διορθώσει την πορεία.

Η διάθεσή μας είναι καλή, πολλές φορές για τους λάθος λόγους. Επειδή οι άλλοι μας επικροτούν, ή επειδή κάτι επιτύχαμε από τα τόσα που είχαμε σχεδιάσει. Αυτή η καλή διάθεση δεν κρατάει για πολύ, αν υπάρχει για τους λάθος λόγους, τότε ο εαυτός μας θα μας ειδοποιήσει ότι πρέπει να ανησυχούμε.

Παράλληλα ζούμε σε μια εποχή που οι ψυχικές δυνάμεις αφυπνίζονται, πράγμα που σημαίνει ότι ο άνθρωπος όλο και περισσότερο προσπαθεί να βρει αυτό που είναι δικό του, που είναι σωστό και τον αφυπνίζει, που είναι δικό του έργο και ανήκει στην ψυχή του.

Όλες οι εποχές δεν είναι ίδιες. Σήμερα βγαίνουμε από μια εποχή που η συλλογικότητα κατείχε μια σημαντική θέση στην ζωή μας, οι δρόμοι ήταν πολλοί και αφορούσαν πολλούς ανθρώπους. Μπαίνουμε σε μια εποχή όπου ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του δρόμο, πρέπει να κάνει τις δικές του επιλογές και να δώσει αξία σε ό,τι τον εμπνέει και τον στηρίζει, σε ό,τι είναι πραγματικά δικό του και δίνει χαρά στην ψυχή του.

Η ψυχή του ανθρώπου είναι πολύ ισχυρή, όταν αφυπνιστεί μπορεί να αλλάξει γύρω της τα πάντα. Το έχουμε ξεχάσει αυτό, η εποχή μας έχει πολλή τεχνολογία και μας παρασύρει σε περιοχές όπου η ψυχή μας υπάρχει αλλά δεν μπορεί να εκδηλωθεί.

Η ψυχή μας εκδηλώνεται όταν της δίνουμε σημασία, όταν επικεντρωνόμαστε σε αυτά που εμείς έχουμε να λύσουμε, να μάθουμε, να κατανοήσουμε και όταν αγαπάμε τους άλλους γύρω μας με διάκριση.

Όταν εκδηλωθεί η ψυχή μας, τότε τα πράγματα είναι ωραία, γιατί και εμείς καταλαβαίνουμε τι πρέπει να κάνουμε, πού πρέπει να είμαστε και κυρίως με ποιους πρέπει να είμαστε.

Αν δώσω μια ευχή για τον καινούριο χρόνο, αυτή θα είναι να έχετε εμπιστοσύνη στην ψυχή σας, να την αφήνετε να εκδηλωθεί και να αγαπάτε όσα η ψυχή αποκαλύπτει για εσάς και τους άλλους.

Η ζωή δεν είναι τυχαία. Δεν είναι ένα σύνολο αστάθμητων γεγονότων. Είναι μια πορεία που διαμορφώνεται από τη σκέψη μας, από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και από το αν τολμάμε να του απευθύνουμε τις σωστές ερωτήσεις.
Σε αυτό το κείμενο, προσεγγίζουμε τη ζωή όχι ως κάτι που «μας συμβαίνει», αλλά ως κάτι που μπορούμε να αγαπήσουμε — και μέσα από αυτή την αγάπη, να αλλάξουμε.

Τις προάλλες μιλήσαμε για αυτό το θέμα και σήμερα συνεχίζουμε. Να θυμίσουμε ότι η ζωή δεν είναι μια σειρά από τυχαίες συμπτώσεις, δεν είναι μια σειρά από αστάθμητα γεγονότα ή αστάθμητους παράγοντες.

Τελικά η ζωή μας είναι μια σειρά από σταθμούς που εμείς ορίζουμε, από δυνάμεις που εμείς μπορούμε να κατευθύνουμε για το καλό και από γεγονότα που παράγονται γιατί εμείς σκεφτόμαστε σωστά και ωραία.

Από όπου και να προσπαθήσουμε να αρχίσουμε το θέμα του πώς ορίζουμε την ζωή μας, θα επιστρέψουμε στην σκέψη. Εδώ εννοούμε την ανώτερη σκέψη και όχι τους κατώτερους συλλογισμούς που κάνουμε καθημερινά και νομίζουμε ότι είναι για το καλό μας, ενώ πολλοί μπορεί να μην είναι.

Οι σκέψεις μας πρέπει να είναι σοβαρές, φιλοσοφικές και να έχουν μια βάση που ορίζεται από το πανάρχαιο ερώτημα, ποιος είμαι, πού πηγαίνω, ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου.

