Πόσες φορές έχεις πάρει μια απόφαση που ήξερες βαθιά μέσα σου ότι είναι σωστή, αλλά κάτι σε κράτησε πίσω; Όχι η λογική. Όχι η έλλειψη σκέψης. Αλλά μια ανεπαίσθητη αδράνεια, μια καθυστέρηση, μια αναβολή που δεν μπορούσες εύκολα να εξηγήσεις.
Η αναβλητικότητα δεν είναι τεμπελιά ούτε αδυναμία χαρακτήρα. Είναι συχνά ένα σημάδι ότι η διάνοιά μας δεν βλέπει καθαρά τον δρόμο μπροστά της. Όταν η σκέψη είναι θολή, ακόμη και οι πιο σοφές αποφάσεις δυσκολεύονται να βρουν τον δρόμο τους προς την υλοποίηση.
Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να δούμε την αναβλητικότητα από μια διαφορετική, πιο ουσιαστική οπτική: όχι ως πρόβλημα προς καταπολέμηση, αλλά ως ένδειξη ότι κάτι μέσα μας ζητά φως, κατανόηση και επαναπροσδιορισμό.
Η αναβλητικότητα δεν είναι αδυναμία
Πολλές φορές είμαστε αναβλητικοί. Δεν μας λείπουν οι αποφάσεις, μας λείπει η δύναμη για να προχωρήσουμε και να τις υλοποιήσουμε.
Όταν είμαστε αναβλητικοί, η ζωή μας δεν κυλάει χωρίς εμπόδια· αντίθετα, εμπόδια εμφανίζονται παντού, γιατί η ζωή μας αγαπάει.
Η ζωή δεν μας εμποδίζει – συντάσσεται με την ψυχή μας
Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια: ότι η ζωή μας αγαπάει, είναι ταιριαστή με εμάς και αγαπάει την ψυχή μας. Όταν η ψυχή μας είναι κουρασμένη και δεν μπορεί να προχωρήσει καλά στον δικό της δρόμο, τότε η ζωή συντάσσεται με τη ψυχή μας. Γίνεται και αυτή δύσβατη και πολλές φορές δυσνόητη.
Εδώ δεν θα μιλήσουμε για το αν είναι σωστές ή λάθος οι αποφάσεις μας — αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Εδώ θα μιλήσουμε για αυτά που χρειάζονται ώστε να νικήσουμε την αναβλητικότητά μας.
Γιατί οι σωστές αποφάσεις συναντούν τα περισσότερα εμπόδια
Οι αποφάσεις μας πολλές φορές είναι σοφές. Το ξέρουμε αυτό μέσα μας και νιώθουμε πότε μια απόφαση είναι απολύτως σωστή και πρέπει οπωσδήποτε να την υλοποιήσουμε.
Έχουμε επίσης παρατηρήσει πως όσο πιο βαθιά μέσα μας μιλάει μια απόφαση, τόσο περισσότερα είναι τα εμπόδια που νομίζουμε ότι προβάλλει ο εαυτός μας.
Ο εαυτός μας όμως δεν προβάλλει εμπόδια και δεν έχει αδράνεια. Αντίθετα, είναι ένα πολύ ευχάριστο, νεανικό πνεύμα που πραγματικά θέλει να μας στηρίξει και να μας βοηθήσει.
Άρα, εφόσον δεν είναι ο εαυτός μας υπαίτιος για την αναβλητικότητά μας, τότε τι μπορεί να συμβαίνει;
Η λανθασμένη αντίληψη της πραγματικότητας
Τις περισσότερες φορές αυτό που συμβαίνει είναι ότι έχουμε μια τελείως λάθος αντίληψη της πραγματικότητας. Βλέπουμε αυτά που βρίσκονται γύρω μας, αλλά δεν τα βλέπουμε. Παρατηρούμε αλλά δεν παρατηρούμε. Αξιολογούμε αλλά δεν έχουμε σωστά κριτήρια.
Η αντίληψή μας χρειάζεται βελτίωση.
Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα επηρεάζεται κυρίως από τρεις παράγοντες: τα συναισθήματά μας, τις απόψεις που έχουμε σχηματίσει και τις επιρροές από τις σκέψεις των άλλων.
Όταν αυτά είναι λάθος ή απέχουν πολύ από την αλήθεια, τότε η πραγματικότητα φεύγει από τη σκέψη μας όπως το νερό κυλάει και φεύγει από τα χέρια μας.
Η φιλοσοφία ως εργαλείο διαμόρφωσης της διανοίας
Η πραγματικότητα είναι ρευστή και δεν μπορούμε να τη συλλάβουμε αν η διάνοιά μας δεν είναι διαμορφωμένη με τρόπο ώστε να την αντιλαμβάνεται σωστά.
Χρειάζεται λοιπόν να διαμορφώσουμε σωστά τη διάνοιά μας. Να αποκτήσουμε σωστές αντιλήψεις πρώτα για τα μεγάλα θέματα της ζωής και μετά για όλα εκείνα που νομίζουμε ότι είναι μικρά επειδή αφορούν την καθημερινότητά μας.
Πάντα το εργαλείο για τη διαμόρφωση της διάνοιάς μας είναι η φιλοσοφία. Με τη φιλοσοφία αρχίζουμε να καθαρίζουμε τη σκέψη μας για τα μεγάλα θέματα της ζωής και έπειτα αυτή η καθαρή σκέψη κατέρχεται και φωτίζει την πραγματικότητα γύρω μας.
Όταν υπάρχει φως, υπάρχει και κίνηση
Όταν υπάρχει φως, τότε μπορούμε να δούμε και να προχωρήσουμε για να υλοποιήσουμε όλες τις αποφάσεις μας.
Στο σκοτάδι κανείς δεν μπορεί να κινηθεί. Όλα είναι αβέβαια. Είναι λοιπόν λογικό ότι οι αποφάσεις που αφορούν βαθιές επιθυμίες της ψυχής μας δεν μπορούν να βρουν τον δρόμο τους προς την υλοποίηση.
Εμείς όμως θα ανοίξουμε αυτόν τον δρόμο, ενεργοποιώντας τη διάνοιά μας και δίνοντας χώρο στην ψυχή μας να εκφραστεί και να διαμορφώσει την πραγματικότητα γύρω μας.
Η αποφασιστικότητα δεν γεννιέται από την πίεση ούτε από την αυτοκατηγορία. Γεννιέται όταν ο νους φωτίζεται και η ψυχή νιώθει ότι ο δρόμος μπροστά της είναι αληθινός και βατός.
Όταν καλλιεργούμε τη διάνοιά μας και καθαρίζουμε τις αντιλήψεις μας, η πραγματικότητα παύει να μας μπερδεύει. Το φως επιστρέφει και μαζί του έρχεται η κίνηση, η πράξη, η υλοποίηση.
Δεν χρειάζεται να πολεμήσουμε την αναβλητικότητα. Χρειάζεται να κατανοήσουμε τι μας δείχνει. Και τότε, φυσικά και αβίαστα, αρχίζουμε να προχωράμε — όχι κόντρα στον εαυτό μας, αλλά μαζί του.
