Είναι φυσικό να είμαστε ανασφαλείς, ζούμε σε μια εποχή που δεν την καταλαβαίνουμε, γιατί οι αναμνήσεις μας από άλλες εποχές μαρτυρούν ότι ο άνθρωπος θέλει να είναι φίλος με τον άλλον άνθρωπο, θέλει να έχει την υγεία του και να επιδιώκει το καλό για όλους όσοι τον ενδιαφέρουν.
Σήμερα ο άνθρωπος συστηματικά καταστρέφει τον εαυτό του, με ανούσιες και υπερβολικές διασκεδάσεις, με διάφορες ουσίες που καταναλώνει και με μια αδιαφορία που δείχνει για όσα τον συγκινούν και τον ενδιαφέρουν, σαν να μην πρέπει να τα καταλαβαίνει.
Πράγματι η εποχή μας έχει πολλά ερεθίσματα, όλα υπάρχουν εκεί για να μας εντυπωσιάσουν, για να μας τραβήξουν την προσοχή και για να μας απομακρύνουν από τον εαυτό μας.
Όταν απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας, τότε νοιώθουμε φόβους και ανασφάλειες. Αυτό είναι το θέμα της σημερινής μας συζήτησης.
Ο άνθρωπος αναπτύχθηκε μέσα από τα δάση, μάλλον εκεί έζησε για πρώτη φορά το ανθρώπινο είδος και είδε ότι πρέπει να αναπτυχθεί και να βελτιώσει την ζωή του. Το είδε αυτό γιατί οι άνθρωποι επικοινωνούσαν με τον εαυτό τους.
Αν έμεναν στους φόβους που τους δημιουργούσε η τότε ζωή και στους τεράστιους κινδύνους για την επιβίωσή τους, τότε το είδος μας θα είχε αφανιστεί. Ο φόβος αφανίζει το ανθρώπινο είδος.
Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να κοιτάει ψηλά, αυτό λέει και η λέξη, ως έννοια ο άνθρωπος είναι εκείνος που κοιτάζει ψηλά και θέλει να φτάσει στους ουρανούς με την νόηση του.
Άνω θρώσκω, δύο πολύ ωραίες λέξεις που ανοίγουν δύο υπέροχους κόσμους, ο ένας είναι ο κόσμος των ουρανών και των ανώτερων πνευμάτων και ο άλλος είναι ο κόσμος του ανθρώπου μέσα στον οποία γίνεται μια κοσμογονία για να αλλάξει ο άνθρωπος και να ζήσει μια καλή ζωή.
Σήμερα έχουμε λησμονήσει την έννοια του άνω θρώσκω, ευτυχώς όμως δεν μπορούμε να λησμονήσουμε τον άνθρωπο, γιατί υπάρχει γύρω μας ο πολιτισμός του ανθρώπου για να μας τον θυμίζει.
Υπάρχουν έργα πολιτισμού, υπάρχουν βιβλία, κυρίως όμως υπάρχει ζωντανή η νόηση των ανθρώπων που προσπάθησαν να βγουν από το σκοτάδι και μετά να γυρίσουν και να βοηθήσουν το δικό τους είδος να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει.
Το σπήλαιο του Πλάτωνα είναι μια θαυμάσια ιστορία των γενναίων ανθρώπων που δεν φοβήθηκαν το σκοτάδι.
Λέει αυτή η ιστορία πως οι άνθρωποι ζούσαν κάποτε δεσμώτες μέσα σε μια σκοτεινή σπηλιά που την φώτιζε μόνο το φως κάποιων πυρσών.
Το φως των πυρσών δημιουργούσε σκιές στους τοίχους της σπηλιάς και οι άνθρωποι βλέποντας τις παραμορφωτικές φιγούρες, νόμιζαν ότι έβλεπαν τέρατα και τις ψυχές τους τις καθήλωνε ο φόβος.
Ο φόβος τους εμπόδιζε να κινηθούν, μέχρις ότου κάποιος από αυτούς κατάφερε να βγει από την σπηλιά και να βρει το φως του ήλιου, να δει πώς έμοιαζε ο κόσμος πραγματικά, να φύγει από το σκοτάδι και ο φόβος να εγκαταλείψει την ψυχή του.
Τότε αυτός ο άνθρωπος που είχε γίνει γενναίος, γύριζε πίσω στην σπηλιά για να βοηθήσει εκείνους που ήταν ακόμα δεσμώτες του δικού τους φόβου.
Το πλατωνικό σπήλαιο είναι μια θαυμάσια ιστορία που μπορεί ακόμα να μας εμπνέει και να μας δίνει θάρρος, όταν αναίτια ο φόβος κυκλώνει την ψυχή μας.
Είναι φόβος για πράγματα που δεν είναι υπαρκτά και η έλλειψη συγκέντρωσης στον εαυτό μας, τα διογκώνει στον νου μας και τους δίνει πραγματική υπόσταση με την μορφή του φόβου.
Όταν απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας, τότε νοιώθουμε παράλογους φόβους και ανασφάλειες. Όταν είμαστε κοντά στον εαυτό μας, τότε μας επισκέπτονται οι αρετές του θάρρους και η ψυχή μας θωρακίζεται απέναντι στους φόβους.
