Στην καθημερινότητα της ρουτίνας και της συνεχούς απασχόλησης, συχνά ξεχνάμε να δώσουμε χώρο στον εαυτό μας. Πώς μπορούμε όμως να καλλιεργήσουμε μια ουσιαστική σχέση με τον εσωτερικό μας κόσμο; Μέσα από δύο απλές αλλά βαθιά ουσιαστικές συνήθειες, μπορούμε να επανασυνδεθούμε με τον χρόνο μας, τη σκέψη μας και την εσωτερική μας ελευθερία, ανοίγοντας νέους δρόμους προσωπικής εξέλιξης.
Ο άνθρωπος είναι δέσμιος των συνηθειών του, τις ακολουθούμε χωρίς διακοπή και μας αρέσει να λέμε πόσο καλές συνήθειες έχουμε και πόσο καλά οργανώνουμε τον χρόνο μας. Τότε, γιατί πολλές φορές δεν έχουμε καλή διάθεση; Γιατί βαριόμαστε να ακολουθήσουμε την ρουτίνα μας και τότε νομίζουμε ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά με εμάς;
Εμείς ως άνθρωποι με ένα πλούσιο εσωτερικό κόσμο, θέλουμε πάρα πολύ να εξωτερικεύσουμε αυτόν τον κόσμο. Το θέλουμε πρώτα για εμάς και μετά για τους άλλους. Η εξωτερίκευση είναι ελευθερία, θέλουμε να έχουμε την ελευθερία να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να ενεργούμε κατά την καθαρή μας βούληση, αλλά πώς θα γίνει αυτό όταν πολλές φορές εμείς οι ίδιοι καταπιέζουμε τον εαυτό μας;
Συνήθως παραπονιόμαστε ότι δεν έχουμε αρκετό χρόνο, ότι μας απορροφά πολύ χρόνο η εργασία μας ή ότι η κούραση είναι μεγάλη και θέλουμε να ξεκουραστούμε.
Ο χρόνος είναι ο προσωπικός μας χώρος. Εκεί υπάρχουμε, εκεί σκεφτόμαστε, εκεί ενεργούμε πρώτα εσωτερικά και μετά προς το εξωτερικό μας περιβάλλον. Μέσα σε αυτόν τον χώρο που διαθέτουμε μπορούμε να κάνουμε πολλά, αρκεί να αποφασίσουμε ότι πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στον εαυτό μας.
Συνήθως σκεφτόμαστε πολύ τους άλλους, είτε θετικά, είτε αρνητικά, η σκέψη μας απασχολείται πολύ με τους άλλους, που θέλουμε να τους πλησιάσουμε ή να τους απομακρύνουμε, να γίνουμε φίλοι μαζί τους ή να τους πείσουμε για κάτι.
Υπάρχει μια μικρή συνήθεια που μπορούμε να βάλουμε στον δικό μας χώρο, για να επικοινωνήσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας, τον διαχρονικό μας φίλο. Θα την περιγράψω αναλυτικά.
Ας πούμε ότι μια όμορφη μέρα, καθόμαστε λίγο ήσυχα, χωρίς να κάνουμε κάτι ιδιαίτερο, απλώς βρίσκουμε μέσα μας μια ησυχία και αποφασίζουμε να την αφιερώσουμε στο δικό μας μέλλον. Τι θέλω να κάνω αύριο, ή σε τρία χρόνια, ή σε πέντε χρόνια; Είναι μια απλή ερώτηση που συνήθως δεν την απευθύνουμε στον εαυτό μας, απορροφημένοι καθώς είμαστε από τις συνθήκες γύρω μας και από την συνήθειά μας να εστιάζουμε πάντα στους άλλους.
Τι θέλω να κάνω; Πολύ απλή ερώτηση και ίσως να μην απαντηθεί μέσα σε μια μέρα. Αν όμως αποκτήσουμε την απλή συνήθεια να δίνουμε λίγο χώρο στον εαυτό μας, να καθόμαστε λίγο ήσυχα με τις σκέψεις μας στραμμένες προς τα μέσα, η ερώτηση θα απαντηθεί. Τότε ένας ολόκληρος κόσμος θα αναδυθεί που δεν ξέραμε ότι υπήρχε. Θα αναδυθούν καινούριες δυνατότητες, θα εμφανιστούν καινούριες ευκαιρίες και τότε θα καταλάβουμε ότι ο εαυτός μας είναι ένας ολόκληρος κόσμος που περιέχει πολλά για εμάς.
Η δεύτερη μικρή συνήθεια που μπορούμε να αποκτήσουμε είναι να σταματάμε λίγο για να παρατηρήσουμε τα πράγματα, χωρίς να παρασυρθούμε μέσα σε αυτά. Όταν διατηρούμε την απόσταση του παρατηρητή, τότε διευρύνεται η σκέψη μας, καινούρια πράγματα έρχονται στο μυαλό μας ή ήταν πάντα εκεί αλλά εμείς δεν είχαμε τον τρόπο να τα δούμε.
Η παρατήρηση μπορεί να γίνεται για λίγα λεπτά στην διάρκεια της ημέρας, σε στιγμές που εμείς το επιλέγουμε, αλλά αν τοποθετήσουμε αυτή την μικρή συνήθεια στην καθημερινή μας ζωή, τότε θα δούμε πολλά που δεν φαινόντουσαν, η σκέψη μας θα διευρυνθεί και η κρίση μας θα αποκτήσει τις καλές της δυνάμεις.
Αυτές οι δύο μικρές συνήθειες, μπορούν εύκολα να τοποθετηθούν στην ζωή μας και να λειτουργήσουν, αρκεί να το θέλουμε. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις, ούτε απαιτούν πολύ χρόνο. Δίνουμε λίγο από τον προσωπικό μας χρόνο για να ανοίξουμε μια δίαυλο επικοινωνίας με τον εαυτό μας.
Αγαπάμε τον εαυτό μας, τον αγαπάμε χωρίς να το ξέρουμε και μπορούμε να αρχίσουμε μια γόνιμη επικοινωνία μαζί του εισάγοντας απλές συνήθειες στην ζωή μας που μας ανοίγουν καινούριους κόσμους.
