Όλοι οι άθλοι δεν είναι έργα δύναμης. Κάποιοι αρχίζουν όταν τελειώσουν οι μάχες, όταν το σώμα είναι πληγωμένο και η μνήμη βαριά, αλλά η ψυχή ζητά να βρει τον οίκο της. Ο Ηρακλής, επιστρέφοντας στους Δελφούς, δεν στέκεται πια ως πολεμιστής, αλλά ως άνθρωπος που κατανοεί πως όλα όσα έζησε, οι μάχες, τα ταξίδια, οι δοκιμασίες, τον οδήγησαν εδώ. Σε έναν τόπο όπου ο λόγος των θεών γίνεται λόγος ανθρώπινος και η βία μετασχηματίζεται σε ευθύνη, δημιουργία και αφήγηση.
«Έμεινα εδώ πολλούς μήνες και ποτέ δεν θέλησα να φύγω. Πήγαινα κάθε φορά όπου με έστελνε ο επόμενος άθλος, όμως πραγματικά δεν θέλησα να φύγω και όταν ήρθε η ώρα οι άθλοι να είναι τελείως πνευματικοί, εδώ στο περιβάλλον των Δελφών κατόρθωσα να γίνουν.
Μήπως εξ αρχής οι Δελφοί ήταν το δικό μου σπίτι, ο οίκος μου και όλες αυτές οι δοκιμασίες με την Μεγάρα που δήθεν σκότωσα και τα παιδιά της, έγιναν για να βγω στους δρόμους και να βρω τον οίκο μου;
Μήπως όλα όσα πέρασα και ο μύθος που δημιούργησα, είχαν έναν σκοπό και ένα τέλος, που εξ αρχής βρίσκονται στους Δελφούς όπου και κατέληξα σήμερα να είμαι;
Μήπως όλα όσα έγινα και τα βάσανα που πέρασα, οι άθλοι που υπέμεινα τόσα πολλά για να γίνουν, είχαν έναν σκοπό και αυτός βρίσκεται στους Δελφούς εδώ πέρα;
Μήπως οι θεοί ήθελαν εξ αρχής να βρίσκομαι εδώ πέρα, όχι ο Αλκαίος που γεννήθηκα αλλά ο Ηρακλής που είμαι τώρα;
Αν δεν υπήρχε η Πυθία, ίσως να είχα πεθάνει από τον πρώτο άθλο, να με είχε ξαπλώσει νεκρό το λιοντάρι και να με είχαν εγκαταλείψει οι θεοί μου.
Αν δεν μου μετέφερε εκείνη τον λόγο των θεών και μέσα σε αυτόν να διαφαίνεται η βούλησή τους να κάνω τον άθλο και να επιστρέψω καλύτερος από ό,τι ήμουν πρώτα, ίσως να σκότωνα τον Ευρυσθέα και να παραδινόμουν στην κακή μου μοίρα. Και τότε ο Ηρακλής δεν θα υπήρχε.
Θα υπήρχε μόνο ο φτωχός και επιλήσμων Αλκαίος που τον σκότωσε η κακή του τύχη και έλιωσαν τα κόκκαλά του σε έναν άσημο τάφο.
Όσα ταξίδια έκανα, έγιναν γιατί εκεί ήταν ο άθλος, η ανώτερη βούληση των θεών ήθελε να ταξιδέψω σε εκείνους τους τόπους και να βρω εκεί αυτά που περίμεναν για να τα αντιμετωπίσω.
Έγιναν τα ταξίδια και επέστρεψα εδώ καινούριος και ανανεωμένος.
Το σώμα μου είναι γεμάτο πληγές, η μνήμη μου είναι γεμάτη θάνατο ακόμα, η βούλησή μου είναι να καθαρίσουν οι πληγές, να καθαρίσει η μνήμη και να είμαι καθαρός σαν τον πρώτο μανδύα που έχω φορέσει νεογέννητος στην ζωή μου.
Οι Δελφοί είναι η δική μου πόλη, εδώ γεννήθηκα για να είμαι.
Και αν το θέλουν οι θεοί και είναι και βούληση δική τους, θα μάθω και εγώ να ιστορώ τους ωραίους μύθους, αυτούς με τα τρικέφαλα τέρατα που απειλούν τον λαό μας και τους ωραίους ήρωες που τα σκοτώνουν με το σπαθί τους.
Είναι πολύτιμοι οι μύθοι που τρέφουν την φυλή μας. Λένε όλοι οι μύθοι πως οι θεοί έχουν την μορφή μας, είναι δάσκαλοι, συνοδοιπόροι και συνοδοί μας, μένουν κοντά μας σε όλες τις δύσκολες ώρες και με την ελεύθερη βούλησή μας επιλέγουμε να μείνουμε εμείς κοντά τους.
Αυτοί οι μύθοι που τρέφουν την φυλή μας πρέπει να υπάρχουν, όμως πρέπει να υπάρχουν και αυτοί που συντηρούν τους μύθους, τους τροφοδοτούν με ζωντανή ουσία, κάνουν τους άθλους και μετά ζουν για να τους ιστορήσουν.
Ένας ωραίος μύθος θέλει αλήθεια για να τον διηγείσαι. Δεν είναι παραμύθι από αυτά που λένε οι γιαγιάδες για να φοβίζουν τα μικρά, να μην πάνε και σκοτωθούν σε ένα παιχνίδι.
Ένας ωραίος μύθος ξεκινάει πάντα από την αλήθεια και ο πρώτος που θα τον διηγηθεί θα πρέπει να έχει ζήσει αυτή την αλήθεια για να μπορεί μετά να την ιστορήσει.
Και όταν οι μύθοι γίνουν αρκετοί και έχουν ιστορήσει όσα πρέπει να ειπωθούν για να καλλιεργηθεί όμορφα η σκέψη των ανθρώπων για την καταγωγή τους, τότε πρέπει να φτιάξουμε πόλεις, πολλά δίκτυα από πόλεις που όλες μαζί θα φτιάχνουν έναν γαλαξία.
Στις πόλεις αυτές οι άνθρωποι θα είναι ευτυχισμένοι γιατί θα ακούγεται ο λόγος των θεών και θα είναι δικός τους λόγος και ο λόγος θα τρέφει κατάλληλα την ψυχή στις δικές μας πόλεις.
Όταν οι πόλεις γίνουν πολλές και μπορούν να αντισταθούν στους εχθρούς μας, τότε θα κάνουμε πολλά έργα. Τα έργα μας θα είναι σε όλα τα πεδία και θα έχουν πολλές όψεις, θα είναι όμορφα, θα είναι καλά έργα και θα μεταφέρουν τον πολιτισμό μας σε όλον τον κόσμο.
Όταν ο δικός μας πολιτισμός εξαπλωθεί τότε η ανθρώπινη φύση θα ηρεμήσει, θα έχει νικήσει το θηρίο που μονίμως βρυχάται για την επιβίωσή του, θα έχει καταπολεμήσει την αμάθεια και η αγάπη για τον άνθρωπο θα έχει υπερισχύσει.
Τότε άρχισε να βλέπει μπροστά του ο Ηρακλής τα δικά του έργα, μια σειρά ολόκληρη, άρχισαν να ξεδιπλώνονται τα έργα και να φαίνεται το είδος των έργων που είχε να κάνει».
Από το βιβλίο μου: οι Περιπέτειες του Ηρακλή στον σύγχρονο κόσμο