Οι ερωτήσεις μπορεί να φαίνονται απλές, αλλά δεν είναι. Αρχίζουν μια σειρά από συνειρμούς, γεγονότα, εμπλέκονται οι αναμνήσεις και εν τέλει θα προκύψει μια απάντηση που μπορεί να είναι προσωρινή, αλλά θα είναι μια βάση για τις σκέψεις μας.

Είναι γνωστό ότι σήμερα δεν κάνουμε αυτές τις ερωτήσεις. Αντίθετα, αναρωτιόμαστε, αν αρέσουμε στους άλλους, αν συμφωνούν με τις δικές μας πράξεις, αν οι απόψεις μας είναι αποδεκτές, ή πώς μπορούμε να πετύχουμε στην δουλειά μας, να έχουμε περισσότερα χρήματα, ή να έχουμε περισσότερους και καλύτερους φίλους.

Αυτά τα ερωτήματα μπορεί να μην είναι λάθος, αλλά σίγουρα δεν είναι μια βάση για να αναπτυχθούν ανώτεροι συλλογισμοί και σκέψεις. Είναι μια βάση για να παρασυρόμαστε από τους άλλους, να τους ακολουθούμε, να υιοθετούμε τυχαίες απόψεις και να αλλάζουμε γνώμη από τον έναν στον άλλον, ανάλογα ποιος μας επικροτεί και μας αρέσει.

Είναι ένας στροβιλισμός αυτός που παράγεται, συνεχώς να αναρωτιόμαστε αν αρέσουμε στους άλλους, αν μας αγαπάνε ή αν μας θέλουν μαζί στην δική τους πορεία.

Ο στροβιλισμός παράγει σύγχυση και αυτή η σύγχυση έρχεται και ενώνεται με την προϋπάρχουσα  σύγχυση στο μυαλό μας, τότε τα αποτελέσματα δεν είναι ωραία.

Αντίθετα, αν καθίσουμε μια μέρα να σκεφθούμε όμορφα και χωρίς αγωνία, αν αναρωτηθούμε ποιος είμαι, τι κάνω, τι θέλω να κάνω στην ζωή μου, τότε αρχίζει μια ωραία πορεία προς τον εαυτό και την ψυχή μας.

Όπως όλες οι πορείες έχει μια αρχή και η αρχή μπορεί να είναι αυτή η απλή ερώτηση που αποφεύγουμε να υποβάλουμε στον εαυτό μας. Γιατί φυσικά όταν αναρωτιόμαστε «ποιος είμαι, τι κάνω, τι θέλω να κάνω στην ζωή μου», στον εαυτό μας απευθυνόμαστε και σε κανέναν άλλον.

Ο εαυτός μας είναι εκεί για να μας απαντήσει, κάτι θα συμβεί που θα μας προβληματίσει ωραία, μια ανάμνηση θα έρθει που ξεκαθαρίζει κάτι, κάποια συμπεριφορά θα μας δείξει πολλά για τους άλλους. Γιατί ο εαυτός μας είναι πάντα εκεί και μας ακούει.

Αν τον θυμηθούμε και ζητήσουμε την γνώμη του για κάτι, τότε θα μας απαντήσει, αν μονίμως τον ξεχνάμε και σκεφτόμαστε μονίμως τους άλλους, τότε είναι προφανές ότι δεν θα μας απαντήσει, γιατί δεν του απευθυνόμαστε.

Όλα είναι απλά και μπορούν να γίνουν ωραία, εφόσον κατανοήσουμε μερικές απλές αλήθειες της ζωής και της φιλοσοφίας.

Η φιλοσοφία είναι κάτι σημαντικό και σπουδαίο, αλλά στο επίπεδο της ανθρώπινης ύπαρξης, το φιλοσοφείν αρχίζει πάντα από την βασική ερώτηση «ποιος είμαι». Αν δεν αρχίσει από εκεί δεν έχει καμία έννοια.

Γιατί ο άνθρωπος πρέπει να αγαπάει τον εαυτό του, την απόδειξη ότι υπάρχει η αιώνια ύπαρξή του και αυτή συμποσούται σε ένα σύνολο ιδεών, σκέψεων και δυνάμεων που συγκεντρώνει ο εαυτός του.

Αν κάτι καταλείπουμε στο σύμπαν καθώς εμείς πορευόμαστε σε αυτό, αυτό είναι η ύπαρξη το εαυτού μας, ενός συμπαγούς συνόλου από σκέψεις, πράξεις και ιδέες που είμαστε εμείς και μας εκφράζουν.

Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας, τότε και ο εαυτός μας θα μας αγαπήσει και θα γίνουν θαύματα στην ζωή μας.