Πολλές φορές κατηγορούμε τον εαυτό μας για πολλά, μας είναι πιο εύκολο να ασκούμε σκληρή κριτική στον εαυτό μας παρά στους άλλους, πράγμα που μας ισοπεδώνει και μας θλίβει γιατί δεν είναι σωστό.
Ο εαυτός μας είναι ένα αγαθό πνεύμα που θέλει το καλό, αν για αυτό πρέπει να τον τιμωρήσουμε, τότε κάτι δεν πάει καλά με εμάς. Αλλά ποιοι είμαστε εμείς; Τι εννοούμε όταν λέμε εγώ και ο εαυτός μου;
Ας κάνουμε εδώ μια συμφωνία και ας πούμε ότι ο εαυτός μας είναι πράγματι ένα αγαθό πνεύμα, με πολλές αξίες που προσπαθεί να δει και να κατευθύνει την δράση μας σε αυτές εδώ τις συνθήκες που ζούμε.
Και ας πούμε, ότι το εγώ είναι μια συνείδηση που διαμορφώνεται από την αλληλοεπίδραση της ψυχής μας με τις εκάστοτε συνθήκες του περιβάλλοντός μας.
Τότε αμέσως καταλαβαίνουμε ότι ο εαυτός μας χρειάζεται την ψυχή μας για να δράσει, είναι γενικά γνωστό πως ό,τι είναι πνευματικό χρειάζεται να διέλθει από την ψυχή για να εκφραστεί τελικά στην πραγματικότητα.
Αλλά η ψυχή μας πώς μπορεί να δημιουργήσει μια αντιπροσωπευτική εικόνα για την πραγματικότητα, αφού είναι πλημμυρισμένη από τα συναισθήματα; Χρειάζεται κάτι σταθερό για να εργαστεί πάνω σε αυτό, χωρίς να επηρεάζεται από τα συναισθήματα.
Για αυτό πάντα χρειαζόμαστε μια κοσμοθεωρία. Σε αυτό είναι αξεπέραστη η Ελληνική φιλοσοφία, που αναπτύχθηκε σε δύσκολους καιρούς και είχε πάντα σκοπό να βοηθήσει τον άνθρωπο να δει τι πραγματικά υπάρχει γύρω του.
Η φιλοσοφία μας ανυψώνει και μας κάνει πιο ευφυείς, γιατί επιλέγουμε να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από το πρίσμα μιας καθαρής φιλοσοφικής θεωρίας, αντί να παρασυρόμαστε από θυμούς, αντιρρήσεις, θλίψη και εμπάθεια.
Η πραγματικότητα γύρω μας είναι απαιτητική, απαιτεί από εμάς να την δούμε πολύ καθαρά για να μπορέσουμε να την αλλάξουμε, να μετατρέψουμε αυτό που υπάρχει γύρω μας σε κάτι καλύτερο για εμάς τους ίδιους, αλλά και για όσους αξίζουν να έχουν μια καλύτερη ζωή.
Αν είμαστε βυθισμένοι σε μια πραγματικότητα και χανόμαστε στις δίνες των συναισθημάτων μας, τότε η πραγματικότητα δεν αλλάζει, η ζωή μας δεν αλλάζει. Αντίθετα γεμίζει με θλίψη και αβεβαιότητα.
Αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά χαρούμενοι και να κάνουμε καλά πράγματα στην ζωή μας, τότε χρειαζόμαστε μια φιλοσοφική βάση.
Η θέαση των πραγμάτων μέσα από μια θεώρηση που βλέπει το παγκόσμιο ως ανθρώπινο και τον χρόνο ως μια μεταβλητή που ο άνθρωπος πρέπει να ξεπεράσει, μας δίνει τις δυνάμεις που χρειαζόμαστε για να βελτιώσουμε τα πράγματα.
Σε αυτό το περιβάλλον σκέψης, μπορεί να λειτουργήσει πολύ καλά ο εαυτός μας, να μας τροφοδοτήσει με γνώση, να μας δώσει την δική του σοφία, ανεπηρέαστος καθώς είναι από τα συναισθήματα, μπορεί να μας καθοδηγήσει σωστά στην ζωή μας και να έχει μια πολύ καλή σχέση μαζί μας.
Ίσως για αυτό θυμώνουμε τόσες φορές με τον εαυτό μας. Γιατί τον χρειαζόμαστε και ξέρουμε πολύ καλά πόσο πολύ τον χρειαζόμαστε.
Όμως εμείς θα κάνουμε τα βήματα για να τον πλησιάσουμε. Ο εαυτός μας είναι πάντα εκεί και μας περιμένει. Όταν αποκτήσουμε την δική του ηρεμία τότε θα μπορούμε να αναπτύξουμε μια μεγάλη αγάπη για τον εαυτό μας και μια κατανόηση για τις δικές μας πράξεις.
Η κατανόηση φέρνει την φιλία, αν θέλουμε πραγματικά να είμαστε φίλοι με τον εαυτό μας, ας προσπαθήσουμε να μην τον κατηγορούμε, να μην του κάνουμε επιθέσεις, να μην αφήνουμε τους άλλους να του επιτίθενται, να δίνουμε όσο γίνεται περισσότερο χώρο στα δικά μας αισθήματα και στις δικές μας σκέψεις.
Ο εαυτός θα εκδηλωθεί τότε που τον χρειαζόμαστε περισσότερο, τότε που θα αποφασίσουμε να αφήσουμε πίσω μας τον εγωισμό, να δείξουμε περισσότερη κατανόηση και να θελήσουμε να μεταμορφωθούμε σε κάτι καλύτερο από ό,τι είμαστε, που θα είναι πιο πνευματικό και πιο ωραίο.
