Ο δρόμος για την ευτυχία είναι μακρύς, αλλά πάντα ξεκινάει από την αυτογνωσία.
Ζούμε σε μια εποχή όπου πιστεύουμε ότι είμαστε σημαντικοί, ότι γνωρίζουμε πολλά και ότι έχουμε ισχυρές απόψεις.
Στην πραγματικότητα, όμως, είμαστε βαθιά επηρεασμένοι από όσα συμβαίνουν γύρω μας, από τις γνώμες των άλλων και από απόψεις που εκφράζονται αβίαστα και υιοθετούνται χωρίς σκέψη.
Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα σκέψεων, αντιλήψεων, γνωμών και εκφράσεων, είναι πολύ δύσκολο να βρούμε τον δικό μας δρόμο. Όμως δεν είναι ακατόρθωτο.
Υπάρχει ένας δρόμος που οδηγεί σε ό,τι είναι αληθινό για εμάς. Είναι ο δρόμος της αυτογνωσίας
Για να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και τι μας ταιριάζει, χρειάζεται πρώτα να αναγνωρίσουμε τι δεν είμαστε. Να δούμε καθαρά τι δεν μας εκφράζει και ποιες καταστάσεις ή απόψεις μας επιβαρύνουν.
Είναι εύκολο να απομακρυνθούμε από ό,τι δεν μας ταιριάζει, από ό,τι δεν μας κάνει καλό και τελικά δεν είναι δικό μας.
Στην πραγματικότητα, το νιώθουμε μέσα μας.
Ξέρουμε πότε κάτι δεν μας ταιριάζει. Κι όμως, συχνά καταπιέζουμε αυτό το συναίσθημα, γιατί πιστεύουμε ότι «πρέπει». Πρέπει να είμαστε αρεστοί. Πρέπει να ευχαριστούμε τους άλλους
Όταν όσα ακούμε ή όσα συμβαίνουν γύρω μας μας δυσαρεστούν βαθιά, γιατί να συνεχίζουμε να τα αποδεχόμαστε; Γιατί να κάνουμε ό,τι μας ζητούν ή απαιτούν από εμάς;
Τις περισσότερες φορές, δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Υπάρχει μόνο η συνήθεια.
Έχουμε συνηθίσει να είμαστε τα «καλά παιδιά», οι άνθρωποι που ευχαριστούν τους άλλους και κερδίζουν την αποδοχή τους.
Όμως η πραγματικότητα αλλάζει: όλο και πιο συχνά, οι άλλοι δεν ικανοποιούνται, ό,τι κι αν κάνουμε. Και δεν διστάζουν να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους.
Τότε, απομένει να αναρωτηθούμε: σε ποιες στιγμές νιώθουμε δυσαρέσκεια και παρ’ όλα αυτά μένουμε; Σε ποιες καταστάσεις παραμένουμε σαν να είμαστε υποχρεωμένοι, μόνο και μόνο για να ευχαριστήσουμε τους άλλους;
Γιατί κάθε φορά που μένουμε εκεί όπου δεν νιώθουμε καλά, απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας.
Ο εαυτός μας βλέπει πιο μακριά. Κατανοεί τις δικές μας ανάγκες. Είναι αυθύπαρκτος και μας συντροφεύει επειδή το θέλει και όχι επειδή είναι αναγκασμένος.
Αν δυσαρεστηθεί από εμάς και μας αφήσει, τότε θα νοιώθουμε όλο και μεγαλύτερη μοναξιά. Θα νοιώθουμε αποπροσανατολισμένοι και θα δυσκολευόμαστε να πάρουμε αποφάσεις.
Τότε η δυσαρέσκειά μας όλο και θα μεγαλώνει και θα καλύψει τον δρόμο μας προς την ευτυχία.
Αν όμως αλλάξουμε τη συνήθεια του να ευχαριστούμε τους άλλους εις βάρος μας, τότε κάτι θα αλλάξει.
Ο εαυτός μας θα έρθει πιο κοντά.
Θα νιώσουμε ξανά την παρουσία του. Θα νιώσουμε ότι είμαστε καλά χωρίς να έχουμε ανάγκη όσους μας βαραίνουν.
Γιατί τελικά, αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι η καλή παρέα του εαυτού μας και οι καθαρές, δικές μας σκέψεις.
Από εκεί ξεκινά η αληθινή ευτυχία.
